به گزارش شهرآرانیوز؛ زیبا ایرانی درباره نحوه پاسخ به سوالاتی مانند «جنگ یعنی چه؟» یا «ما میمیریم؟» میگوید: باید صادق بود، اما توضیحات متناسب با سن کودک ارائه شود تا موجب وحشت نشود.
او توضیح میدهد: نخست باید پرسش کودک را کوچکسازی کنیم و بفهمیم دقیقاً از چه چیزی نگران است. گاهی کودک از مفهوم جنگ نمیترسد، بلکه از صدا یا تجربهای خاص نگران است.
این روانشناس کودک بیان می کند: پاسخها باید ساده و بدون جزئیات ترسناک باشد؛ مثلاً جنگ را به اختلاف بین کشورها توضیح دهیم و تأکید کنیم که بزرگترها در حال حل آن هستند. اطمینانبخشی باید واقعی باشد، نه اغراقآمیز؛ نباید وعده قطعی داد یا خطر را بزرگ کرد.
ایرانی می افزاید: انتقال حس کنترل و توانمندی نیز مهم است؛ اینکه «میدانیم چطور امن بمانیم» و «با هم مراقب هم هستیم». باید به کودک گفته شود که هر زمان ترسید، میتواند با والدین صحبت کند.
این روانشناس کودک درباره نشانههای اضطراب جنگی در کودکان میگوید: این اضطراب معمولاً در قالب ترکیبی از تغییرات رفتاری، جسمی، هیجانی و شناختی بروز میکند.
به گفته او، از نظر رفتاری، چسبندگی به والدین، ترس از تنهایی، بازیهای مرتبط با جنگ، کاهش تمرکز، پرخاشگری، امتناع از مدرسه و حتی پسرفتهای رشدی مانند شبادراری مشاهده میشود.
ایرانی یادآور می شود: از نظر جسمانی، دلدرد، تهوع، سردرد، مشکلات خواب، تپش قلب و خستگی دیده میشود. به گفته او، نشانههای هیجانی شامل گریههای ناگهانی، گوشهگیری، نگرانی مداوم و حساسیت به صداهاست.
این روانشناس کودک با بیان اینکه در سطح شناختی نیز پرسشهای مکرر درباره مرگ و امنیت، خیالپردازیهای ترسناک و نگرانی درباره آینده دیده میشود، تصریح می کند: این واکنشها ممکن است با محرکهایی مانند صدای بلند، اخبار یا حتی تاریکی تشدید شوند.
این روانشناس کودک درباره برخورد با کودکانی که دچار کابوس، بیقراری یا چسبندگی شدهاند، میگوید: مهمترین اصل، همدلی و ایجاد احساس امنیت است.
حضور فیزیکی والد، در آغوش گرفتن و اطمینانبخشی، بسیار مؤثر است. داشتن روتین آرام قبل از خواب مانند حمام آب گرم یا کتابخوانی نیز کمککننده است.
به گفته او، باید علت کابوس را درک کرد و بدون فشار، کودک را به صحبت تشویق کرد. تشویق به استقلال تدریجی، وقتگذرانی باکیفیت و رعایت مرزهای سالم نیز ضروری است. در صورت نیاز، مراجعه به مشاور میتواند کمککننده باشد.
ایرانی بیان می کند: حتی زمانی که خود والدین نیز دچار نگرانی هستند، باید تلاش کنند آرامش خود را مدیریت کنند؛ چراکه کودک بیش از هر چیز از رفتار و حالت آنها تأثیر میگیرد.
این روانشناس کودک بیان میکند: ترکیب صبوری، همدلی و حضور فعال—یعنی گوش دادن واقعی به کودک، درک احساسات او بدون قضاوت و همراهی مستمر—میتواند مانند یک سپر روانی عمل کند و به کودک کمک کند حتی در شرایط پرتنش، احساس ثبات، امنیت و آرامش خود را حفظ کند.
منبع: ایرنا