شب ولادت امام مجتبی (ع) در دشت آب و نمک

به گزارش شهرآرانیوز؛ مردم رحمانیه، در شب‌های ماه مبارک، همدیگر را دعوت می‌کنند به افطاری، شب پانزدهم ماه، اما قرار همه اهالی، جایی است در دل دشت؛ در «کفه نمکی».

این طوری نیست که کفه نمکی، همیشه آب داشته باشد. آفتاب که تیز بشود، چیزی از آب‌ها به جا نمی‌گذارد؛ در عوض دَق یک دستی درست می‌شود که تا چشم کار می‌کند سفید است و هوایش، طعم شوری دارد. در تمام ماه‌های گرم سال، می‌شود از گوشه و کنار کفه، نمک برداشت کرد، اما بارش‌ها که شروع بشود، آب، دوباره می‌افتد به کفه؛ به دشت یک دستِ نمکی. آن وقت، دریایی درست می‌شود که عمقی ندارد، از آن دریا‌ها که مثل آینه است و عکس نیمه بالایی، در پایین، عینا منعکس شده است. این، ویژگی «کفه نمکی رحمانیه» است.

«رحمان گرد» تا همین سال‌های نه چندان دور، قلعه‌ای بوده برای خودش از قلعه‌های آباد قُهستان. حالا از آن اعتبار و شکوه تاریخی، ویرانه‌هایی به جا مانده که هنوز هم دیدنی است. روستای رحمانیه نزدیک همین رحمان گرد قدیم بنا شده و سروشکلی یافته و آبادیِ آبادی شده است؛ به ویژه که هر کس بخواهد به کفه نمکی برسد، راهش از دل رحمانیه است.

اهالی رحمانیه سنت زیبایی دارند. شب نیمه ماه مبارک که هم شب عید و ولادت امام حسن مجتبی (ع) است و هم ماه، کامل است، بار و بندیل افطار را بار ماشین‌ها می‌کنند و راه می‌افتند سمت کفه، یا آن چنان که خودشان می‌گویند: تللاب. خورشید که پشت کوه‌ها غروب کند، روزه دارها، خرمایی می‌خورند و نان و پنیری؛ و آن وقت تا خود سحر فرصت دارند در کفه نمکی، در آب کم عمقش یا در سفیدی نمک زارش، بچرخند و گپ بزنند و خوش باشند.

از کفه نمکی رحمانیه تا شهر بردسکن ۴۰ کیلومتر راه است و تا مشهد ۲۸۰ کیلومتر. ساعتی که حساب کنیم از مشهد تا کفه نمکی، چهارساعتی راه است، اما دیدن شب مهتابی کفه نمکی حتما به این چند ساعت رانندگی می‌ارزد. به ویژه که کفه، عمدتا در همین ماه‌های آخر زمستان و اول بهار، آبی دارد. حالا که نیمه ماه مبارک افتاده به اواخر زمستان، برای اهالی رحمانیه هم فرصت مناسبی است تا سنت قدیمی شان را در شب مهتابی کفه نمکی برگزار کنند.