چشمه سنگی| هرچه رشد شهرنشینی سریعتر باشد و مالکیت خودروهای شخصی بیشتر و بیشتر شود، مدیریت شهری به موضوع معضلات ترافیکی بیشتر توجه خواهد کرد؛ بهطوریکه سالانه، بودجه چشمگیری از شهرداریها، به خریداری تجهیزات ترافیک شهری و نگهداری از آنها اختصاص مییابد.
بنابر آمار موجود، بهکارگیری تجهیزات ترافیکی در کلانشهرها، نیازی مبرم و انکارناپذیر است. اما هزینه خریداری، نصب و نگهداری از این تجهیزات، رابطهای تنگاتنگ با فرهنگ رانندگی و رعایت قوانین عبورومرور دارد. شاید بد نباشد یادآوری کنیم تهیه و تعمیر بسیاری از این تجهیزات، بعضا از محل عوارض شهرداری صورت میگیرد و درواقع از جیب من و شماست؛ درحالیکه با رعایت قوانین بدیهی که اتفاقا دستوپاگیر نیستند، میتوان از بار این هزینهها کاست و این بودجه را در مسیرهای سازندهتری صرف کرد. برای مثال همه ما میدانیم پارککردن در مسیر ورودی پارکینگها یا محل ورود و خروج آمبولانس ممنوع است. پس چه لزومی دارد برای چنین قانون پیشپاافتادهای، استوانههای پلاستیکی نصب شود که علاوهبر تحمیل هزینه نصب و نگهداری، مستلزم هدررفت نفت و سرمایه ملی است؟ بهتر نیست بیآنکه گفته شود «آسیب به تجهیزات ترافیکی، پیگرد قانونی دارد»، خودمان برای آسایش و تسهیلِ عبورومرور، حافظ وسایلی باشیم که رسالت اول و آخرشان، تأمین آرامش، امنیت و جلوگیری از هدررفت سوخت و زمان ماست؟
براساس مطالعات، سامانههای کنترل هوشمند چراغهای راهنماییورانندگی، ابزاری مؤثر در کاهش میزان تأخیر در شبکههای شهری به شمار میآید. بهعلاوه در کاهش زمان توقف و مصرف سوخت تأثیر بسزایی دارد. در نمونههای زیر، نقش چراغ راهنماییورانندگی را مشاهده میکنید:
سیدنی
30درصد کاهش مصرف سوخت
25درصد کاهش آلودگی
پاریس
10درصد کاهش مصرف سوخت
30درصد کاهش توقف
20درصد کاهش زمان سفر
تورنتو
7.5درصد کاهش مصرف سوخت
22درصد کاهش توقف
8درصد کاهش زمان سفر
واشینگتن
295هزار و 500گالن در سال کاهش مصرف سوخت
145هزار وسیله نقلیه-ساعت کاهش تأخیر سالانه
لسآنجلس
13درصد کاهش مصرف سوخت
41درصد کاهش زمان توقف
44درصد کاهش زمان تأخیر
41درصد کاهش آلودگی هوا