غدیر، ابزار شناخت معرفت علی (ع)

در وصف مولا امیرالمومنین (ع) سخن فراوان است؛ چه بسیار قلم‌ها که در توصیف او فرسوده شدند، چه بسیار حنجره‌ها که از حقیقت وجود او گفتند و چه بسیار عمر‌ها که در این راه گذشت. با این حال، حقیقت این است که هیچکس نتوانست وجود اقدس مولا امیرالمومنین (ع) را واقعاً آن‌گونه که بود، توصیف کند. در این مقام، چه کسی عالی‌تر از رسول گرامی اسلام (ص)؟ مگر نه اینکه حضرتش زمانی فرمود: «یا عَلی ماعَرَف الله حَقَ مَعرِفَتِه غَیری وَ غَیرُک وَ ماعَرَفَک حَق مَعرِفَتِک غَیرَ الله وَ غَیری» یعنی‌ای علی (ع)، حق معرفت پروردگار را هیچکس نشناخت مگر من و تو و حق معرفت تو را هیچکس نشناخت مگر من و خدا.

با این حال، اگرچه کسی نتوانست حقیقت علی (ع) را وصف کند، اما در شناخت مقام او، «غدیر» بارزترین ابزار موجود است. غدیر، آن بزرگ‌رویدادی است که روح و منطق آن بر همگان آشکار بود، اما به هر اندازه که در هر فرد، کینه و حسد و بغض و طمع حاکم بود، به همان اندازه حقانیت غدیر را نفی کرد. غدیر همان واقعه‌ای است که «واقع» شد، اما آن را «تصادفی بی‌دلیل» دانستند. چه جنایتی از نفی حقیقت بالاتر؟ آن‌هم زمانی که حتی قوم ظالم بنی‌اسرائیل در دوران پرستیدن گوساله سامری، باز به حقیقت ولایت جناب هارون (ع) معترف بود و او را وصی پیامبرش حضرت موسی (ع) می‌دانست. اینجاست که ظلم نافیان غدیر از ظلم تاریخی بنی‌اسرائیل هم آشکارتر می‌شود.

علی (ع) کاتب وحی بود، مبلغ وحی بود، مفسر وحی بود، وصی پیامبر (ص) بود، نَفس رسول (ص) بود. علی (ع) همان کسی بود که رسول خدا (ص) در زمان ابلاغ کلام وحی، ابتدا آن را به دست ابوبکر داد تا برای مردم مکه بخواند، اما سپس به امر خدا حکم خود را پس گرفت و آیات کلام‌الله مجید را به دست مولا امیرالمومنین (ع) سپرد. در روایت آمده که از حضرت دلیل این تحویل، بازپس‌گیری و تقدیم را سؤال کردند و حضرت پاسخ داد: «لا ینبغی أن یبلّغ اِلّا اَنَا اَو رَجُلٌ مِنّی» یعنی کسی نمی‌تواند سفیر قرآن باشد مگر من یا مردی از من. سپس شرط را خاص‌تر کرد و فرمود: «لا یَنبغی أن یبلّغ عنّی اِلّا اَنَا اَو رَجُلٌ مِن أَهلِ بَیتی» یعنی کسی نمی‌تواند سفیر قرآن باشد مگر من یا مردی از اهل‌بیت من. در ادامه بازهم شرط را خاص‌تر کرد و فرمود: «لا یَنبغی أن یبلّغ عنّی اِلّا اَنَا اَو علی» یعنی کسی نمی‌تواند سفیر قرآن باشد مگر من یا علی (ع).

غدیر برای همه عالمیان روز جشن و سرور است؛ جشنی که نعمت هدایت در آن به کمال رسید و رسالت خاتم المرسلین را به نهضتی ابدی در کل جغرافیای عالم تبدیل کرد. با این حال، نباید از یاد برد که غدیر به همین اندازه باید برای شیعیان «مسئولیت‌آفرین» و «تکلیف‌افزا» باشد. چنان که قرآن کریم در وصف روز قیامت می‌فرماید «یَومَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِم» یعنی هر گروه از مردم با امامشان خطاب می‌شوند، شیعه نیز باید به‌قدر آرامش خطاب‌شدن به نام مبارک امیرالمومنین (ع)، در توصیف و ترویج و تبلیغ مکتب علوی برعهده خود احساس تکلیف کند. درنهایت، جان کلام چیزی جز شکر نعمت نیست «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ».

در ادامه حتما بخوانید اعمال مخصوص عید غدیر