علیرضا نوروزی | شهرآرانیوز؛ عالم ربانی و فقیه آزاداندیش، استاد خدوم حوزه و دانشگاه، مرحوم حجتالاسلاموالمسلمین حاج سیدمهدی نقیبی، شخصیتی برجسته و تأثیرگذار در حوزه علمیه مشهدمقدس بود. ایشان عالمی فرهیخته، استادی توانا و پدری مهربان برای طلاب خراسان بود که با مدیریت مدرسه علمیه امامحسن عسکری (ع)، فعالیتهای تبلیغی گسترده، سابقه تدریس طولانی، تربیت شاگردان فاضل و تألیف آثار علمی، خدمات ارزشمندی به حوزه علمیه خراسان ارائه کرد.
سرانجام پس از عمری مجاهدت علمی و عملی، این استاد فرزانه در سحرگاه پنجشنبه، بیستوپنجم دیماه ۱۴۰۴ شمسی، مصادف با سالروز شهادت حضرت موسیبنجعفر (ع)، در پی عارضه قلبی به دیار باقی شتافت.
آنچه در این نوشتار آمده، سوگنامهای است که حاصل شنیدهها و برداشتهای نگارنده از سالهای انس با این استاد فرهیخته و پدر دلسوز، مشوق بزرگ، مشاور امین و رفیق و همسخن است.
استاد حجتالاسلاموالمسلمین سیدمهدی نقیبی در سال ۱۳۴۳خورشیدی در شهر تربتحیدریه به دنیا آمد. پدرش، حاج سیدهدایتالله نقیبی، از تجار و کسبه متدین تربتحیدریه و از معتمدان نزد علمای منطقه بود و با بسیاری از عالمان دینی حشر و نشر فراوانی داشت. او در اوان نوجوانی مادرش را از دست داد و با سختی حاصل فراق وی در کنار پدر و برادر و خواهرانش زیست میکرد و از همان ابتدا شخصیتی مستقل در وی شکل گرفت.
سیدمهدی پس از گذراندن دوران کودکی و تحصیل مقدماتی در مکتبخانه، به تشویق پدر و با اشتیاق فراوان وارد حوزه علمیه هراتی و حوزه علمیه فولاد تربتحیدریه شد و همزمان برخی دروس جدید را خود بهطور خصوصی فراگرفت.
ایشان در حوزه علمیه تربتحیدریه دروس مقدماتی ادبیات عرب را از محضر استادان برجستهای همچون آیات شیخابراهیم سعیدی و شیخغلامحسین رحمانی فراگرفت و در همان دوران از محضر آیتالله حاج سیدمحمدباقر طباطبایی کسب فیض نمود و مدتی در درس شرایع ایشان شرکت کرد و خود نقل میکرد که کوچکترین شاگرد این درس بودم.
استاد نقیبی در دوران نوجوانی حضور مؤثری در مبارزات انقلاب اسلامی داشت و همراه با پدرش در راهپیماییها شرکت میکرد و از واقعه نهم دی ۱۳۵۷ تربتحیدریه خاطراتی بازگو میکرد. وی با جوانان انقلابی و مبارز تربتحیدریه همکاری داشت و حتی در مواقعی از سوی ساواک موقتا بازداشت شده بود.
او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، برای کسب فیض بهرهمندی از فیوضات همجواری با آستان حضرت علیبنموسیالرضا (ع) به مشهدمقدس عزیمت کرد و در مدرسه علمیه جعفریه سکونت گزید.
پس از گذراندن دروس مقدماتی، در دروس خارج فقه و اصول از محضر حضرت آیتالله حاج میرزاعلیآقای فلسفی و حضرت آیتالله حاج سیدابراهیم علمالهدی سبزواری و حضرت آیتالله حاج شیخعبدالحمید شربیانی تلمذ کرد و به نگارش تقریرات استادان خود اهتمام ورزید.
او در فلسفه و حکمت نیز از محضر فیلسوف برجسته، استاد سیدجلالالدین آشتیانی، بهرهمند شد و با برخی استادان فلسفه و عرفان مشهد نیز مراودات و مباحثاتی برقرار کرد؛ اگرچه گرایش ایشان به مباحث کلامی و معارفی بیشتر بود.
این عالم فرهیخته از اوایل دهه ۶۰ به تدریس در حوزه علمیه مشهد اهتمام ورزید و بیش از چهل سال به تدریس مقدمات و سطوح عالیه و در یک دهه اخیر به تدریس خارج فقه و اصول و تفسیر اشتغال داشت و شاگردان فراوانی تربیت کرد که بسیاری از آنها امروز از استادان و اندیشمندان برجسته علمی و قضات عالیرتبه به شمار میروند.
