اول/ انتخاب امیر زارعی بهعنوان مدیـــرکل ورزشوجـــــوانـــان استـــــــان درحالی صورت گرفت که او دستکم یک دهه برای تصدی این پست مطرح بوده است. از دوران نخست حضور هاشمیجواهری در این اداره تا سالهای پس از آن که صبوریان، فتاحی و دوباره داوری و هاشمی آمدند، تا دوره خاص تاجفیروز، امیر زارعی و جبار قوچاننژاد همیشه بهعنوان دو گزینه مطرح بودند که درنهایت این زارعی بود که مدیرکل شد. این اتفاق از باب ورزشی و ادارهکلیبودن زارعی برای اهالی ورزش شاخص و درخورتوجه است، اما واقعیت این است که نهتنها موجب خوشحالی و امیدواری اهالی ورزش نشده، بلکه با بیتفاوتی و بیاعتنایی بیشتر آنها روبهرو شده است. شاید اگر زارعی ۱۰ سال پیش که وزارتخانه به گزینههای عجیبی برای ورزش خراسانرضوی میدان داد، پست میگرفت، اوضاع خیلی فرق میکرد، اما امروز در آستانه بازنشستگی، انتخاب او پیامی ندارد جز گذران بیدغدغه و بیدردسر روزهای پیشرو، هم برای زارعی و هم برای ورزش خراسان بزرگ!
دوم/ ورزش خراسانرضوی در بدترین سالهای حیات خود به سر میبرد. با وجود زیرساختهای خوب، استعدادهای عالی و ساختارهای دولتی و خصوصی ثروتمند، این استان در بیشتر رشتههای ورزشی به طرز غمباری غایب است. درحالیکه همهچیز برای عرضاندام خراسان در پهنه ورزش کشور مهیاست، حلقه مفقوده ماجرا خواست و اراده مسئولان ردهبالای استان است که این بیشک مهمترین وظیفه مدیرکل ورزشوجوانان میتواند باشد؛ کسی که باید توان رایزنی و قدرت لابیگری در ارکان مدیریتی استان را داشته باشد تا شاید پایانی شود بر رخوت و بیحرکتی کنونی. این قدرت با همه احترام در توان امیر زراعی نیست، که اگر بود، پیش از مدیرکلشدنش، در قامت رئیس اداره ورزشوجوانان طرقبهوشاندیز میتوانست از پس تمامکردن همان استخر نیمهتمام و سالها خاکخورده مجموعه آزادی طرقبه برآید.
سوم/ شاید اگر امیر زارعی متشخص، منضبط و ورزشکار ۱۰ سال پیش در این جایگاه قرار میگرفت، میتوانست با انگیزهای که داشت، اتفاقات خوبی برای ورزش رقم بزند، اما به گمان بسیاری، با همه احترام به شخصیت این فرد، او مرد بهدریازدن نیست و بعید است با شناختی که از او داریم، ناخدای جسوری برای ورزش استان باشد. نهایت کاری که او میتواند بکند، اداره بیحاشیه این کشتی است که بیشتر از این طوفانزده نشود تا هم چندصباحی دیگر خیال مدیران از بابت بیدردسربودن ورزش راحت شود و هم خود زارعی این سالهای آخر را با یک مسئولیت و جایگاه اداری درخور به پایان برساند که شاید پاداشی برای یک عمر خدمت بیحاشیه اوست.
چهارم/ پیام انتصاب امیر زارعی برای ورزش خراسانرضوی چیزی جز ادامه وضع موجود نیست و این شاید اصلیترین دلیل برای امیدوارنشدن اهالی ورزش از این انتخاب است. واقعیت این است که زارعی چیزی فراتر از میرزاییراد ندارد و کارکرد او در بهترین حالت اداره خود ادارهکل است، نه تکاندادن و روبهجلوبردن ارابههای بهگلنشسته ورزش خراسان؛ ورزشی که شاید یکی مثل علیرضا دبیر میخواست که فارغ از کنشهای سیاسیاش و بدون قضاوت درباره درست یا غلطبودن آن، در فدراسیون کشتی تحول ایجاد کرده و همه مسئولان ورزشی و غیرورزشی را با جسارت و تلاش خستگیناپذیر پای حمایت از این رشته آورده است.