فرهنگ‌وهنر کتاب و مجلات

اعتراف‌های یک نویسنده به دزد دوچرخه‌اش

کتاب «نامه‌ای به یک دوچرخه دزد» نوشته کریم اسدی اصل، روایتی متفاوت از زندگی یک نویسنده تنگدست است که در مواجهه با یک اتفاق ساده مسیری تازه برای بیان خشم خود پیدا می‌کند.

به گزارش شهرآرانیوز؛ داستان از جایی آغاز می‌شود که دوچرخه پسر این نویسنده از پارکینگ منزل به سرقت می‌رود؛ اتفاقی که او را به‌شدت دچار خشم و آشفتگی می‌کند. در این میان، نویسنده تنها راه آرام‌سازی خود را در نوشتن می‌یابد و تصمیم می‌گیرد نامه‌ای بلند خطاب به دزد بنویسد؛ نامه‌ای که در نهایت به یک کتاب تبدیل می‌شود تا از محل انتشار آن، هزینه خرید یک دوچرخه جدید برای فرزندش تأمین شود.

در این اثر، نویسنده ضمن روایت ماجرای خرید دوچرخه که با دشواری‌های مالی، پرداخت‌های قسطی، قرض گرفتن و حتی فروش انگشتر نامزدی همراه بوده به شرح زندگی شخصی، دغدغه‌های فکری و تجربه‌های حرفه‌ای خود در حوزه نویسندگی، ترجمه و نشر کتاب نیز می‌پردازد. این کتاب به‌صورت هم‌زمان در دو مسیر پیش می‌رود: یکی روایت زندگی و ماجرای سرقت دوچرخه و دیگری بازگویی تجربه‌های تلخ و چالش‌های مسیر تولید و انتشار کتاب.

نویسنده در خلال این روایت، به تغییر نگاه و باور‌های خود پس از این اتفاق نیز اشاره می‌کند و در نهایت، از دزد می‌خواهد که پاسخی به نامه‌اش بدهد؛ درخواستی که به نوعی گفت‌وگوی نانوشته میان نویسنده و مخاطبی ناشناس را شکل می‌دهد.

در بخشی از کتاب آمده است:

جناب... دزد هم دزد «قدیم». دزد‌های قدیمی اهل حرمت بودند. دزد قدیمی اگر به خانه‌ای می‌رفت برای دزدی و تکه نانی روی زمین می‌دید آن را می‌بوسید و بر پیشانی‌اش می‌گذاشت و اگر گرسنه‌اش بود، تکه نان را می‌خورد و وقتی آن را می‌خورد احساس می‌کرد که نان و نمک آن خانه را خورده و دست از دزدی از آن خانه می‌کشید. حرمت آن خانه را نگه می‌داشت و اگر یک کیلو طلا و جواهرات روی دیوار آویزان می‌بود چشم خود را به روی آنها می‌بست.