امروز کشور عزیزمان ایران درگیر تجاوزی دهشتناک از سوی مدعیان دروغین حقوق بشر است؛ همانانی که رسواییهای حقوق بشریشان، از ماجرای جزیره اپستین گرفته تا فجایع دیگر، گوش دنیا را کر کرده و بوی گند جنایتهایشان دل هر انسان آزادهای را به درد آورده است.
اکنون همینها، این مدعیان، میخواهند به کشور پاکان و نیکان، به مردم نجیب و صبور ایران کمک کنند! و در عین حال عدهای هنوز با دیدن این صحنهها سادهلوحانه منتظر کمک آنان هستند!
البته کسی که خود را به خواب زده باشد نمیتوان بیدار کرد؛ اما چند کلمه خطاب به آنان که هنوز به خیل ملت عظیم، شجاع و با بصیرت ایران عزیز نپیوستهاند:
آیا جنایات داعش را ندیدید؟ آیا فاجعه مدرسه میناب را ندیدید؟ آیا ندیدید که حتی در حین مذاکره نیز به کشورمان تجاوز شد؟ آیا تحریمهای ظالمانهای را که سالها بر ملت ایران تحمیل شد ندیدید؟ آیا حوادث ۱۸ و ۱۹ دیماه را ندیدید؟ آیا ترور مردم بی دفاع را نمی بینید؟آیا نقشههایی را که برای تجزیه ایران در رسانهها فریاد زده میشود نمیبینید؟
هر یک از اینها برای بیدار شدن کافی است. پس چه شده است که دل در گرو نام وطن ندارید، سکوت کردهاید و دل به اجنبی سپردهاید؟
اف بر شما که حاضرید همه چیز را فدای خودخواهی خود کنید. اما مطمئن باشید این روزهای سخت ؛ با پایداری ملت ایران، با رشادت مردان و زنان و دختران و پسران این سرزمین خواهد گذشت. همانگونه که هشت سال جنگ تحمیلی گذشت و همانگونه که روزهای دشوار دیگری بر تاریخ انقلاب اسلامی و تاریخ پر افتخار این سرزمین گذشت و ملت ایران با صلابت و عظمت به دنیا نشان داد که ایرانی تا پای جان از وطن و ناموس خود دفاع خواهد کرد؛ چه با شما و چه بی شما.
با خود میگفتم چگونه ممکن است یک ایرانی راضی شود بخشی از وطنش را با خفت و خواری تسلیم بیگانگان کند. اما میدانید دلیلش چیست؟ دلیلش وجود کسانی در تاریخ مانند آقاخان نوری هاست که دل در گرو ممالک غرب داشتند و دارند؛ کسانی که ظواهر دنیا چشمشان را کور کرده و سرانجام نیز چیزی جز حسرت نصیبشان نشد. این سرنوشت وطنفروشان و خائنان است.
اما بدانید تاریخ در حال تکرار است، با یک تفاوت: ایران دیگر ضعیف نیست و مردمی غیور دارد.
امروز مردم ایران هوشیارانه در خیابانها حضور دارند و اجازه هیچ تحرک موزیانهای را به هیچ خائنی نمیدهند. به پشتوانه همین ملت و با تکیه بر نیروهای مسلح جانبرکف، نظمی تازه در جهان در حال شکلگیری است و این به واسطه قدرت جمهوری اسلامی ایران است.
در این روزهای پرتلاطم، هنرمندان، نخبگان و چهرههای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، چه در داخل و چه در خارج از کشور ـ حتی آنان که با جمهوری اسلامی همعقیده نیستند ـ قلم زدهاند، سخن گفتهاند، خواندهاند و اظهار نظر کردهاند. با این حال هنوز عدهای در سکوت و بیطرفی ماندهاند، یا حتی جانب همان مدعیان را گرفتهاند.
تاریخ در حال ورق خوردن است و شاید فردا دیر باشد. به خیل ملت با غیرت ایران بپیوندید و بدانیم که علاج، فقط و فقط در وطن است. بیایید با افتخار و یکصدا فریاد بزنیم:
اگر سر به سر تن به کشتن دهیم
دریغ است که ایران به دشمن دهیم