به گزارش شهرآرانیوز، پرویز شیخطادی اظهار کرد: تلویزیونهای عریض با صدای حرفهای به سینما نزدیک شده و در تعریف پیشین از اندازه قاب باید تامل کرد، اما تلویزیون یک نهاد اجتماعی نیست در صورتیکه سینما یک نهاد اجتماعی است.
وی افزود: سینما برخلاف تلویزیون بر مخاطب محیط میگردد و او را غرق در خود میکند. ویژگی سالن سکوت و تمرکز را به سازنده و مخاطب دیکته میکند و اثرات عمیقتر و ماندگارتری برجا میگذارد.
او تصریح کرد: به همین علت، محصولات فستفودی از اعتبار آن میکاهد و آن را به یک سرگرمی سبک و نازل بدل میسازد.
شیخطادی همچنین به این سوال که چقدر رنگ و لعاب زندگی یا اتفاقات جنگ باید در این آثار به تصویر کشیده شود و از چه افرادی همچون کارگردان یا بازیگر باید در این کارها استفاده شود؟ افراد تاثیرگذار و چهره از بین بازیگران و کارگردانهای کاربلد، اینگونه پاسخ داد: سینمای جنگ همچون خود پدیده جنگ به دو دسته بنیادین سینمای متجاوز و سینمای مدافع تقسیمبندی میشود؛ در سینمای مدافعان، حق و حقیقت بر جعل، دروغ و کذب برتری دارد.
وی افزود: در سینمای مدافعان، زندگی و میدان در ریشهها پیوند خوردهاند.
شیخطادی گفت: برعکس سینمای متجاوز، حتی در اوج پیروزیهای پزیتیوی، یک ننگ تاریخی و روانی را تا پایان عمر بر قلب و روح جامعه تا نسلهای بعد تحمیل میکند.
او در عین حال به این سوال که جوانگرایی درست و جای خود، اما این نوع فیلمسازی نیاز به چهره دارد. نظر شما چیست؟ توضیح داد: تمام کسانی که دغدغه ساخت اثری موثر را در اولویت خود دارند و با توجه به تعاریف جامع از این سینما، این نهاد اجتماعی بهطور قطع از تمام مهارتها و دانش و تجربیات برای ترجمه بصری محتوا بهره خواهند برد و تن به محصولات فستفودی پر ریسک نمیدهند.
او تاکید کرد: این یک قاعده است و ارتباطی با جوانگرایی ندارد.
این کارگردان سینما و تلویزیون گفت: ثبات یک فیلم ارزشمند و قابل دیدن و لایق زمان گذاشتن تنها از طریق حضور چهره رخ نمیدهد.
وی افزود: امروز توسط تیزرسازان حرفهای و سرعت و سهولت دسترسی به آن، مخاطب را به یک ارزیابی اولیه میرساند و از سویی بسیاری از آثار ماندگار و پرفروش ستاره نداشتند، اما بازیگر قابل و فیلمنامه داشتند.