حسرت‌های فوتبال

اول/ سال ۱۴۰۴ که در روز‌های پایانی آن هستیم، چون سال‌های اخیر برای فوتبال خراسان حاصلی جز حسرت نداشت. خلاصه آنچه بر فوتبال خراسان بزرگ گذشت، دست‌وپازدن بیهوده در سطح سوم و چهارم فوتبال ایران بود که آن هم به نتیجه‌ای نرسید. گل سرسبد این قصه پیدایش و شاید بتوان گفت احیای ابومسلم بود که چندی هواداران و علاقه‌مندان فوتبال را به بازگشت روز‌های رؤیایی این تیم و فوتبال خراسان بسیار امیدوار کرد، اما همان‌طور که خیلی‌ها پیش‌بینی می‌کردند، فرجامی نیافت.

دوم/ تلاش بی‌نتیجه تیم‌های مشهدی در سطوح پایین (که به‌راستی در شأن شهر بزرگی، چون مشهد با این همه امکانات نیست) درحالی بی‌نتیجه مانده که همچنان برای خانواده فوتبال این پرسش برجاست که چرا راه بی‌جهت طولانی می‌شود و چرا مسئولان ورزشی این شهر علاقه بر پیچاندن لقمه دور سرشان دارند! به‌جای تیم‌داری در لیگ‌های دسته دوم و سوم، آن هم با تیم‌های نصفه‌نیمه، منطق حکم می‌کند یک تیم درست‌وحسابی در لیگ‌برتر یا لیگ‌یک با خرید امتیازی که این روز‌ها پیداکردنش اصلا سخت نیست، تشکیل شود تا هم مسیر کوتاه‌تر شود و هم انگیزه‌ها بیشتر؛ فرمولی که به‌شدت ساده است، اما عملیاتی‌کردن آن گویا بسیار سخت است و هیچ عزمی هم برای یکپارچه‌کردن این همه تیم‌های نصفه‌نیمه در قالب یک تیم قدرتمند وجود ندارد!

سوم/ تشکیل کنسرسیوم به دستور استاندار ورزش‌دوست خراسان‌رضوی در ابتدای سال بارقه‌ای از امید در دل همه ایجاد کرد و خیلی‌ها منتظر بودند با دخالت مستقیم بالاترین مقام اجرایی استان، فوتبال خراسان به روز‌های خوبش برگردد، اما این کنسرسیوم هرگز از حد حرف و جلسه بالاتر نرفت! قرار بود آنها یک منبع اقتصادی قدرتمند و دائمی برای حمایت از فوتبال استان از هفت غول صنعتی خراسان رضوی تشکیل بدهند، اما نه‌تنها این کار انجام نشد، بلکه یکپارچه‌کردن تیم‌های نصفه‌نیمه استان هم از عهده این کنسرسیوم برنیامد. این کمترین توقع ممکن از این سازمان تازه‌تأسیس بود که اگر به نقطه‌ای می‌رسید، می‌شد دست‌کم برای سال آینده امیدوار بود.

چهارم/ وضعیت فوتبال خراسان‌رضوی اصلا دل‌گرم‌کننده نیست و به نظر نمی‌رسد با این فرمانی که پیش می‌رود به جایی برسد. زیرساخت‌های ممتاز فوتبال خراسان در حال خاک‌خوردن و استفاده اندک هستند و از تشکیل تیمی که بتواند خونی تازه به رگ‌های این فوتبال خشکیده بدهد هم خبری نیست. هرزرفتن استعدادها، دیده‌نشدن پتانسیل‌های فنی، بی‌انگیزه‌شدن تیم‌های پایه و دل‌سردشدن و عقب‌افتادن علمی و فنی مربیان سزاوار از دیگرمربیان کشور پیامد‌های رخوت و خشکی در فوتبال خراسان است که امیدواریم در، سال آینده اوضاع بر این پاشنه نچرخد!