در آرزوی المپیک

پدرش که معلم بود، برای تدریس در مدرسه ایرانیان مقیم استانبول، عازم این کشور می‌شود و حدود 4 سال را در آنجا می‌ماند. همین سفر فتح بابی می‌شود تا سید عادل مشیریان فراهی، در مسابقات بین‌المللی که آنجا برگزار می‌شد، با رشته بیس‌بال آشنا شود. او که از طرف مدرسه‌اش در رشته فوتبال این مسابقات شرکت کرده بود، پس از دیدن مسابقات بیس‌بال به آن علاقه‌مند می‌شود و با اعضای این تیم ارتباط می‌گیرد و در تمرینات آن‌ها شرکت می‌کند.

اولین مستند
پس از بازگشت خانواده‌اش به ایران، در دوران دبیرستان، یک روز سرد زمستانی، در زنگ پرورشی، معلمشان فیلم مستندی در کلاس پخش می‌کند که درباره منظومه شمسی بود. در یک قسمت این فیلم، توپ بیس‌بال پرتاب می‌شود. یکی از دانش‌آموزان کلاس از معلم می‌پرسد این چه توپی است؟ اما معلم که با این ورزش آشنا نبود، پاسخ اشتباهی به او می‌دهد. عادل از معلم اجازه می‌گیرد و درباره ورزش و توپ بیس‌بالی که در مستند نشان داده شده است، توضیح می‌دهد. پس از گفته‌های او، با وجود سرما و برف، تعدادی از بچه‌ها علاقه‌مند می‌شوند این ورزش را انجام دهند.

همیشه امیدوار
آن‌ها همراه عادل به حیاط مدرسه می‌روند و با یک توپ تنیس و دسته جارو، بیس‌بال بازی می‌کنند. تابستان همان سال عادل به اتفاق چند نفر از هم کلاسی‌هایش مرتب به پارک ملت می‌رفتند و بیس‌بال تمرین می‌کردند. رهگذران و دیگر ورزشکاران پارک که آن‌ها را می‌دیدند، به این ورزش علاقه‌مند می‌شدند و به جمع آن‌ها می‌پیوستند تا اینکه تبدیل به 8 تیم می‌شوند.
او سال 75 در حالی‌که 15 سال سن داشت، پی در پی به تربیت بدنی رفت و آمد می‌کرد تا بتواند برای بیس‌بال یک تیم تشکیل دهد اما کارشناسان و مسئولان مربوط شناخت و آشنایی لازم با این رشته نداشتند و به رفت و آمدهای یک پسر 15 ساله توجه نمی‌کردند. با این حال او ناامید نمی‌شود.

کارت مربیگری
سال 77 که 2 مربی بیس‌بال از ایتالیا و آمریکا برای آموزش این رشته به تهران دعوت شده بودند، او در کلاس‌هایشان شرکت می‌کند و از بین 12 نفر شرکت کننده، 6 نفر به دریافت کارت مربیگری از این دوره موفق می‌شوند که عادل مشیریان یکی از آن‌ها بوده است. اوایل سال 78 که آقای رستگار به سمت رئیس هیئت بیس بال استان منصوب می‌شود، روزنه‌های جدیدی پیش پای او و این رشته ورزشی باز می‌شود. فدراسیون اعلام می‌کند اگر می‌خواهید تیم تشکیل دهید باید مربی داشته باشید و عادل به عنوان تنها کسی از استان که مدرک مربیگری دارد، تیم نوپایش را تشکیل می‌دهد. سال 79 در مسابقات کشوری شرکت می‌کنند اما هنوز نسبت به رقبایشان تجربه کمتری داشتند و طعم شکست را تجربه می‌کنند.

همه افتخارات
عادل تلاشش را دو چندان می‌کند تا تیمش در سال‌های بعد نتیجه بهتری بگیرد. از آن زمان تاکنون هرسال تیمش را به مسابقات کشوری اعزام می‌کند و دو بار در رده بزرگ‌سالان، مقام قهرمانی لیگ ایران را به دست آورده‌‌اند.
در رده نوجوانان هم تیمش به مقام قهرمانی دست یافته و در رده زیر 21 سال نیز مقام نایب قهرمانی را کسب کرده‌اند.
او 18 سال، هم مربی و هم بازیکن بوده اما بیش از 3سال است که بازیکنی را به بازیکنان تازه نفس‌تر داده و خودش فقط کار مربیگری را انجام می‌دهد. 7 سال است که مربیگری تیم ملی بیس‌بال را نیز در کارنامه خود دارد.
او سال 80 ورزش سافت‌بال (بیس‌بال بانوان) را در استان راه‌اندازی می‌کند و تاکنون شش دوره مقام قهرمانی کشوری تیم سافت‌بال را کسب کرده است.
از شاگردان او، 29 ورزشکار بیس‌بال و 21 ورزشکار سافت‌بال به تیم ملی دعوت شده‌اند و طی 2 سال گذشته، تیمش قهرمان ایران بوده است.
او که اکنون دانشجوی مقطع دکترای رشته فیزیولوژی ورزش است، در 11 کلاس مربیگری بین‌المللی شرکت داشت و اولین کتاب‌های بیس‌بال و سافت‌بال را به رشته تحریر درآورده است.

در آرزوی المپیک
عادل مشیریان که فراتر از تیم ملی، به المپیک فکر می‌کند، می‌گوید: کار سختی را از مهرماه آغاز می‌کنیم که در آن تصمیم دارم استعدادیابی گسترده‌ای در سطح نوجوانان و جوانان مشهد داشته باشیم و از بین افراد مستعد و علاقه‌مند این رشته، تیمی تشکیل دهیم که در مسابقات آسیایی و المپیک سال‌های 2024 و 2028 مقام کسب کنند.
او که در بین صحبت‌هایش سه بار تأکید می‌کند «تمام زندگی من بیس‌بال است»، معتقد است کمبود امکانات و بودجه‌های دولتی، همیشه وجود دارد اما نباید بهانه‌ای برای کم کاری شود.
در پایان اظهار امیدواری می‌کند روزی برسد که کشورمان از نگاه تک بعدی به ورزش خارج شود و مردم غیر از فوتبال به دیگر رشته‌های ورزشی نیز توجه کنند.

سید مصطفی بهشتی