بدون اینکه قصد داشته باشم به صنف بنگاهیها و املاکیها اهانت کنم و بدون اینکه قصد داشته باشم سایر رؤسای جمهور آمریکا را سفیدشویی کنم، باید بگویم وقتی یک بنگاهی رئیس جمهور شود، همین میشود که میبینید. یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود.
یکی از ملاکهای شناختن آدمها دقت به تعابیری است که درباره پول به کار میبرند و رفتاری که با پول دارند. منظورم مشخصا پول است، نه مادیات یا سرمایه یا داشته ها. خود پول. هرچه تعبیر از پول و رفتار با پول پاکیزهتر و منزه تر، صاحب پول آدم حسابیتر و هرچه برعکس، طبعا برعکس.
مثلا مشهور است که مرحوم حاج اسماعیل دولابی، عارف صاحب دل، پول را نمیشمرد. موقع خرید مقداری پول از جیب درمی آورد و به فروشنده میداد، اگر کم بود بیشتر میداد و اگر زیاد بوده بقیه اش را میگرفت و بدون اینکه بشمرد در جیب میگذاشت. همین قدر تمیز، همین قدر باتشخص.
درست برعکس این، وضعیت آدمهای دله و هَوَل و تازه به دوران رسیده است. وقتی پول میبینند یا درباره پول حرف میزنند مثل سگ استخوان دیده آب از لب و لوچه شان راه میافتد.
حالا بخوانید عباراتی را که رئیس جمهور دلال آمریکا اخیرا درباره ما و برجام نوشته است:
صدهامیلیارد دلار و ۱.۷میلیارد دلار پول نقد سبز به تهران منتقل و روی یک سینی نقرهای به آنها داده شد. این قدر پول زیاد بود که وقتی رسید، اوباش ایرانی نمیدانستند با آن چه کنند. پولها در چمدانها و کیفها از هواپیما خارج شد و ایرانیها نمیتوانستند خوش شانسی خود را باور کنند «فکرش را بکنید. طرف رئیس جمهور ثروتمندترین کشور دنیاست و ادبیاتش این است و تعابیرش این.
واقعا حرف دیگری ندارم. جز شکر به درگاه خداوند منان که دشمنان ما را از فرومایگان و سفله گان قرار داد تا لحظهای در بر حق بودنمان شک نکنیم.