مروری بر تاریخچه خواندنی اتوبوسرانی در مشهد

به گزارش شهرآرانیوز؛ هرچند نخستین اتوبوس‌های مشهد در سال ۱۳۱۸ وارد چرخه خدمت‌رسانی شدند، اما شرکت واحد اتوبوسرانی در سال ۱۳۴۴ با ۱۳ دستگاه اتوبوس فعالیت رسمی خود را آغاز کرد.

اکنون پس از گذشت بیش از ۸۷ سال از ورود نخستین اتوبوس به مشهد، ناوگان اتوبوسرانی روزانه بیش از یک میلیون سفر را از مجموع سفر‌های درون‌شهری جابه‌جا می‌کند و نقش مهمی در کاهش ترافیک، آلودگی هوا، افزایش ایمنی و ارائه سفری اقتصادی برای شهروندان و زائران دارد.

داستان ورود اتوبوس به مشهد، روایتی از مقاومت سنت در برابر مدرنیته است. نخستین بار در سال ۱۳۱۸، دو دستگاه اتوبوس توسط بابای هندی و علی‌محمدخان در مسیر فلکه شمالی تا خیابان پهلوی به راه افتاد، اما، چون کند حرکت می‌کرد و مسیرش دلخواه همه نبود، مردم که هنوز به درشکه و چهارپایان عادت داشتند، از آن استقبال نکردند.

اما شهر در حال رشد بود و نیاز به حمل‌ونقل عمومی، آرام‌آرام بر بی‌میلی مردم غلبه کرد. از سال ۱۳۱۹ به بعد، افراد دیگری مانند حسین باقری و حسین طوسی به جمع اتوبوس‌داران پیوستند و تا سال ۱۳۲۱، تعداد ۹ دستگاه اتوبوس در شهر مشغول به کار شد. یک سال بعد، چهار خط اتوبوس‌رانی در مشهد دایر گردید. این روند شتاب گرفت؛ به‌طوری‌که تعداد اتوبوس‌ها در اواخر دهه ۱۳۲۰ به ۷۷ دستگاه و تا سال ۱۳۳۷ به ۸۰ دستگاه در ۸ خط رسید. نکته جالب اینکه کرایه آن زمان برای طی یک مسیر، تنها یک ریال بود.

اتوبوس‌های اولیه اغلب آبی‌رنگ بودند و ظرفیت ۳۰ نفر داشتند، اما همیشه ۱۵ مسافر سرپایی اضافه سوار می‌شدند و رانندگان بابت آن جریمه می‌پرداختند. بعد‌ها با تأسیس شرکت‌واحد، این موضوع قانونی شد. رنگ اتوبوس‌های اولیه شرکت‌واحد مشهد، صورتی و کرم بود. در سال ۱۳۴۴، این شرکت ۴۰ دستگاه اتوبوس مرسدس بنز داشت و در سال ۱۳۴۷، بلیت‌های دو ریالی جای پول نقد را گرفتند و حمل‌ونقل عمومی مشهد، فصل تازه‌ای را آغاز کرد.