حَوِّل حالَنا اِلی اَحسَنِ الحال | روایتی از تحویل سال نو در مسیرهای تشرف به حرم مطهر رضوی (۱ فروردین ۱۴۰۵)+ فیلم

به گزارش شهرآرانیوز، سال ۱۴۰۴ هم گذشت؛ با همه تلخکامی‌هایش که بسیار بیشتر از اتفاقات خوبش بود. خیلی بیشتر از عید و جشن و شادی، شرایطی پیش آمد که سیاه بپوشیم، چشم‌هایمان از اشک پر شود و بغض‌هایمان را سرکوب کنیم. سالی که در آن «از دست دادن» خیلی پررنگ‌تر از «بدست‌آوردن» بود، سالی که با تنش آغاز شد، با جنگ ۱۲ روزه و فراق قهرمانان وطن ادامه یافت و حتی در آخرین روز‌ها نیز با جنگی دیگر، کام ملت را تلخ کرد. در ۱۴۰۴ آسیب دیدیم و از همه مهم‌تر، «عزیز» از دست دادیم. بدون تردید برای همه ما، سالی که گذشت، فقط ۳۶۴ صفحه از یک سالنامه نبود، سالی بود که پدر از دست دادیم و مام میهن در معرض تهاجم قرار گرفت. با همه این تفاسیر، زائران و مجاوران امام رئوف (ع) به رسم هرسال دوباره خود را به آستان ملک‌پاسبان ولی‌نعمت ایران رساندند؛ سلام دادند و سال و حال خود را زیر سایه حضرت خورشید تحویل کردند، امید که ۱۴۰۵، سال دلخوشی و شادکامی ملت ایران باشد.

حَوِّل حالَنا اِلی اَحسَنِ الحال

از هر چهار مسیر منتهی به حرم مطهر رضوی، زائران و مجاوران دسته دسته درحال پیاده‌روی بودند. تنها یا با خانواده، همه عشق آن را داشتند که با صدای زنگ ساعت حرم، گذر زمان را درک کنند و نسیم خوش صحن‌ها، حال نوروزی‌شان را خوش کند. با پرچم بر دوش، تصویر «شهید خامنه‌ای» در دست، عشق وطن در دل و اشک شوق زیارت در چشم، گام به گام مسیر تشرف را پشت سر می‌گذاشتند و متر به متر خود را به حرم امن ضامن آهو نزدیک‌تر می‌کردند. خیلی‌ها اصلاً مشهدی نبودند و مبدأ سفر پرنورشان به مشهد، شهر‌هایی بود که این روز‌ها به کینه ابلیس‌زادگان پلید غرق آتش و خون است. حقیقت نوروز ۱۴۰۵ در مشهد فقط یک چیز بود؛ اینکه حتی بدترین اهل زمین هم نتوانستند این ملت را از عشق اهل بیت (ع) دور و محروم کنند.

حوالی ۱۸:۱۵ دقیقه، بلندگو‌های فعال در خیابان‌های منتهی به حرم مطهر با تلاوت دعای تحویل سال، روح‌ها را جلا دادند و جان‌ها را نواختند. مردم از تغییردهنده دل‌ها، تدبیرکننده روز و شب و تحول‌آفرین حال و احوال فقط عافیت، سلامت، امنیت و پیروزی خواستند. یک ثانیه مانده به ۱۸:۱۶ دقیقه، آغاز سال ۱۴۰۵ اعلام شد و صاحبان چشم‌های پر اشک و دل‌های پر از حاجت، به شکرانه همجواری با خانواده و عزیزانشان به هم تبریک گفتند. در این میان، خادمان شهر نیز از این قاعده مستثنی نبودند و اگرچه از افسر راهور و بسیجی مدافع امنیت گرفته تا تکنسین اورژانس، آتش‌نشان و پاکبان، همگی دور از خانه و خانواده، کف خیابان مسئولیت خود را بر دوش داشتند، اما مردم برایشان خانواده شدند، در آغوششان گرفتند و به آنها «عید مبارکی» گفتند.

اندکی بعد از ۱۸:۱۷ دقیقه، دیگر همه مطمئن بودند که ۱۴۰۴ با همه تلخکامی‌ها و سختی‌هاش گذشته و سالی جدید آغاز شده است. اکنون، چشم امید این ملت به‌پا خواسته به قهرمانان گمنامی دوخته شده که این شب‌ها، به قیمت جانشان پای لانچر‌ها ایستاده‌اند و هر لحظه، طعم سوزناک آتش جهنم را به ائتلاف شیطان می‌چشانند. مردم از جوار بارگاه قدسی امام هشتم (ع) برای قهرمانان وطن دعای خیر و سلامت کردند، امید که ۱۴۰۵ سال پایان ظفرمندانه این جنگ ناجوانمردانه، آغاز شادکامی ملت و تیره‌روزی‌های بدخواهان سیاه‌دل ایران باشد.