سعیده ساجدی نیا - سروکار گزارش سرزده این هفته ما به بیمارستان طالقانی افتاده است؛ بیمارستانی که در غربی ترین دروازه ورودی شهر مشهد قرار دارد؛ بیمارستانی با بخش های اورژانس، سوانح حاد، جراحی داخلی، مراقبت های ویژه، ارتوپدی و جراحی اعصاب و البته چند درمانگاه تخصصی، با این حال قدیمی بودن فضای عمومی بیمارستان و تغییر وتحولات فیزیکی، مدتی است که وضعیت این مرکز درمانی را دگردگون کرده و سرفصل برخی گلایه ها شده است.
که وارد بیمارستان می شوم، به هم ریختگی محوطه و حیاط آن آزاردهنده است. نخاله های ساختمانی ناشی از بازسازی بخش هایی از بیمارستان در گوشه وکنار محوطه رها شده است و اگرچه امید به بهبود وضعیت در آینده نزدیک را می دهد. اما وضعیت فعلی آن گونه که بایدوشاید، رضایت بخش نیست.
از رژه پشه ها تا کمبود تخت خالی
با دیدن چشمان اشک آلود مادری جوان به سمتش می روم اما 6روز بستری بودن فرزندش در بیمارستان و ناراحتی فراوانش، حالی برای پاسخ گویی او باقی نگذاشته است.
او را راضی به گفت وگو می کنم و درحالی که مدام درحال پراندن مگس ها از روی سر و صورتش است، می گوید: شب تا صبح مجبوریم در این محوطه سر کنیم و پشه ها آن قدر نیشمان زده اند که انگار آبله مرغان گرفته ایم. داخل بخش ها هم حضور مریض غوغا می کند که بیشتر آن ها را افراد تصادفی تشکیل می دهند اما آن قدر حجم جمعیت زیاد است که حتی پرستاران هم با تمام تلاشی که می کنند، نمی توانند به وضعیت همه بیماران رسیدگی کنند.
در این میان، مادربزرگ پسربچه بستری شده نیز بیان می کند: نوه ام در بخش آی سی یو بستری است. 11نفر دیگر هم در این بخش حضور دارند و مدام بر تعداد مصدومان اضافه می شود. اینجا همین که تخت خالی برای بستری پیدا شود، باید خدا را شکر کنی، زیرا وقتی نتوانی از جیب هزینه کنی و به خاطر بی پولی باید گذرت به بیمارستان دولتی بیفتد، مجبوری با همه کم وکاستی ها بسازی و هر کمبودی را تحمل کنی.
همراهان بیمار در نقش پرستار
در همین زمینه خانم چهل و شش ساله ای که از یکی از روستاهای اطراف برای عیادت برادرزاده اش مراجعه کرده است، می گوید: شب گذشته، برادرم به عنوان همراهی بالای سر مریض ماند و برای تعویض کیسه ادرار فرزندش، کسی نبود که او را همراهی کند و درنهایت خودش این کار را انجام داد.
او ادامه می دهد: اگر بیمارستان مشکل نیرو دارد و همراهی همراهان بیمار در رسیدگی به بیماران ضرورت دارد، حرفی نیست اما اگر آموزشی حداقلی به همراهان بیمار می دادند، در مواقع ضروری، بلاتکلیف نمی ماندیم.
در راهروی طبقه همکف بیمارستان با خانم میان سالی که چهره اش نگران است، صحبت می کنیم و او می گوید: دوستم در اتاق عمل است. دو ساعت است که هیچ خبری از شرایطش نداریم. انتظار پشت اتاق عمل، خیلی سخت است و کمترین توقع این است که در بین عمل، ما را از وضعیت بیمارمان باخبر کنند.
هنگام قدم زدن در فضای بیمارستان، از پسر جوانی که به تازگی عمل زیبایی بینی انجام داده است، درباره خدمات دهی بیمارستان طالقانی، سوال می کنم و او می گوید: پزشکان متخصص اینجا مجرب هستند و کار خود را به خوبی انجام می دهند؛ گلایه اصلی ما از کمبود امکانات و حجم زیاد مراجعه است.
او اضافه می کند: با وجود شرایط مناسب جراحی در بیمارستان، شرایط بعد از عمل چندان مناسب نیست و امکانات اینجا چندان مطلوب به نظر نمی رسد، اما با وجود دولتی بودن بیمارستان، خیلی هم گلایه ای نداریم.
