مدیر فرهنگی خودمان باشیم

هفته‌ای که گذشت با نام نیروی انتظامی نام‌گذاری شده بود و هر شب از شبکه‌های مختلف تلویزیونی فیلم‌های سینمایی با محتویات آموزشی پخش می‌شد تا اطلاعات خانواده‌ها را افزایش دهند. همچنین اخبار، آمارهایی از این خدمات می‌داد که جای بسی تأمل دارد و متوجه می‌شویم همیشه خلافکاران و بزهکاران یک قدم از ما جلوتر هستند. شاید بپرسید چرا؟ آن‌ها همیشه به دنبال نوآوری و خلاقیت هستند و ما با خیال آسوده به‌جای اینکه به فکر خودمان و فرزندانمان باشیم آن‌ها را رها می‌کنیم تا برخی ارگان‌ها به آن‌ها آموزش دهند.
در اخبار شنیدیم روزانه حدود 5هزار عملیات پلیسی برای پیشگیری از جرائم و بزهکاری در استان انجام می‌شود. همچنین 26واحد نظارتی و ارگان‌های دولتی با آسیب‌های اجتماعی مقابله می‌کنند، اما این‌ها کافی نیست و نتیجه رضایت‌بخشی ندارد. فراموش کرده‌ایم علاوه‌بر بزهکاران داخلی، کشورهای غربی هم در تهاجم فرهنگی موفق عمل کرده‌اند و جوانان و نوجوانان ما را هدف قرار داده‌اند. نکته درخور تأمل این است که باید بپذیریم ارگان‌های دولتی و نیروی انتظامی به‌تنهایی نمی‌توانند در این زمینه کار چندانی انجام دهند و ما نباید تمام وظایف را به گردن آن‌ها بیندازیم و هنگامی که اتفاقی رخ می‌دهد، آن را به پای بی‌کفایتی نهادها بیندازیم. امروز باید احساس مسئولیت بیشتر از قبل داشته باشیم و این را بدانیم که آسیب‌های اجتماعی وضعیت اپیدمی پیدا کرده است. تمام افراد خانواده وظیفه دارند برای حل مشکلات جامعه ورود پیدا کنند. درست مانند دوران جنگ که اول نیروهای پیاده می‌رفتند و بعد از آن نیروهای پشتیبانی و هنگامی‌که بحران پیش بیاید از همه دعوت می‌شود به میدان بروند.
این روزها شاهد این هستیم که پدر و مادر دوشادوش یکدیگر کار می‌کنند و وقت کمی را برای فرزندانشان می‌گذارند و آن‌ها را به امان مدرسه و مهدکودک رها کرده‌اند. در گام اول والدین باید با فرزندانشان رابطه دوستی داشته باشند. دوست‌بودن با فرزند و برقراری رابطه صحیح برای جلب اعتمادش دغدغه بسیاری از والدین و یکی از مسائل جدی خانواده‌هاست. دوستی با فرزند باعث می‌شود او تمام درد و دل خود را به پدر و مادر بگوید و با دریافت راهنمایی درست، مشکلات بعدی گریبانگیرش نشود. علاوه‌برآن برای حمایت از فرزندانتان باید آسیب‌های اجتماعی محله خودتان را شناسایی کنید و بهترین راه برای شناسایی آن مسجد و بسیج محله است. شاید در یک محله اعتیاد باشد، در محله دیگر فساد اجتماعی، در محله دیگر خشونت و مهارت‌های ارتباطی. دومین گام، این است که دوستان فرزندانتان را بشناسید. دوستی گاهی برای والدین نگران‌کننده است زیرا می‌ترسند که فرزندان تحت تأثیر رفتارهای بد دوستان قرار گیرند. پدر و مادرها باید نظارت غیرمستقیم بر روابط فرزندان خود داشته باشند. اگرچه شکل‌گیری شخصیت فرزند در دستان والدین است اما به هر حال محیط بیرون، حال می‌خواهد مدرسه باشد یا محیط‌های دوستانه نقش مهمی در شکل‌گیری ابعاد شخصیتی فرزندتان دارد، از این رو سعی کنید این شخصیت را تا حد زیادی واکاوی کنید. حساسیت‌های فرزندتان را بشناسید و برای آن‌ها احترام قائل شوید. به دوستان فرزندتان احترام بگذارید، آن‌ها را جدی بگیرید و این موضوع را همیشه مدنظر قرار دهید. همچنین برای تفریح و اوقات فراغت نظر وی را جویا شوید و وی را تا جایی که مسیرش منحرف نشود آزاد بگذارید. سخت‌کوشی و تأمین معاش، نشانه تعهد به خانواده است، اما به خاطر داشته باشید که اگر میان زندگی شغلی و زندگی خانوادگی خود تعادل ایجاد نکنید، همسر و فرزندان شما، یعنی همان کسانی که برایشان خود را به آب و آتش می‌زنید، از شما دور و دورتر می‌شوند. گاهی لازم است برای حفظ کانون گرم خانواده از برخی کارها چشم‌پوشی کنید و وقت بیشتری را برای خانواده صرف کنید. چه خوب است اوقات فراغت جوانان و نوجوانانتان را پر کنید و زمان بیشتری با فرزندانتان باشید.