محبوبه عظیم زاده | شهرآرانیوز؛ جنگ دانشآموزان را از مدرسه راند و مدتی است که حضورشان در بیرون از خانه محدود شده است و فعالیتهای کلاسی در خانه و به صورت آنلاین برگزار میشود. در چنین شرایطی، قلب تپنده هر خانواده، یعنی کانون گرم خانه، نیازمند توجه ویژهای برای حفظ شادابی و سلامت روان همه اعضاست.
این روزها برای همه، بهخصوص برای پدرومادرهایی که مسئولیت بزرگ نگهداری و هدایت فرزندان را بر عهده دارند، چالشبرانگیز است. اما همین سختیها میتواند فرصتی باشد برای نزدیکتر شدن، یادگیری مشترک و ساختن خاطراتی ماندگار. در این مطلب، با هم نگاهی به راهکارهایی خواهیم داشت که به شما کمک میکنند تا در این دوران، خانهای امن، پرنشاط و سرشار از عشق برای عزیزانتان بسازید و تابآوری خود را در کنار هم تقویت کنید.
آموزش مجازی باعث میشود کودکان و نوجوانان از تعامل روزمره با همسالان خود در مدرسه محروم شوند. این کمبود تعامل میتواند منجر به احساس تنهایی، انزوا و در نتیجه کاهش مهارتهای اجتماعی شود.
محیط خانه ممکن است پر از عوامل حواسپرتی باشد. (بازی، تلویزیون، اعضای خانواده). همچنین، حضور نداشتن معلم و همکلاسیها میتواند انگیزه دانشآموزان را برای تمرکز بر درس کاهش دهد و منجر به افت تحصیلی شود.
آموزش مجازی به معنای صرف ساعتهای طولانی در مقابل صفحه نمایش (کامپیوتر، تبلت، موبایل) است. این موضوع میتواند منجر به خستگی چشم، سردرد و مشکلاتی مانند گردندرد و اختلال در الگوهای خواب شود.
با محدود شدن حضور در مدرسه و فضاهای بیرونی، فرصت برای فعالیت بدنی کاهش مییابد. کمبود تحرک میتواند به افزایش وزن، ضعف عضلانی و همچنین تشدید علائم اضطراب و افسردگی منجر شود.
والدین و مراقبان علاوه بر مسئولیتهای معمول خود، اکنون باید بر آموزش مجازی فرزندان نیز نظارت کنند. این وظیفه مضاعف، همراه با مدیریت خانه و گاهی دورکاری، میتواند منجر به استرس، فرسودگی شغلی و خانوادگی شود.
قطع و وصلیهای مکرر اینترنت باعث میشود روند یادگیری دانشآموزان ناپیوسته و پراسترس باشد. خانوادهها نیز مجبورند زمان و انرژی زیادی برای برقراری اتصال صرف کنند و همین موضوع باعث ایجاد تنش و فشار روانی در خانه میشود. همچنین، ممکن است دانشآموز بخشی از آموزش درس خود را از دست بدهد و عقبافتادگی تحصیلی را تجربه کند.
برنامه روزانه ما نه سفت و سخت و طاقتفرسا، بلکه باید منعطف و متناسب با حال و هوایمان باشد. این برنامه میتواند شامل زمانهای مشخصی برای یادگیری، استراحت، فعالیت بدنی و ارتباط با دیگران باشد. داشتن یک چهارچوب، حتی اگر گاهی از آن منحرف شویم، حس نظم و کنترل را به ما میدهد و از سردرگمی جلوگیری میکند.
در دنیای امروز، بمباران اطلاعاتی میتواند اضطرابآور باشد. اختصاص دادن زمانهای مشخص و محدود برای چک کردن اخبار و شبکههای اجتماعی، به ما کمک میکند تا از غرق شدن در اطلاعات منفی جلوگیری کنیم و تمرکز خود را بر روی زندگی واقعیمان حفظ کنیم.
بدن ما برای حرکت آفریده شده است! حتی در فضایی محدود، میتوانیم با انجام حرکات کششی، یوگا یا حتی حرکات موزون کوتاه و شاد، انرژی راکد بدنمان را آزاد کنیم. این فعالیتها نهتنها به سلامت جسمی ما کمک میکنند، بلکه با ترشح اندورفین، حال روحی ما را هم بهتر میکنند و خستگی ناشی از نشستن طولانی را از بین میبرند.
حس مفید بودن یکی از بهترین احساساتی است که میتوانیم تجربه کنیم. اگر امکانی وجود دارد، میتوانیم با کمک به همسایگان، تهیه بستههای حمایتی کوچک یا حتی آموزش آنلاین در زمینهای که تخصص داریم، به دیگران یاری رسانیم. این کار نهتنها لبخندی بر لبان دیگران مینشاند، بلکه حس رضایت عمیقی نیز به ما میدهد.