گلایه از تأخیر حضور پزشکان
در همین حال همراه بیمار دیگری از تأخیر در رفت وآمدهای پزشکان جراح برای بررسی وضعیت بیمارش گلایه می کند و می گوید: یک هفته است که در بیمارستان و همراه مریضم هستم، اما هنوز دکتر معالجش را ندیده ایم؛ البته مسئولان واحد سرپرستاری مدعی هستند در دقایقی که من حضور نداشته ام، پزشک جراح برای ویزیت آمده است.
مسئله دیگری که خانواده یکی از بیماران مبتلا به سرطان مطرح می کند، ارجاع همراه بیمار به بیرون از بیمارستان است. این خانم جوان می گوید: نیمه شب، پدرم از شدت درد به خود می پیچید، به واحد پرستاری اطلاع دادم و درخواست تزریق مسکن کردم اما من را به بیرون از بیمارستان فرستادند و گفتند خودت برو از داروخانه بیرون بیمارستان، شیاف تهیه کن. به نظرم شیوه درستی نیست که همراه بیمار را به بیرون از بیمارستان می فرستند. باید تمام امکانات در بیمارستان مهیا باشد. درمیان مراجعان، افرادی نیز از نحوه خدمات دهی رضایت دارند. در همین زمینه همراه یکی از بیماران می گوید: کادر بیمارستان درحد توانشان تلاش می کنند و اگر کم وکاستی هست، دلیلش کمبود نیرو و امکانات است.
اولویتبندی عمل جراحی و ویزیت بیماران
در ادامه گزارش بهسراغ رئیس بیمارستان شهید طالقانی میرویم. دکتر محمد وجدانی درباره بینظمی در ویزیت بیماران بستریشده، میگوید: اینطور نیست که تلقی بینظمی شود، زیرا در برخی مواقع ممکن است در زمان تعیینشده برای بررسی وضعیت بیماران، عمل جراحی تعیین شود و دکتر مربوط ناگزیر از تغییر برنامه ویزیت باشد اما درمجموع پزشک، روزانه بین ساعت 8 تا 10صبح بر بالین بیمار حضور مییابد و چنانچه تشخیص داده شود که یکبار دیگر هم نیاز است بیمار چکاپ شود، تا دو بار ویزیت انجام خواهد شد.
وی در واکنش به بوی نامطبوع در فضای بیمارستان نیز اینگونه توضیح میدهد: متناسب با فضای فیزیکی و طبق استانداردها، تهویه و هواساز لازم و کافی در بیمارستان وجود دارد و ناظر تأسیسات نیز بیستوچهارساعته بر وضعیت موجود نظارت میکند.
بوی بد بهدلیل مجاورت با پیست اسبسواری
وی همچنین درباره حجم انبوه پشه و مگس در فضای بیمارستان میگوید: داخل بخشهای بیمارستان به هیچوجه با این مشکل مواجه نیستیم؛ به این دلیل که تهویه با فشار هوا انجام میشود اما در محوطه و فضای بیرونی بیمارستان بهدلیل نزدیکی با پیست اسبسواری، این معضل وجود دارد و تا زمانی که پیست جابهجا نشود، مشکل به قوت خود پابرجاست.
وجدانی درعینحال خطاب به همراهان بیمار بیان میکند: ما همراهسرا نداریم و حیاط بیمارستان نیز مکان مناسبی برای استراحت نیست و مسجد بیمارستان برای این منظور بهطور بیستوچهارساعته فعال است و همراهان بهویژه شهرستانیها میتوانند از این امکان استفاده کنند.
او همچنین با رد بهکارگیری همراهان بیمار برای انجام امور مربوط به بیماران، تصریح میکند: بهطور معمول نیروی کمکی داریم، مگر اینکه همراه بیمار، خودش به همراهی و همکاری تمایل داشته باشد، ضمن اینکه ارجاع بیمار یا خانوادهاش به بیرون از بیمارستان برای تهیه اقلام موردنیاز، تخلف محض است و درصورت مواجهه با نمونههای احتمالی، مراتب باید به دفتر مدیر بیمارستان گزارش شود.
او درباره نامتناسب بودن امکانات بیمارستان با میزان مراجعه بیماران، با اشاره به پذیرش روزانه 100بیمار که برخی از آنها سرپایی درمان و تعدادی نیز بستری میشوند، اظهار میکند: ما هماکنون240خت مصوب و 180تخت فعال داریم و متناسب با امکانات، پذیرش میکنیم و چنانچه تخت خالی نداشته باشیم، بیماران را به بیمارستان امدادی ارجاع میدهیم.
وی میافزاید: بیمارستان درحال گسترش است و با کمک خیران و با محوریت تروما، 120تخت دیگر در چهار طبقه به تختهای موجود اضافه میشود و پیشبینی میشود تا 20سال آینده از نظر تعداد تخت، مشکلی نداشته باشیم.