به گزارش شهرآرانیوز، روز جمعه، سیوپنجمین روز جنگ، برای آمریکا شاید از منظری سختترین روز جنگ بود. آمریکاییها در روزهای پیش از این نیز تلفات و خسارات کمی متحمل نشده بودند، اما امروز مقداری متفاوت بود. یک فروند جنگنده F-۱۵E توسط پدافند هوایی ایران در جنوبغرب کشور سرنگون شد. یک هواپیمای تهاجمی A-۱۰ «وارتهاگ» در خلیج فارس، نزدیک تنگه هرمز، سقوط کرد و بالاخره یک هلیکوپتر بلکهاوک در حین انجام عملیات جستوجو و نجات خلبانان جنگندهی سقوطکردهی F-۱۵E، مورد اصابت قرار گرفت. برخی رسانههای آمریکایی از هدف گرفتن تعداد بیشتری پرنده متجاوز این کشور نیز خبر دادهاند.
رسانههای آمریکایی مدعی هستند که تا کنون یکی از خدمه جنگنده ساقطشده در خاک ایران را نجات داده و خارج کردهاند. حتی بر فرض صحت، این یعنی هنوز موفق به یافتن نفر دوم نشده و از سرنوشت او اطلاعی در دست نیست. البته که به اسارت گرفتن خلبان جنگنده متجاوز آمریکایی میتواند یک دستاورد نظامی بزرگ و درخشان باشد، اما این موضوع در درجات بعدی اهمیت قرار دارد و قضایای امروز حاوی نکات مهمتر و کلیدیتر نیز هست.
روز سیاه نیروی هوایی آمریکا در آسمان ایران، تقریباً یک روز پس از سخنرانی اختصاصی ترامپ درباره جنگ جاری رخ داد. ترامپ در این سخنرانی حدود ۲۰ دقیقهای تا میتوانست دروغ گفت و لاف زد. از پیروزی قاطع و قدرت بلامنازع و درخشش غیرقابلباور ارتش آمریکا دم زد و مدعی شد در ایران چیزی به اسم نیرو و پدافند هوایی دیگر وجود ندارد و آمریکا آنها را نابود کرده است.

فرد کاپلان، روزنامهنگار مشهور آمریکایی، در مقالهای – که پیش از وقایع امروز نوشته و منتشر شده – درباره این سخنرانی چنین گفته بود: «کاخ سفید از قبل آن را به عنوان یک “سخنرانی مهم” اعلام کرده بود، اما سخنرانی اصلی و پربیننده رئیسجمهور دونالد ترامپ – آنچه او “بهروزرسانی در مورد پیشرفتهای عظیمی که نظامیان آمریکا در ایران به دست آوردهاند” نامید – یک “هیچ” بزرگ بود.»
ترامپ پیش از امروز هم شکستخورده، مستأصل و خشمگین بود. آنقدر مستأصل و درمانده که فیلم زدن یک پل شهری در کرج را منتشر کرد و چنان ژستی گرفت که گویا شاخ غول را شکسته است! قطعاً بعد از اتفاقات امروز، حال او دیدنیتر از پیش است.
نکته قابل توجه دیگر این ماجرا، که البته از چشم ناظران دشمن نیز دور نماند، واکنش مردم بومی و محلی بود. آنان با اسلحههای ساده و فردی خود به سوی پرندههای دشمن که برای عملیات جستوجو و نجات آمده بودند، شلیک میکردند. این شلیکهای مردمی شاید از نظر عملیاتی و نظامی بیاثر بود و خطری را متوجه پرندههای متجاوز نمیکرد، اما یک پیام بسیار مهم و روشن دارد؛ نشانگر حس قوی وحدت و روحیه مبارزه حتی در دورافتادهترین مناطق کشور است. این روحیه بهوضوح نشان میدهد در صورت حماقت دشمن و اقدام به حمله زمینی، چه جهنمی در انتظار سربازان متجاوز آمریکاست.