در فوتبال حرفهای یک اصل ساده وجود دارد: تیم بزرگ هرگز ستارهاش را مستقیم در اختیار رقیب اصلی قرار نمیدهد. باشگاههای ریشهدار همهجا برای حفظ بازیکنان کلیدی خود از هیچ تلاشی دریغ نمیکنند، حتی اگر مجبور به پرداخت هزینه بالاتر شوند. اما پرسپولیس بارها و بارها نشان داده که یا توان این کار را ندارد یا در مدیریت نقلوانتقالات به اندازه کافی جدیت به خرج نمیدهد.
نمونهها کم نیستند: مهدی ترابی، علیرضا بیرانوند، رامین رضاییان و چندین بازیکن دیگر در حالی از پرسپولیس جدا شدند که میشد با قراردادهای بهموقع و مدیریت درست در همان تیم ماندگارشان کرد. اما بیتوجهی مدیران و وسوسه دلالها راه را برای رفتنشان هموار کرد؛ رفتنی که اغلب مقصدش نه خارج از کشور، بلکه تیمهای رقیب داخلی بود.
گولسیانی تازهترین مثال است؛ مدافعی گرجستانی که در پرسپولیس یکی از ستونهای خط دفاعی بود و میتوانست این فصل هم همان نقشی را ایفا کند که سال گذشته داشت. او نه بازیکنی تمامشده بود و نه هزینهای گزاف میخواست. با این حال، به بهانههای واهی کنار گذاشته شد و حالا دوباره پیراهن سپاهان را به تن میکند؛ تیمی که بزرگترین رقیب پرسپولیس در مسیر قهرمانی است. از بد حادثه یا بهتر بگوییم از بیتدبیری سرخها، حالا سپاهان است که از یک مدافع کارآمد و باتجربه سود خواهد برد.
سؤال اینجاست: چرا پرسپولیس باید به این آسانی سلاحهای اصلیاش را در اختیار دشمن مستقیم بگذارد؟ آیا زمان آن نرسیده که باشگاه بزرگی مثل پرسپولیس سیاستی جدی برای جلوگیری از تکرار این چرخه داشته باشد؟ هواداران حق دارند بدانند چرا تیم محبوبشان به جای آنکه ستاره بخرد، ستاره میبازد و چرا رقبای مستقیم به این راحتی با دست پر از بازار نقلوانتقالات بیرون میآیند. تا وقتی این سیاست غلط ادامه داشته باشد، پرسپولیس به جای آنکه مدعی بلامنازع باشد، خودش ناخواسته به تقویت مدعیان دیگر کمک میکند.