جانشین کروس از آکادمی رئال آمد

به گزارش شهرآرانیوز، تیاگو تنها ۱۸ سال دارد، اما با طبیعی بودن عجیبی برای سنش صحبت می‌کند، حرکت می‌کند و بازی می‌کند. در رئال مادرید معمول نیست که یک بازیکن آکادمی این‌قدر زود و با چنین حضوری وارد تیم اصلی شود. با این حال، مسیر او حالا شبیه روندی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.

صعود او سریع بوده، اما ناگهانی نبوده است. آربلوا در ژانویه ۲۰۲۵ او را از تیم جوانان ب به تیم جوانان الف برد و فقط چند ماه بعد او با تیم کاستیا رقابت می‌کرد. اکنون جهش نهایی فرا رسیده و او در کنار بازیکنان تیم اصلی قرار گرفته است. مقابل منچسترسیتی او مسابقه‌ای را انجام داد که بسیاری آن را لحظه تثبیتش می‌دانند. نه فقط به خاطر آمار، هرچند آمار هم قابل توجه بود، بلکه به خاطر حس کنترل و شخصیتی که در طول مسابقه از خود نشان داد.

آمار‌ها به درک بهتر عملکرد او کمک می‌کنند: دقت ۹۴ درصدی در پاس‌ها، چهار توپ‌گیری و نقشه حرارتی‌ای که نشان می‌دهد تقریباً هیچ نقطه‌ای از زمین نبود که رد پای او در آن دیده نشود. اما چیزی که واقعاً توجه‌ها را جلب کرد، نحوه حضور او در جریان بازی بود. همیشه برای دریافت پاس آماده، همیشه نزدیک توپ و همیشه آماده کمک به هم‌تیمی‌ها.

خود تیاگو این موضوع را ساده توضیح می‌دهد. او گفت: «همیشه از او قدردان خواهم بود، چون اعتماد کامل به من داد. من هم تلاش می‌کنم این اعتماد را جبران کنم. او از من می‌خواهد شخصیت داشته باشم و همان‌طور که بلدم بازی کنم، چون همین موضوع مرا به اینجا رسانده است. می‌گوید نگذار توپ برایم داغ شود، بدوم، بجنگم و همین کاری است که سعی می‌کنم انجام دهم.»

این انرژی دائمی یکی از بزرگ‌ترین ویژگی‌های اوست. پیتارش موتوری دارد که به او اجازه می‌دهد بخش بزرگی از زمین را پوشش دهد و در نقاط مختلف بازی به کمک تیم برسد. حضور او در مرکز زمین و آزاد کردن فده برای فعالیت در فضا‌های دیگر، در هفته‌های اخیر به یکی از موفق‌ترین تصمیم‌های تاکتیکی آربلوا تبدیل شده است. تا حد زیادی برتری رئال مادرید برابر سیتی از همین جا شکل گرفت.

حتی تنها اشتباه او هم برداشت کلی از عملکردش را تغییر نداد. این بازیکن آکادمی حتی در اشتباه نیز هاله‌ای متفاوت نسبت به دیگران دارد. در یک صحنه داخل محوطه جریمه با توپ بیش از حد مکث کرد و کورتوا مجبور شد با واکنشی نجات‌بخش تیم را حفظ کند. دروازه‌بان بعد از بازی با لبخند گفت: «تیاگو توپ را زیاد نگه داشت. به او گفتم بده به من، بده به من...، اما در نهایت بازی بزرگی انجام داد و خوشبختانه توانستم توپ را مهار کنم.»

برنابئو هم همین برداشت را داشت و با تشویق ایستاده از او استقبال کرد. چون فراتر از آن اشتباه، هواداران چیزی را دیدند که همیشه برایشان ارزشمند است: شخصیت برای پذیرفتن ریسک و ادامه تلاش.

در والدبباس احساس روزافزونی وجود دارد: تیاگو پیتارش حداقل تا پایان فصل برای ماندن در تیم اصلی آمده است. با توجه به پیشرفتی که در هفته‌های اخیر داشته، حتی تصور این که فصل آینده عضو ثابت تیم اصلی نباشد دشوار به نظر می‌رسد.

ظهور تیاگو پیتارش همچنین یک نکته مهم را یادآوری می‌کند؛ موضوعی که در والدبباس تا پیش از حضور آربلوا به سختی درک می‌شد: برای اعتماد به یک بازیکن آکادمی لازم نیست او «تونی کروس بعدی» باشد. گاهی کافی است در آن مقطع راه‌حل‌های بیشتری نسبت به بازیکنی که آن پست را در اختیار دارد ارائه دهد؛ و دقیقاً همین چیزی است که او نشان می‌دهد. بازیکنی که مدام خود را در اختیار تیم قرار می‌دهد، بی‌وقفه می‌دود، گزینه‌های پاس را چند برابر می‌کند و به خوبی می‌داند چه زمانی توپ را مدیریت کند و چه زمانی به فضای بین مدافع میانی و مدافع کناری حمله کند. در مقاطعی از بازی این حس ایجاد می‌شد که انگار بار‌ها چنین مسابقه‌ای را تجربه کرده است.

وقتی در دقیقه ۷۷ زمین را ترک کرد، پاهایش بخش بزرگی از برنابئو را پیموده بود و ورزشگاه او را همان‌طور که شایسته بود تشویق کرد. فوتبالیستی که بی‌سروصدا مراحل پیشرفت را طی کرد و حالا تقریباً ناگهان به واقعیتی تبدیل شده که به‌تنهایی خود را تحمیل می‌کند.

تیری آنری دیشب درباره او گفت: «نمی‌دانم اسم او چیست، پیتارش؟ بازی او را به دقت تعقیب کردم و باید بگویم اندازه همه بازیکنان رئال دوید، او من را شگفت‌زده کرد.» و این تازه ابتدای راه جواهر جدید رئال است.

در ادامه حتما بخوانید تاریخ و ساعت بازی رفت رئال مادرید و منچسترسیتی | تقابل تکراری غول‌ها در برنابئو