ریحانه فرخانی | شهربانو، موفقیتهایش از پس امیدهایش و انگیزه زیاد او برای ادامهدادن میآید؛ به حدی که وقتی در مسابقهای روی سکو میرود، همان لحظه، به مسابقات بعدی و مدالهای بعدی فکر میکند. این طرز فکر از مهسا جعفری دهساله، دختری موفق ساخته است که تشک ژیمناستیک را تبدیل به عرصه افتخارآفرینی کرده است. او که روزی پای برنامههای ورزشی تلویزیون مینشست، و حرکات ژیمناستیک را تماشا میکرد، حالا قهرمانی است که خودش همان حرکات را به زیبایی اجرا میکند.
خانوادهام معتقد بودند که ورزش برای بچهها مایه نشاط است و من را تشویق به ورزش کردند. من هم باتوجهبه وضعیت جسمانی و آشنایی مختصری که با حرکات ژیمناستیک از طریق برنامههای تلویزیونی داشتم، این رشته را انتخاب کردم.
هم به من نشاط داد و هم افتخار. بهشکلی که حالا وقتی دچار حال روحی ناخوشی هستم، به اولین جایی که میروم، سالن تمرین ژیمناستیک است. حتی فکر به این ورزش و حرکاتی که انجام میدهم، حالم را خوب میکند.
روی حرکات زمینی به شکل تخصصی کار میکنم، اما خرک و میله بارفیکس هم به واسطه افزایش آمادگی جسمانیام و نیز فشاری که به بدنم وارد میکند، برایم جذاب است.
بله، من در این رشته و در رده نونهالان، دو بار قهرمان استان و یک بار قهرمان کشور شدهام.
مربی خوب بسیار مهم است؛ درکنار آن، تمرین و اراده و انگیزه هم تأثیر زیادی دارد. البته من موفقیت خودم در ژیمناستیک را تاحد زیادی مدیون علاقهام به این رشته میدانم؛ چون علاقه است که باعث میشود خستگی در تمرین یا نتیجهنگرفتن بیمعنی شود.
وقتی مدال طلا را بر گردنم انداختند، خیلی لذت بردم و همه سختیهایم جبران شد. همانجا فکر کردم که برای کسب مدالهای بیشتر باید باز هم ادامه بدهم.
زمانی فکر میکردم ممکن است برخی حرکات را هیچوقت نتوانم انجام دهم و از آنها ترس داشتم. ولی آنقدر تمرین کردم تا آخرش موفق شدم و کلی ذوق کردم. ریختن آن ترس منجر به بهترشدنم شد و به مدال رسیدم.
خیلی دوست دارم یک روز قهرمان المپیک شوم. میدانم خیلی سخت است و کلی باید تمرین کنم، ولی وقتی به گذشته فکر میکنم که تصور طلای استانی و کشوری را هم نداشتم و به آن رسیدم، امیدم به مدال المپیک بیشتر میشود.