سیطره تبلیغات بازی بر فضای مجازی

ایمان فروزان‌نیا - کانال‌های تلگرامی، توئیتر، ویدئوهای شاخ‌های اینستاگرامی، حتی پویانمایی‌های کمدی که در فضای مجازی ساخته می‌شود، فرقی نمی‌کند کجای فضای مجازی را نگاه ‌کنید؛ چون بدون شک بارها با تبلیغات بازی‌های آنلاین رو‌به‌رو شده‌اید؛ بازی‌هایی که شما را به یک رقابت آنلاین پرهیجان دعوت می‌کند و علاوه‌بر وعده کیف‌وحال بازی‌های کامپیوتری، وعده جوایز چندصدمیلیونی هم به شما می‌دهد. این بازی‌ها در سراسر دنیا رواج پیدا کرده‌اند و نمونه‌های مختلف آن برای جذب مخاطب با هم رقابت می‌کنند. بعضی‌هایشان هم در ایران، نمایندگی رسمی زده‌اند تا تجارتشان، راحت‌تر و با ضریب اطمینان بیشتری دنبال شود.

آیا ادعای پولدار شدن با بازی، دروغ است؟
دیروز یک جوان شانزده‌ساله فقط با بازی کردن، برنده 3میلیون دلار شد؛ این خبر خوشایند شرکت‌های بازی آنلاین است و نشان می‌دهد که وعده‌های آن‌ها برای پولدار شدن دروغ نیست. ماجرا از فینال مسابقات جهانی «فورت‌نایت» شروع شد؛ جایی که «کایل گیرزدورف» شانزده‌ساله توانست در ورزشگاه آرتور اش نیویورک، در حضور بیش از 23هزار تماشاچی، برنده مسابقات شود و جایزه 3میلیون دلاری را تصاحب کند. فورت‌نایت یکی از همین بازی‌های آنلاین پرطرفدار دنیاست که در آن 100بازیکن در یک جزیره رها می‌شوند و باید با جمع‌آوری سلاح‌های جاسازی‌شده در جزیره و ساخت پایگاه، باقی حریف‌ها را شکست دهند. آخرین نفری که در بازی بماند، برنده خواهد بود.
خب، شاید بگویید چرا من نتوانم 3میلیون دلار برنده شوم. اینجاست که باید بگویم در این مسابقات، 40میلیون نفر در سراسر دنیا شانسشان را برای شرکت در فینال امتحان کردند و افراد حاضر در فینال، کسانی بودند که هزاران دلار برای تمرین و خرید تجهیزات صرف کرده بودند. بازی‌های آنلاین برای سازندگانش آن‌قدر پرسود است که حاضرند هر سال بخشی از سودشان را صرف برگزاری مسابقات جهانی با جوایز بزرگ کنند. جوایز مسابقات فورت‌نایت که در آمریکا برگزار شد، درمجموع 30میلیون دلار بوده است. وعده درآمد و کسب پول ازطریق بازی کردن، جذاب و وسوسه‌برانگیز است ولی وقتی خوب نگاه کنید، می‌بینید که در رقابت بین هزاران نفر، جایزه تنها به کسی می‌رسد که بیشترین وقت و پول را خرج بازی کرده باشد و احتمالا خوش‌شانس‌تر و تیزهوش‌تر از دیگران هم باشد. بازی‌های آنلاین با پرداخت‌های درون‌برنامه‌ای افراد را وادار می‌کنند که برای پیشرفت سریع‌تر و بهتر در بازی، پول خرج کنند تا امتیازها و امکانات ویژه بگیرند و در پایان بخشی از درآمد کلانی که حاصل دست‌به‌جیب شدن هزاران کاربر خوش‌خیال است، به‌عنوان جایزه به یک نفر برسد.
تازه این در خوش‌بینانه‌ترین حالت است و در حالت واقع بینانه، باید بازی‌‌های تقلبی را هم که معلوم نیست متعلق به چه شرکتی هستند به ماجرا اضافه کرد. بازی‌هایی که بعد از گرفتن پول از کاربران هیچ تعهدی حتی نسبت به دادن همان جایزه اندک هم ندارند.

بُکش تا کشته نشی
قسمت ناراحت‌کننده ماجرا اینجاست که فلسفه پشت این بازی‌ها هم چیز درست و بدردبخوری نیست. «دیگران را بکش تا در دنیایی که لحظه‌به‌لحظه تنگ‌تر می‌شود، تنها باقی‌مانده باشی و برنده شوی.» نفوذ چنین فلسفه‌ای در ذهن بازیکنان که بخش بزرگ آن‌ها را نوجوانان و جوانان تشکیل می‌دهند، چه نتیجه‌ای خواهد داشت؟ معلوم نیست روحیه خودخواهی و منفعت‌طلبی که این روزها بر دنیا حاکم است، به تولید چنین بازی‌های منجر می‌شود یا چنین بازی‌هایی هستند که مردم را روزبه‌روز به‌سمت خودخواهی و منفعت سوق می‌دهند؛ البته به‌دنبال پاسخ گشتن و پیدا کردن جواب این پرسش که اول مرغ بوده است یا تخم‌مرغ، دردی از ما دوا نخواهد کرد. درد این است که تبلیغات فضای مجازی که تا چند وقت قبل در دست کانال‌های جوک و هزل بود و بعد از آن به چنگ سایت‌های شرط‌بندی و قمار افتاد، امروز در سیطره بازی‌های آنلاین است و هیچ‌کس برای استفاده درست از ظرفیت‌های تبلیغاتی چنین فضایی برنامه‌ای ندارد و برد با افرادی است که زودتر دست بجنبانند و برای پر کردن جیبشان، نبض تبلیغ‌های مجازی را در دست بگیرند.