پرورش کودکان ناراضی توسط والدین پرتوقع و سخت‌گیر

به گزارش شهرآرانیوز؛ مجتبی حورایی با بیان اینکه والدین پرتوقع، سخت‌گیر و ایده‌آل‌گرا که فرزند خود را تحت فشار می‌گذارند و تنها به نتیجۀ نهایی و نه تلاش صادقانه پاداش می‌دهند، غالبا کودکانی پرورش می‌دهند که هرگز از خود راضی نیستند، اظهار کرد: این فرزندان حتی هنگامی که نمرۀ ۱۸ می‌گیرند، احساس می‌کنند موجودی بد و غیرقابل تحمل هستند.

وی با اشاره به اینکه از روی نشانه‌های رفتاری و کلامی مشخصی می‌توان دریافت که گاه فشار برای موفقیت از مرز انگیزش فراتر رفته و به حوزۀ آسیب‌زایی وارد شده است، اظهار کرد: برای پرهیز از اشتباه، معمولاً شکل درست این پدیده را «کمال‌گرایی» و شکل افراطی و ناسالم آن را «کامل‌گرایی» می‌نامند.

این روانشناس ادامه داد: اصل کمال‌گرایی، به خودی خود مثبت است؛ به این معنا که فرد برای خود افقی ترسیم کند، امروز را روز پیشرفت بداند، بخواهد بالا برود، موفق شود و هدف‌های بزرگ‌تری را دنبال کند. کودکی که دلش می‌خواهد نمره بهتری کسب کند و پیشرفت کند، تحسین‌برانگیز است.

حورایی در پاسخ به این پرسش که این فشار دائمی برای بی‌عیب و نقص بودن یا همان کامل‌گرایی مخرب در بلندمدت می‌تواند چه آسیب‌های روانی ماندگاری برای کودک به بار آورد، افزود: نخست آنکه عزت نفس او به شدت تنزل می‌یابد؛ یعنی احساس ارزشمندی نمی‌کند. زیرا همواره می‌بیند که کارهایش به آن ایده‌آل ذهنی نرسیده است. چنین افرادی هرگز راضی نیستند، پیوسته ناخشنودند و همواره احساس بد بودن و ناکافی بودن دارند. از آنجا که معیارهایشان به شکلی غیرواقع‌بینانه بالا است، همواره خود را پایین‌تر از آن استاندارد‌ها می‌بینند و در نتیجه، احساس خوبی نسبت به خودشان ندارند؛ احساس فقدان عزت نفس و بی‌ارزشی می‌کنند.

وی با بیان اینکه به واسطه همان اهمال‌کاری که محصول کامل‌گرایی است، این افراد غالبا در زندگی با عقب‌ماندگی‌های زیادی رو‌به‌رو می‌شوند، تصریح کرد: بسیاری از کار‌ها را انجام نمی‌دهند و همه امور را تا زمان «حال شدن» به تأخیر می‌اندازند. حتی ممکن است نتوانند ازدواج کنند. از آنجا که هر انسانی نقاط قوت و ضعفی دارد و خاکستری است، آنان نمی‌توانند به فردی با شرایط متوسط رضایت دهند. هنگامی که خود صاحب فرزند می‌شوند، دوباره همین دور باطل تکرار می‌گردد و انتظار دارند فرزندی ایده‌آل داشته باشند و طاقت دیدن ضعف‌های کودک خود را ندارند. آن‌چنان سخت‌گیری می‌کنند که حتما فرزند باید در همۀ زمینه‌ها نمرۀ بیست بگیرد. در انتخاب‌ها و تصمیم‌گیری‌هایشان تأخیر‌های مکرر دارند، نمی‌توانند کار‌ها را به سرانجام برسانند، از زندگی عقب می‌مانند و عزت نفس ندارند.

منبع: ایسنا