استراحت فقط به معنای خوابیدن نیست. میتوانیم در زمانهای استراحت، به موسیقی آرامبخش گوش دهیم، کتاب بخوانیم یا حتی فقط چند دقیقه در سکوت بنشینیم و به صدای نفسهایمان گوش کنیم. این لحظات کوتاه و آرامشبخش، مانند نوشیدن یک چای گرم در روز سرد، به ما انرژی دوباره میبخشد.
دوران ماندن در خانه میتواند فرصتی عالی برای کشف استعدادهای پنهان یا پرورش علاقههایی باشد که همیشه دوست داشتیم به آنها بپردازیم. یادگیری یک زبان جدید، نواختن یک ساز، هنر آشپزی یا هر مهارت دیگری که به آن علاقه داریم، میتواند بسیار لذتبخش و رضایتبخش باشد. این کار به ما احساس پیشرفت و مولد بودن میدهد و از احساس کسالت جلوگیری میکند.
خانه ما میتواند پناهگاهی امن و دلپذیر باشد. اگر فضایی مشخص و آرام را برای مطالعه و یادگیری در نظر بگیریم، حتی اگر فقط یک گوشه از اتاق باشد، این کار به ذهن ما کمک میکند تا راحتتر وارد حالت یادگیری شود. این فضا میتواند با چند گلدان کوچک، یک قفسه کتاب مرتب یا حتی یک نور ملایم، دلنشینتر شود. این کار به ما کمک میکند تا بتوانیم تمرکز بیشتری داشته باشیم.
در نهایت، مهمترین چیز، مراقبت از خودمان است. به اندازه کافی بخوابیم، غذای سالم بخوریم و به ندای بدن و ذهنمان گوش دهیم. اگر احساس خستگی، غم، یا اضطراب میکنیم، به خودمان اجازه دهیم تا استراحت کنیم و در صورت نیاز از دیگران کمک بگیریم. سلامتی ما، ارزشمندترین دارایی ماست.
گاهی، بهترین کاری که میتوانیم انجام دهیم این است که شرایطی را که خارج از کنترل ماست، بپذیریم. مقاومت در برابر واقعیت، انرژی زیادی از ما میگیرد. به جای جنگیدن با شرایط، میتوانیم روی انطباق با آن تمرکز کنیم. این یعنی اجازه دادن به خودمان که گاهی روزمان آنطور که انتظار داشتیم پیش نرود و این اشکالی ندارد. انعطافپذیری به ما کمک میکند تا با موجهای زندگی همراه شویم، نه اینکه در برابرشان بایستیم.
چقدر خوب است که بتوانیم لحظهای بایستیم و از خودمان بپرسیم، الان چه احساسی دارم؟ فعالیتهایی مانند مدیتیشن کوتاه، گوش دادن به موسیقی آرام یا حتی قدمزدن آرام در خانه، به ما کمک میکنند تا با احساسات و افکارمان آشتی کنیم. این خودآگاهی به ما کمک میکند تا نیازهای واقعی خود را بهتر بشناسیم و واکنشهایمان را در موقعیتهای مختلف، آگاهانهتر انتخاب کنیم.
ماندن در خانه میتواند فرصتی بینظیر برای یادگیری مشترک باشد. مثلا میتوانیم با هم یک غذای جدید را بپزیم و دستور پخت آن را تمرین کنیم، یا با هم یک پازل پیچیده را حل کنیم یا حتی یک نمایش خانوادگی کوتاه را تمرین و اجرا کنیم. این فعالیتهای گروهی، علاوه بر سرگرمی، مهارتهای همکاری و حل مسئله را در جمع تقویت میکنند و خاطرات خوبی میسازند.
یادگیری اینکه صبور باشیم، هم با خودمان و هم با دیگران، در این دوران اهمیت ویژهای پیدا میکند. وقتی با مانعی روبهرو میشویم یا وقتی اعضای خانواده رفتاری از خود نشان میدهند که ما را اذیت میکند، اولین واکنش ما ممکن است ناامیدی یا عصبانیت باشد، اما اگر سعی کنیم لحظهای مکث کنیم و با صبر بیشتری به موضوع نگاه کنیم، اغلب راهحلهای بهتری پیدا خواهیم کرد.
اگر احساس میکنیم که فشارها زیاد است و به تنهایی نمیتوانیم از پس آن برآییم، نباید از کمک گرفتن خجالت بکشیم. صحبت کردن با یک دوست قابل اعتماد، عضو خانواده یا یک مشاور یا روانشناس، میتواند دریچهای نو به روی ما باز کند و راهنماییهای ارزشمندی ارائه دهد.