جانی اینفانتینو، رئیس فیفا بار دیگر تأیید کرده که برای دوره بعدی (۲۰۲۷-۲۰۳۱) نامزد خواهد شد. هرچند او در ظاهر برای «توسعه فوتبال در همه نقاط جهان» تلاش کرده، جام جهانی ۴۸ تیمی را پیش برده و جام باشگاههای جهان را به یک ابرپروژه تبدیل کرده، اما کارنامهاش بیش از هر چیز رنگ و بوی اقتصادی و منفعتطلبانه دارد.
در سالهایی که شعار همیشگیاش «جدایی فوتبال از سیاست» بوده، نه تنها موفق نشده، بلکه عمیقاً در سیاست غرق شده است. نزدیک شدن بیسابقهاش به دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، و اهدای جایزه صلح فیفا (که خود فیفا آن را بهصورت ویژه و برای اولین بار ساخت) به ترامپ در حالی که همزمان درگیر چندین تنش و درگیری بزرگ بینالمللی بوده لکه ننگ بزرگی بر کارنامه او زد. این اقدام که مایه تمسخر جهانی شد، نشان داد که شعار «فوتبال فراتر از سیاست» تا چه حد برای اینفانتینو ابزار و شعاری انتخاباتی است.
در ماجرای جام باشگاههای جهان هم رفتارهای عجیب و تصمیمات بحثبرانگیز او، بار دیگر اعتبار فیفا را زیر سؤال برد.
هرچند اینفانتینو همواره تلاش کرده روابط فیفا با ایران را در سطحی قابل قبول نگه دارد، اما در بزنگاههای حساس، پشت فوتبال و ورزش ایران را خالی کرده است. مهمتر از همه، ادامه ریاست او به وضوح به نفع آمریکا و رژیم صهیونیستی تمام خواهد شد. فیفا تحت رهبری او، با وجود درخواستهای مکرر بسیاری از کشورها و فدراسیونها برای تعلیق رژیم اشغالگر به دلیل جنایاتش، همچنان از هرگونه اقدام جدی چشمپوشی میکند. این در حالی است که در موارد مشابه (مانند روسیه) رویکرد متفاوتی اتخاذ شده. اینفانتینو آشکارا بین رژیم صهیونیستی و سایر کشورها تبعیض قائل میشود؛ تبعیضی که ریشه در منافع مالی و سیاسی دارد، نه اصول اخلاقی یا ورزشی. ادامه ریاست چنین مدیری، بیش از آنکه به نفع فوتبال جهان باشد، به نفع شبکه منافع خاص خواهد بود.