به گزارش شهرآرانیوز، انسیه شاهحسینی در پاسخ به این سوال که فیلمهای دفاع مقدسی و پرتره شهدا چه اقتضائاتی باید داشته باشند؟ و تفاوت سینمای دفاع مقدسی امروز با سینمای دهه ۶۰ و ۷۰ چیست؟ چنین پاسخ داد: دو نوع نگاه به سینمای دفاع مقدس و به خود جنگ قائلم؛ یک نگاه از بیرون به درون و یک نگاه از درون به بیرون.
او افزود: طبیعتا، در دهه ۶۰ نیاز به سینمایی داشتیم که پروپاگاندا باشد و نیاز به افرادی بود که از مساجد، شهرها و روستاها به جبهه بفرستیم؛ بنابراین کارهایی ساخته میشد که وقتی تماشاگر پای آن مینشست و تمام میشد، نسل جوان عزم جبهه میکرد.
شاهحسینی گفت: در آن زمان، فیلمهای ما باید رزمنده میساخت، اما بعد از جنگ دیگر نیازی به سربازگیری نداریم و باید به تحلیل بنشینیم.
او ادامه داد: فیلمهای پروپاگاندا در کشور تاریخ مصرف دارد؛ اما در سینمای جهانی هنوز آثاری که درباره جنگ جهانی دوم ساخته میشوند، اسکار میگیرند. به خاطر این که نگاه تحلیلی داشتند و در فضای آرامش امروز شاهد اتفاقاتی هستند که در آن دوران بر آنها گذشت و هشداری است برای این که اگر دوباره آن اتفاقها بیفتد چه کاری باید انجام داد.
شاهحسینی افزود: تک و توک فیلمهای دفاع مقدسی خوب در لابلای فیلمهای جشنواره فجر میبینیم، اما به این قبیل کارها در گیشه اجازه قد علم کردن نمیدهند و در اکران رها میشوند و حمایت آنچنانی هم از آنها نمیشود.
او ادامه داد: درباره مسائل فرهنگی، وزارت دفاع، بسیج و سپاه که در مقابل بحرانها سینه سپر میکنند و مردانه میایستند، برای این که سپاسگزار این رشادتها باشیم، باید در رسانه و سینما کارهای عمیق انجام دهیم. به گونهای که وقتی فیلمی راجع به یک بسیجی و نیروی انتظامی ساخته میشود تماشاگر بعد از دیدنش بگویدای کاش من هم یک بسیجی باشم.
منبع: ایرنا