سلمان نظافت یزدی

در پنجمین روز حمله به جنوب کشور، یک گروه رسانه‌ای راهی بندرعباس شد؛ سفری که بیش از آنکه مأموریتی خبری باشد، تلاشی برای ثبت حال‌وهوای مردمی بود که زیر سایه تهدید و ناامنی زندگی می‌کردند.

گزارش خبرنگار شهرآرانیوز از وضعیت فعلی بندرعباس پس از خبرهایی مبنی بر شنیدن شدن صدای انفجار در این شهر.

چند جوان بندرعباسی روبروی دوربین شهرآرانیوز ایستاده‌اند و می‌گویند: مردم ایران مثل زنجیر به هم پیوسته هستند و شمال و جنوب ندارد. در این روزهای جنگ از همه جای ایران به ما پیام دادند که وضعیت چگونه است؟ از بندر بروید. ما از بندر کجا بریم؟ خونه‌مونه. ما از مرگ نمی‌ترسیم.

امروز ۲۹ تیر ۱۴۰۵، مردم غیور بندرعباس با تشکیل زنجیره انسانی در ساحل نیلگون خلیج فارس آمادگی و از خودگذشتگی‌شان را به رخ کشیدند. این در حالی است که خط ساحلی ایران طی شب‌های گذشته هدف حملات دشمن بوده است. گزارش تیم اعزامی شهرآرانیوز به مناطق جنوبی کشور را از این رویداد مردمی ببینید.

تیم خبری شهرآرانیوز که برای پوشش آنچه این روز‌ها در جنوب کشور می‌گذرد به آنجا رفته‌اند، روایت خود را از «شکوه ایستادگی و بازسازی» اینگونه بیان می‌کنند: «موقیعت ۳۵ کیلومتری بندرعباس جایی که تونل شهید میرزایی در تجاوز اخیر دشمن آمریکایی آسیب دید. اما آنچه امروز می‌بینید، فقط ردِ تخریب نیست؛ روایتِ ایستادگی و بازسازی است. با پایان عملیات ایمن‌سازی و بازگشایی در کوتاه‌ترین زمان ممکن، تردد خودرو‌ها در این مسیر از سر گرفته شده و رفت‌وآمد به‌صورت عادی در جریان است.»

دشمن پل را هدف گرفت تا مسیر را قطع کند، اما راه متوقف نشد. این روایت ملتی است که هربار پس از ویرانی دوباره می‌سازد و با قدرت به مسیر خود ادامه می‌دهد.

در پی حملات اخیر ارتش تروریستی آمریکا برای ایجاد اختلال در مسیر‌های ارتباطی جنوب، گزارش‌های میدانی خبرنگار شهرآرانیوز از محور‌های منتهی به بندرعباس نشان می‌دهد که علی‌رغم تنش‌های موجود، جریان رفت و آمد خودرو‌ها در این جاده‌های استراتژیک بدون توقف و با سرعت معمول در جریان است.

خردادماه ۱۴۰۳ بود، در این چندسال ما یاد گرفته بودیم که باید ناز این پیرمرد‌ها و استادان دوتاری را بکشیم و هرطوری شده آنها را با ساز بنشانیم جلوی دوربین تا نغمه‌ای ساز کنند و ما را وصل کنند به تاریخ نغمه‌ها.

جعفر بهرامی، بخشی چیره‌دست شمال خراسان، درگذشت.

جمعی از قهرمانان و ورزشکاران ملی کشور در اواخر فروردین ماه ۱۴۰۵ با حضور در مدرسه «شجره طیبه» میناب، همدردی خود را با خانواده‌های داغدار این فاجعه اعلام کردند؛ حضوری که بیش از هر چیز، روایت همبستگی ایران با مردمی بود که داغی بزرگ بر دل دارند. رنج و اندوه مردم میناب، تنها اندوه یک شهر نیست؛ زخمی است که قلب هر انسان آزاده‌ای را در هر نقطه جهان به درد می‌آورد. حالا در میان دیوار‌های مدرسه‌ای که هنوز نشانه‌های این جنایت ناجوانمردانه را در خود دارد، چهره‌های شناخته‌شده ورزش ایران حاضر شده‌اند تا شاید مرهمی هرچند کوچک بر رنج بزرگ خانواده‌های داغدار باشند. در این حضور صمیمانه، فرشته کریمی، آمنه محمودی، محمد عزت‌پور، جواد فروغی، ذبیح‌الله پورشیب، پری‌سادات باقری و نگار اسماعیلی حضور داشتند. این ورزشکاران با همت «مجمع مردمی ورزش کشور» به میناب سفر کردند تا در کنار خانواده‌های داغدار، یاد دانش‌آموزان شهید مدرسه شجره طیبه را گرامی بدارند و پیام همدلی و همراهی جامعه ورزش ایران را به مردم این شهر برسانند.