نقل است که تدریس معالم ایشان در دهه ۶۰ خورشیدی در مدرسه آیتاللهالعظمی خویی مشهد از دروس معروف و پرجمیعت آن روز حوزه مشهد به شمار میرفته است و پس از مدتی بهدلیل کثرت شاگردان، مَدرس ایشان به مَدرس بزرگ بالای گنبد مدرسه منتقل شده بود.
او مدتی نیز در سال ۱۳۶۸ برای تدریس به ایرانشهر رفت و در آنجا طلاب فراوانی را تشویق به مهاجرت به حوزه علمیه مشهد کرد و حتی جمعی از آنان را با خود به مشهدمقدس آورد.
همچنین به سفارش برخی علمای مشهد همکاری خود را با دانشگاه علوم اسلامی رضوی آغاز کرد و بیش از سیسال، تا آخر دوره حیات خود، به تدریس دروس حوزوی و دانشگاهی و راهنمایی و داوری پایاننامهها در این دانشگاه اهتمام ورزید.
استاد نقیبی حدود سال ۱۳۷۰ به پیشنهاد واقف مدرسه علمیه امامحسن عسکری (ع)، مرحوم حاجابراهیم قادری، مدیریت و سرپرستی این مدرسه علمیه را عهدهدار شد و در مدت حدود ۳۵سال نقش مؤثری در اداره مدرسه و توسعه کمی و کیفی آن ایفا کرد.
در طول این مدت، ایشان در کنار بازسازی و توسعه بنای مدرسه و احداث دو ساختمان جدید و تجهیز کتابخانه، مدرسه را از سطح یک به سطوح ۲ و ۳ و ۴ ارتقا داد و تعداد طلاب مدرسه را از بیست نفر به بیش از پانصد نفر افزایش داد و هماکنون این مدرسه تنهامدرسهای است که دارای طلبه و استاد در همه سطوح حوزوی (از مقدمات تا اتمام خارج فقه و اصول) میباشد.
ایشان علاوه بر سفرهای تبلیغی خود به اقصینقاط کشور، نقش مهمی در اعزام طلاب و روحانیان مبلغ به روستاها و مناطق محروم و حاشیهای شهر مشهد ایفا کرد؛ حرکتی که تا آخرین لحظات حیاتش ادامه داشت و خود استاد نیز در بسیاری از این برنامهها با حضور فعال، الگو و راهنمای روحانیان جوان بود.
پایبندی عمیق به نظام جمهوری اسلامی و اصل ولایت فقیه هسته مرکزی دیدگاههای سیاسی و اجتماعی ایشان را تشکیل میداد و در همه اظهارات و فعالیتهایش مشهود بود. ایشان معتقد بود که ولایتفقیه تضمینکننده ثبات و استقلال کشور در برابر توطئههای دشمنان است و نقش بیبدیلی در هدایت جامعه دارد.
تجربه حضور ایشان در جبهههای دفاعمقدس و ارتباط مداوم با مسئولان نظام اسلامی، نقش مهمی در شکلگیری دیدگاههای سیاسی و اجتماعی و مشی معتدل این استاد فرهیخته در این عرصه داشته است.
او همواره در راهپیماییها و انتخابات حضوری فعال داشت و بر اهمیت مشارکت حداکثری مردم در این رویدادها تأکید میکرد. معتقد بود که این حضور، نشاندهنده اراده مردم برای ساختن آیندهای بهتر برای کشور است و نقش مهمی در تقویت نظام و افزایش اقتدار آن دارد.
به امربهمعروف و نهیازمنکر اهتمام داشت و به ارزشهای دینی پایبند بود و در موارد متعدد خود شخصا اقدام میکرد و تذکر میداد و در مواجهه با منکرات دینی و اجتماعی بیتفاوت نبود.
او دلسوزی بیحدومرزی برای طلاب داشت و سعی میکرد زمینه را برای تحصیل و تربیت صحیح آنها فراهم کند. پرهیز از مصرف شخصی وجوهات شرعیه، نشاندهنده پاکدامنی و تقوای ایشان بود. همواره بر استفاده بهینه و صحیح از این وجوهات برای طلاب تأکید داشت و خود نیز در این زمینه الگوی بینظیری بود.
رسیدگی به ارحام و نزدیکان از دیگرخصوصیات بارز این سید جلیلالقدر بود. او همچون پدری دلسوز، گرهگشای امور اقوام و دوستان و آشنایان خود بود و رسیدگی فوقالعادهای به آنان داشت.
ایشان مهارت ارتباطی فوقالعادهای داشت و با هر سن و سالی از کودک و خردسال تا نوجوان و جوان و کهنسال، متناسب با او رفتار میکرد و بدینصورت همه را مجذوب شخصیت خود میساخت.
درمجموع، استاد بزرگوار ما، شخصیتی جامعالاضلاع داشت و با اخلاق، تدبیر و دلسوزی خود، تأثیر عمیقی بر جامعه و حوزه علمیه برجای گذاشت.