دزد وقیح

اگر در فهم عمق معنای وقاحت یا دریدگی یا خیرگی یا بی چشم و رویی دچار مشکل شدید، برای چند ثانیه به چهره ترامپ نگاه کنید. اگر دلتان به هم نمی‌خورد، ویدئویی از او را تماشا کنید، چون علاوه بر ترکیب چهره اش، حرکات و سکنات و لحن حرف زدنش هم یادآور همین وقاحت و دریدگی و خیرگی و بی چشم و رویی است.

بی حیا همین چند روز پیش بود که گفت در محاصره بنادر ایران مانند دزدان دریایی عمل می‌کند. البته صداقت این پدیده در نوع خودش ستودنی است. هرچند او و پدرانش قرن هاست که مشغول دزدی‌اند. دزدی در دریا، دزدی در خشکی، دزدی نفت، دزدی آدم... هرجا که فکرش را بکنید دزدی کرده‌اند و هرچیز که فکرش را بکنید دزدیده‌اند.

کشورشان را با دزدی ساختند. سرزمینی را که در آن کشور تأسیس کردند از صاحبانش دزدیدند. تمدنشان را با دزدی بنا کردند. زنان و مردان آفریقایی را دزدیدند و به بردگی کشیدند و کشاورزی و صنعتشان را توسعه دادند. امپراطوری شان را با دزدی گسترش دادند. نفت و دیگر منابع کشور‌های ضعیف را دزدیدند و با آن قدرت نظامی و رسانه‌ای شان را بر مردم جهان غالب کردند. این دزدان بالفطره و سارقان سابقه دار.

حرف از وقاحت بود. این جمله را ببینید که چقدر وقیحانه و مضحک است: «من ۸جنگ را پایان دادم و درواقع ۹جنگ، و به نظر خوب می‌رسد که بشود ۱۰جنگ.»

آدم یاد آن لطیفه می‌افتد که: «مهم‌ترین علت طلاق چیست؟ ازدواج.» مردک دلقک توی چشم همه نگاه می‌کند و ماجرا را چپکی تعریف می‌کند. انگارنه انگار اوست که جنگ را شروع کرده و ۴۰ روز مصیبت بر سر ما ریخته و حالا که مثل خر توی گل مانده، می‌خواهد در گل ماندگی اش را هم با پایان دادن یک جنگ فاکتور کند.

حقا که آدم نمی‌داند بخندد یا گریه کند.