خطر رسانه دشمن

اکنون که از روز‌های داغ جنگ فاصله گرفته‌ایم و نوعی جنگ سرد را از سر می‌گذاریم، بدک نیست از این خنکی بهره ببریم و گاهی نگاهی به پشت سر بیندازیم و بعضی عملکردهایمان را مرور کنیم. گذشته بناست چراغ راه آینده باشد و چه گذشته‌ای بهتر از همین گذشته نزدیکی که به تازگی پشت سر گذاشته‌ایم.

یک سؤال ساده پیش رو می‌گذارم: اخبار را از کجا می‌گرفتیم و می‌گیریم؟ از تلویزیون‌های داخلی، تلویزیون‌های خارجی، پایگاه‌های رسمی خبری یا شبکه‌های اجتماعی؟ و سؤال بعدی: آن‌ها خبرهایشان را از کجا می‌گرفتند و می‌گیرند؟ در واقع سؤال اصلی این است: چه کسی خبر‌ها را تولید می‌کرد و می‌کند؟

بر اساس یک پایش علمی، بیش از ۷۰ درصد محتوای خبری در ۳ بستر تلگرام، بله و روبیکا، با ارجاع به رسانه‌های آمریکایی و بریتانیایی تولید شده و می‌شود. یعنی چی؟ یعنی مواد لازم خوراک خبری ما را حتی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داخلی، آمریکایی‌ها و بریتانیایی‌ها پخت و پز می‌کردند و می‌کنند.

شاید بپرسید عیبش چیست. عیبش این است که ما باید خودمان را از زاویه دوربین دشمن ببینیم. در روایت واقعیت خودمان هم باید به روایت دشمن از خودمان استناد کنیم. حتی پیروزی ما هم باید توسط دشمن تأیید شده باشد. رسانه دشمن پز بی طرفی به خود می‌گیرد، اما در حقیقت ما را از زاویه‌ای برای خودمان روایت می‌کند که خودش دوست دارد و خطر اینجاست.

و خطر دیگر:

بخشی از رسانه‌های مخالف ترامپ، او را شخصیتی بی منطق و شکست خورده تصویر می‌کنند که عقلانیتی پس تصمیم هایش نیست و برای تضعیف او در رقابت‌های داخلی تا می‌توانند در این تصویر اغراق می‌کنند. خطر اینجاست که ما به این تصویر اعتماد کنیم و دشمنمان را ساده لوح در نظر بگیریم و غافل گیر شویم.