قربان عید قربان

خاطرم هست هرسال روز عرفه درحالی که مشغول اعمال عرفه بودیم و با عجله کار‌های روزمره را با مدیریت مادرم انجام می‌دادیم راهی حرم حضرت رضا (ع) می‌شدیم.

بین راه تسبیح در دست اذکار وارده را زیر لب زمزمه می‌کردم. یادش به خیر یک سال حاج محمود دعا را می‌خواند و یک سال شیخ حسین انصاریان و گاهی هم اگر اشتباه نکنم سیدمهدی میرداماد بود و هرسال فراز‌های دعای عرفه را یک مداح یا منبری برایمان می‌خواند و بین فراز‌ها گاهی ترجمه فارسی اش ذکر می‌شد.

آن کلمات با آن لحن با آن ادب و تواضع محضر پروردگار حتما می‌تواند کلمات امام حسین (ع) باشد. روز عرفه در آستانه ماه محرم روز شهادت اولین شهید قیام عاشورا یعنی جناب مسلم بن عقیل خودش استقبالی است از محرم.

از همان کودکی خاطرم هست که بلافاصله بعد از دعا راهی خانه می‌شدیم و سر سفره افطارمان حتما شیرینی عیدقربان بود، داستان عیدقربان از همان بچگی برایم جالب بود و شادی به همراه داشت دقیقا برای پیام خوشش، آنجا که خداوند در سوره صافات آیه ۱۰۷‌ می‌فرماید:

وَ فَدَیْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ و ما اسماعیل را در برابر قربانی بزرگی [از ذبح شدن]رهانیدیم.

اما بعد که بزرگ‌تر شدم وقتی رسیدم به آن فراز دعای عرفه که امام حسین (ع) می‌فرماید:

یا مُمْسِکَ یَدَیْ إِبْرَاهِیمَ عَنْ ذَبْحِ ابْنِهِ‌ای گیرنده دست‌های ابراهیم از بریدن سر فرزندش

یا شاید بتوانیم بگوییم امام از خداوند تشکر می‌کند که اجازه نداد جوان ابراهیم (ع) در مقابلش ذبح شود.

روز عیدقربان هم بعد از آن برایم شد روضه، گریزی که مرا می‌برد صحرای کربلا آنجا که حضرت علی اکبر (ع) ...

این روضه خیلی سنگین است و توان را از انسان می‌گیرد.

عیدقربان هم استقبال از محرم است اصلا خداوند دارد ما را آرام آرام با محرم روبه رو می‌کند که در محرم قالب تهی نکنیم.

این موضوع ارتباط روز عرفه و عیدقربان و امام حسین (ع) آن قدر در ناخودآگاهم ریشه دوانده بود که بعد‌ها بهانه سرایش شعری شد برای امام حسین (ع):

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد
بنا نبود کسی جز تو امتحان بدهد

نبی شبیه عبایی تو را به شانه گرفت
که تار و پود کسا را به ما نشان بدهد

کسی که قدر تو را چون حبیب فهمیده
رواست پای غمت لحظه لحظه جان بدهد

نبوده است کسی از زمینیان هرگز
که خون کودک خود را به آسمان بدهد

نماز از تو به جا مانده و سزاوارست
اگر به نام تو هر مأذنه اذان بدهد

کجاست غیرحسینیه مکتب درسی
که پای روضه تو عشق یادمان بدهد