در حیاط مدرسه با یکی از دانش آموزان مدرسه رو به رو شدیم، دانش آموزی که وقتی موشک اول می‌خورد به مدرسه آنجا بوده، توصیفش از لحظه برخورد از واقعه توصیفی گیج و گم بود.

نوشتن از حادثه شجره طیبه میناب متوقف نمی‌شود، حتی اگر ننویسی قصه آدم‌ها ادامه دارد، وقتی یک نفر می‌میرد یا کشته می‌شود چقدر قصه و خط رابطه ناتمام می‌ماند. شهید شدن و یا مردن خط اتصال را به این جهان قطع می‌کند. هرکسی که از این وطن کم می‌شود تکه‌ای از ایران را با خودش به زیر خاک می‌برد.

«شهروز باوقار» همان‌جا نشسته؛ آرام، بی‌هیاهو، با صدایی که انگار از دل همین جزیره بیرون آمده. سه سال است که این‌جا زندگی می‌کند، اما نسبتش با هرمز چیزی بیشتر از یک «ساکن» است؛ شبیه کسی است که تصمیم گرفته در یک نقطه بایستد و بگوید: «من از این‌جا تکان نمی‌خورم.»

امروز از قلعه تاریخی میناب سردرآوردیم، جایی که تاریخش به سال‌ها قبل از اختراع موشک و کشف قاره آمریکا باز می‌گردد! جایی که در روزگاری رونق داشته که جهان مهربان‌تر بوده است، جایی که چنگیز‌ها و مغول‌ها هم دربرابر ظالمان این روزگار دستشان خالی‌تر بوده است.

ما در داغ بچه‌های میناب درکنار خانواده‌های عزادار، هم سوگواریم و هم عزادار. ۱۵۵کشته در یک مدرسه، آن قدر بزرگ هست که ما را بدل کند به سوگوارانی همیشگی!

در جنوب ایران، در امتداد هرمزگان، شهری با پیشینه‌ای کهن، نخلستان‌هایی گسترده و مردمی که سال‌ها با نخل و نخلستان زیسته‌اند، قرار دارد؛ میناب. مسیر رسیدن به میناب از جاده‌هایی می‌گذرد که در میان نخل‌ها امتداد یافته‌اند؛ جاده‌ای که از دل تاریکی تونل‌ها عبور می‌کند و به روشنایی می‌رسد. اما در نقطه‌ای از همین مسیر، روایت تغییر می‌کند؛ جایی که یک شهر، فراتر از موقعیت جغرافیایی‌اش، در کانون توجه قرار می‌گیرد. این پرسش همچنان باقی است: چگونه شهری با چنین پیشینه و ویژگی‌هایی، در فهرست نخستین اهداف قرار گرفت؟ پرسشی که پاسخ آن، هنوز برای بسیاری روشن نیست. میناب همچنان در مسیر است؛ اما روایت آن، تازه آغاز شده است.

چهل‌وچند روز از داغ میناب گذشته است، اما زمان همیشه خطی نیست، گاه دایره در دایره پیش می‌رود، سوگ با سوگ گره می‌خورد. داغ میناب این گونه است، هر روایت، هر سنگ مزار قصه‌ای است برای بیدار ماندن.

رئیس جمعیت هلال احمر شهرستان میناب جز اولین افرادی بوده که پس از حمله به مدرسه شجره طیبه رسیده است. او می‌گوید: ما ۷۲ ساعت عملیات نجات انجام دادیم و متاسفانه در ۲۴ ساعت آخر هیچ چیز نیافتیم.

رایزن سیاسی اقتصادی وزارت امور خارجه از ورود محموله اهدایی دولت و ملت جمهوری قرقیزستان خبرداد.

نخستین کاروان کمک‌های بشردوستانه کشور قرقیزستان ساعتی پیش از طریق مرز سرخس وارد ایران شد.