ایران و فصلِ همدلی

جنگ را باز بر ما تحمیل کردند. هدفشان شکستن ایرانی و تجزیه ایران است. قوم لجوج یهود صهیونی و جنایتکاران عهدشکن آمریکایی که به هیچ منطق و معیاری پایبند نیستند برای دومین بار زیر میز زدند و با «بمباران دیپلماسی» نشان دادند که به هیچ قاعده و قانونی پایبند نیستند.

این جنگ صرفا جنگ ما با آمریکا و صهیونیست‌ها نیست، جنگ حق علیه باطل است. جنگ اخلاق علیه بی اخلاقی. جنگ قانون علیه بی قانونی. کم بگذاریم، سنگین بارمان خواهند کرد. این را فرزندان غیرتمند نظامی وطن می‌دانند و با همه توان می‌کوشند تیغ بگذارند بر دست‌های به تعدی دراز شده.

با همه ظرفیت‌ها در حال دفاع از وطن‌اند، اما جنگ فقط یک سویه اش نظامی است، هزار سویه و صفحه دارد به تعداد ساحت‌های زندگی. ما نیز هر کداممان نقشی داریم که با ایفا کردن آن به خود و خویشان و هم وطنان و وطن خود کمک می‌کنیم. اولین قدم ایفای نقش یک ایرانی فهیم، نوع خواه و میهن دوست است. اینکه با درک درست شرایط همان کاری را انجام دهیم که باید. همان جایی باشیم که باید. باید با حفظ خون سردی، با ارتقای هوشیاری نگذاریم با کار رسانه‌ای ذهنمان را تصرف کنند.

نگذاریم اکسپلور اینستاگرام برای ما «آینده سازی» کند. نگذاریم «جانی»، نقش «ناجی» بگیرد. مراقب ایران جانمان باشیم. مراقب همدیگر هم باشیم. دست هم بگیریم به مهر، چون آبادی فردای وطن از میان همدلی امروز ما می‌گذرد. همدلی اقتضا می‌کند که حتی حساب خرید نان را هم داشته باشیم. جوری خرید کنیم که کسی به زحمت نیفتد.

در ادامه حتما بخوانید دیکته دیکتاتوری برای سلطنت خیالی

ما ایرانی هستیم و پیش‌تر هم در آزمون‌های همدلانه سرافراز بیرون آمده‌ایم. امروز هم باید آن را امتداد بخشیم. با مدیرت معیشت بر ولع خرید‌های بی حساب فائق آییم. کشور‌ها و ملت‌هایی از شرایط سخت سرفراز بیرون شده‌اند که نگذاشته‌اند دشمن از بازارشان یک جبهه برای فرسایششان بسازد. حتی کشور‌های توسعه یافته در شرایطی بسیار سهل‌تر از این می‌کوشند با کمتر خریدن به گذر موج‌های روانی کمک کنند.

جایی خواندم به نقل از بنده خدایی که در فلان کشور کمبود روغن شد. من رفتم و یک حلب هفده کیلویی خریدم و به خانه برگشتم. دیدم همسایه ما یک حلب پنج کیلویی در دست دارد. گفتم شما هم خریدید؟ جوابی داد که اصلا انتظارش را نداشتم. گفت: در خانه اضافه بود دارم می‌برم به مغازه دار بدهم تا به کسی که نیاز بیشتری دارد بدهد. آن وقت فهمیدم راز پیشرفتشان چیست. به هم فکر می‌کنند و به کشورشان. با مدیریت مصرف، کمبود‌ها را به «بود» تبدیل می‌کنند.

فکر می‌کنم امروز ما بیش از همیشه باید با رویکردی چنین به دفاع از خود و وطن خود برخیزیم. مدیریت شده مصرف کنیم. مقتصدانه خرید کنیم تا دست هیچ هم وطنی خالی نماند. تا هیچ نیازمندی با حسرت به خانه برنگردد. ما می‌توانیم دگر باره نام بلند ایران را در شکوهی دیگر بخوانیم. کورباد آنکه نمی‌تواند عظمت ایران را ببیند. خانه اش ویران باد که به ویرانی خانه ما آمده است. ما با هم می‌مانیم و میهنمان را سربلند نگه می‌داریم.

ان شاءا...