هم محلی لبخند بزن

از خانه بیرون می‌زنم. هنوز چند قدمی از خانه دور نشده‌ام که خانم همسایه با همان نشاط همیشگی سلام می‌کند. نگاهش می‌کنم.لبخند می‌زند. من هم می‌خندم و سلام و صبح به‌خیر می‌گویم! حاصل این دیدار باز شدن چهره‌ام از هم است. سوار اتوبوس می‌شوم. روی صندلی کنار پنجره می‌نشینم. حواسم به خانم کناری‌ام است که نگاهش را به بیرون دوخته است. روبه‌رویم دختری هندزفری در گوشش است و در عالم خودش سیر می‌کند. صندلی کنارش خانمی نشسته که به محض اینکه نگاهش می‌کنم نگاه بی‌حالتش را می‌دزدد. سرم را پایین می‌اندازم. همه حواسشان هست که نگاهشان در هم گره نخورد. فضای اتوبوس سنگین و خفقان‌آور است. من هم ترجیح می‌دهم که بیرون را نگاه کنم. از نشاط چند دقیقه قبلم خبری نیست. با خودم فکر می‌کنم اگر به جای این آدم‌های افسرده و درهم رفته، آدم‌های شاد دور و برم بودند آیا باز هم من این‌گونه دچار رخوت می‌شدم؟ خواه ناخواه آدم‌ها و محیط بر ما اثر می‌گذارند.حتی اگر حضورشان در زندگی ما خلاصه شود به دیدن چند لحظه‌ای‌شان در فروشگاه یا نشستن کنارشان در اتوبوس یا هم کلامی در حد چند کلمه در کوچه؛ اما این روزها که بیشتر آدم‌هایی که در رفت و آمدها و مجالست‌ها می‌بینم در حال نالیدن هستند و حتی اگر حرف نزنند از چشم‌ها و منحنی‌ها و خطوط چهره‌شان غم را متصاعد می‌کنند، ناخودآگاه باعث می‌شوند که ما هم در هاله‌ای از غم قرار بگیریم و بی آنکه بخواهیم احساس ناخوشایندی را تجربه کنیم یا حتی گاهی خودمان این نقش را برای دیگران ایفا می‌کنیم. افراد افسرده و چهره‌های درهم این پیام را می‌فرستند که من حوصله ندارم؛ علاقه‌ای به ارتباط ندارم؛ اجتماعی نیستم. مزاحم نشوید! و همین باعث انزوای بیشتر افراد افسرده می‌شود، چون هیچ‌کس دوست ندارد حال خوبش را خراب کند.
اما هر لبخند؛ خنده یا شادی باعث آرامش اعصاب و سبکی ذهن است! خنده سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کند و ما را از دام بیماری‌های بسیاری می‌رهاند! هر گوشه‌ای از سلامتی را که بگیریم سر دیگر آن به شادی و داشتن روحیه خوب وصل می‌شود!
وقتی می‌خندیم در برابر استرس‌ها و فشارهای روانی روزمره که با ماشینی شدن زندگی عجین شده‌اند، مسلح می‌شویم. کودکان روزی سیصد تا چهارصد بار می‌خندند. ولی هر چه بر سنمان افزوده می‌شود از مقدار خنده‌مان کاسته می‌شود تا جایی که گاهی حتی یک بار در طول روز لبخند نمی‌زنیم و دیگران را به تحمل یک چهره‌ عبوس و درهم رفته مجبور می‌کنیم!
نویسنده این مطلب سرخوش نیست، بلکه نیاز به شادی را برای خود و اطرافیانش احساس می‌کند. در جامعه غم‌زده، انرژی افراد صرف برطرف کردن اندوه و ناراحتی شده است و دیگر فرصتی برای تولید و توسعه باقی نمی‌ماند. بهتر است به جای 72 عضله‌ای که موقع اخم به کار می‌گیریم، همان 14 عضو لبخند را استفاده کنیم. امام علی(ع) می‌فرمایند: مؤمن شادی‌هایش در چهره و غم‌هایش در دلش است!
پس لطفا لبخند بزنید!