رضا عطاران با «قیف» در راه سینما‌های کشور پخش مستند «حیات وحش اروپا» از فردا (یک مرداد ۱۴۰۳) مجوز اکران «قلب رقه» و «روزی روزگاری آبادان» صادر شد داوران جشنواره لوکارنو را بشناسید «پول و پارتی» اکران می‌شود پانته‌آ بهرام ممنوع الفعالیت و ممنوع التدریس شد؟ حکایت سلطان واقعی جنگل و ... آخرین وضعیت «سعید راد» به روایت دخترش گزینه‌های کمیته فرهنگ برای وزارت فرهنگ دولت چهاردهم + اسامی بررسی ۶ فیلم تازه که به اکران می‌رسند | از «مصائب شیرین» تا «پول پارتی» اعجاز ایجاز (بخش چهارم) ادبیات الکترونیک و دو ساحت متنی ادبیات فارسی؛ لذت هنری یا ضرورت تحصیلی؟ شب‌های نورانی شهر کتاب مشهد | «صدرخوانی» به‌مناسبت عزاداری سید و سالار شهیدان آزادشدن ۱۱۰ زندانی با کمک «محسن چاوشی» وقتی فکر می‌کنیم، کجا هستیم؟ | درباره کتاب «نزدیکِ ایده» اثر زیمونه یونگ و یانا مارلنه مادر داوران ۲ بخش جشنواره فیلم ونیز معرفی شدند فرانسیس فورد کاپولا برنده اسکار، در مرکز کندی تجلیل می‌شود فصل جدید «از مامان بگو» در شبکه دو + زمان پخش
سرخط خبرها

نگاهی به فیلم سینمایی «یادگار جنوب» | هذیان‌هایی به‌جای فیلم

  • کد خبر: ۱۴۹۹۶۶
  • ۲۳ بهمن ۱۴۰۱ - ۱۳:۵۲
نگاهی به فیلم سینمایی «یادگار جنوب» | هذیان‌هایی به‌جای فیلم
«یادگار جنوب» فیلمی ضد داستان، ضدقهرمان و تا حدی ضد سینما است.

به گزارش شهرآرانیوز، «هذیان‌هایی به‌جای فیلم»؛ این توصیف من از فیلم کم‌سن‌وسال‌ترین کارگردان‌های سینمای این سال‌های ایران برای مشتریان آن است. فیلمی ضد داستان، ضدقهرمان و تا حدی ضد سینما!

داستان فیلم حکایت عاشقی مردی متمول بنام وحید با بازی وحید رهبانی است. او خاطرخواه شیواست که از بچگی با هم بزرگ شده‌اند و تصمیم می‌گیرند با هم ازدواج کنند. صالح برادر شیوا با بازی پژمان جمشیدی، دوست نزدیک و صمیمی وحید، رئیس یک باند قاچاق و مخالف این وصلت است. در نزاعی که چند سال قبل بین آن‌ها رخ می‌دهد، شیوا دچار مرگ‌مغزی‌شده و زندگی نباتی پیدا می‌کند و...   

این همه داستان بود و همه داستان، نبود. خیلی تلاش کردم تا فیلمی در ستایش عشق ببینم و نگاهی نو به رابطه‌های ناپایدار و سیال آدم‌های این روزگار که وقتی پای خواستن دل‌وجان در میان بیاید، همه چیز را تغییر می‌دهند و عاشقانه پای زندگی و بودنشان می‌مانند. انگار تصویری از آخرین پلان‌های یادگارهای جنوب می‌خواست چنین باشد، ولی آنچه بر پرده سینما تماشا کردم، به‌تصویرکشیدن عشق و عاشقی به شکلی سطحی بود. مالیخولیای جنون‌آمیزی از رفتار آدم‌هایی که رابطه‌شان با واقعیت را ازدست‌داده بودند. وحید می‌خواست فقدان معشوقش را با حضور زن دیگری با بازی الناز شاکردوست که صالح به او گفته بود  قلب شیوا درسینه او می تپد جبران کند و...

حقیقت این است که صحنه‌پردازی‌های خلاقانه و جذاب و کنش و واکنش‌ها و تحول دراماتیک وحید و رعنا می‌توانست رگه‌های جذابی از یک ملودرام نفس‌گیر را برای یک گیشه عمومی در سینمای بدنه در خود داشته باشد، ولی این‌طور نبود. ضعف نسبی در شخصیت‌پردازی‌ها، آن‌ها را در حد تیپ معرفی کرد و فیلمنامه هم با شکستن مدام خط‌های فرضی داستان و جغرافیا و زمان، نتوانست رابطه پایداری را با مخاطب ایجاد کند. تا جایی که این موضوع هم به در هم ریختن روابط علت و معلولی کشیده می‌شد و هم پی‌رنگ را مخدوش می‌کرد و در نهایت به آزار مخاطب به‌جای لذت او می‌انجامید.

در مقابلم و روی پرده سینما یک سایکودرام گم شده در پازلی از پلان‌هایی کُند می دیدم که با گره‌افکنی‌ها و گره‌گشایی‌های مطول و کسل‌کننده و دیالوگ‌های معمولی، بیشتر از آنکه سرنخی برای ادامه بدهد، در داستان‌های تو در توی خود، سرنخ‌ها را جا می‌گذاشت و به‌جای تعلیق، مخاطبش را گیج می‌کرد.

در این میان چیزی که فیلم را نجات می‌داد، چندین داستان کوتاه در قالب ویدئوکلیپ‌هایی با تصویربرداری زیبا بود که همراه با ملودی‌های گرم و عاشقانه ساز بی‌نظیر نی‌انبان بندری بر آن خوش نشسته بود.

 

گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->