در سالروز دیدار تاریخی ایران مقابل استرالیا، مهدی پاشازاده که یکی از بهترین بازیکنان تیم ملی در آن دیدار حماسهساز بود، درباره این بازی صحبتهای جالبی را مطرح کرد. پاشازاده که در پایان این بازی به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شده بود این بازی را نقطه عطف فوتبال ایران میداند.
با ۳ پرواز از تهران به ملبورن رفتیم
۲۳ سال از آن بازی گذشت. من پیر نشدم، اما زمان خیلی زود گذشت. هیچوقت نمیتوانم آن روز را فراموش کنم؛ روزی که فوتبال ایران دوباره متولد شد. وی افزود: امروز همه چیز با گذشته متفاوت است. فوتبالیستهای امروزی هیچ کم و کسری ندارند و هر جور امکاناتی که بخواهند، در اختیارشان است. برای بازی ۸ آذر، ما با ۳ پرواز از تهران به ملبورن رفتیم و برابر استرالیا بازی کردیم. ابتدا از تهران راهی امارات شدیم، از آنجا به مالزی رفتیم و سپس به استرالیا سفر کردیم. تمام این مسیر را با پرواز اکونومی طی کردیم و با اینکه نیمه جان به استرالیا رسیدیم، اما از شرافت فوتبال ایران دفاع کردیم.
همه وعده مسئولان دروغ بود
قبل از بازی به هیچچیز فکر نمیکردیم غیر از آنکه مردم را شاد کنیم. نمیدانستیم قرار است چه اتفاقی رخ بدهد و چه نتیجهای بگیریم. فقط با تمام تمرکز به میدان رفتیم و با تمام وجودمان بازی کردیم. حتی مسئولانی که همراه تیم ملی بودند، قول پاداش هم ندادند؛ چون آنها هم وضعیتی مثل خودمان داشتند. بعد از بازی، در همه برنامهها حاضر شدند و وعده دادند، اما تمام حرفهایشان دروغ بود. نه پاداشی دادند، نه پول و نه امکانات. فقط از شهرت صعود به جامجهانی۱۹۹۸ فرانسه برای مقاصد خودشان استفاده کردند.
بازی با استرالیا زندگی ام را عوض کرد
مدافع سابق تیم ملی با اشاره به تحول چشمگیر در فوتبالش پس از آن دیدار گفت: بازی با استرالیا برای من خیلی خوب بود، چون شرایطم با سایر بازیکنان فرق میکرد. در آن دیدار، بهترین بازیکن تیم شناخته شدم، چون ۲ بار توپ را از روی خط بیرون کشیدم و بازی خوبی ارائه کردم. من هم مثل بقیه جنگیدم تا خودم را ثابت کنم و از حیثیت و شرافتم دفاع کنم. آن بازی زندگی ام را عوض کرد. حتی به تیم منتخب جهان دعوت شدم و همه چیز در فوتبال برایم عوض شد.
بچههای آن نسل با هم رفیق نیستند
پاشازاده در پایان خاطرنشان کرد: آن تیم ملی، آن نسل طلایی و آن حماسه دیگر هرگز تکرار نمیشود؛ چون در تمام پستها، یکسری نخبه در ترکیب حضور داشتند که دیگر هرگز در فوتبال، نظیرشان را ندیدم. شاید بازیکنان آن نسل با هم رفاقت صمیمانهای نداشتند، اما برای حمایت از یکدیگر تلاش کردیم و هیچوقت پشت هم را خالی نکردیم.