به گزارش شهرآرانیوز، ظهر تاسوعا که تمام میشود و زمان ما را به غروب و شام دهم محرم میرساند قلب آدمی گویی تاب ادامه دادن ندارد و پاره پاره و آنها که عاشقترند هزارپاره میشود. مردم در هیاهوی بیشترند تا در واپسین روزهای تاسوعا و عاشورا بهترین توشه را بردارند و در پناه خیمه امام حسین (ع) گام بردارند.
هر کسی با هر میزان ارادت، علاقه و محبتی که در دل نسبت به امام دارد و غم واقعه کربلا در دلش سنگینی میکند خود را به خیابانهای شهر یا هیئتی و دستهای و حسینیهای در خیابان و حرم علیبن موسیالرضا (ع) رسانده تا از برکت سفره دهه اول محرم و شب عاشورا عقب نماند و نامش در زمره عزاداران حسینی جای گیرد.
شب تاسوعا، خیمهها نورانی از عبادت و دلها آکنده از ایمان و شجاعت بود. یاران امام، یکی پس از دیگری، وفاداری خود را اعلام کرده و گفتند: «اگر هزار بار کشته شویم، باز در رکاب تو میمانیم.» حضرت عباس (ع) در این شب، همانند سدی محکم از خیمهها پاسداری کرد و مظهر وفا و غیرت شد. سقای دشت کربلا، دلش برای لبهای خشکیده کودکان میسوخت، اما هنوز مأمور به جنگ نبود تا اینکه امام و رهبرش از او خواست بیتابی طفلان را با مشک آب، به نور امید تبدیل کند، اما چهارهزار سپاه یزید به مقابله با او رفتند چرا که ترس از رسیدن قطرهای آب به سپاه حسین (ع) داشتند.
تاسوعا، روزی است که انتظار به اوج رسید؛ انتظاری برای روزی که در آن خون، راه را از بیراهه جدا کرد و به عاشورا رسید و آیینه حق، بعد از گذشت ۱۴۰۰سال هنوز بر چشم بیداردلان روشن است و آنکه بر جبهه حسین (ع) بایستد عاقبت بخیر و پیروز خواهد شد. تاسوعا روز بصیرت، معرفت و نشانهی پیوند وفاداران با حقیقت است.
عقربههای ساعت دارد لحظات غروب تاسوعای محرم۱۴۰۵ را نشانمان میدهد و کمکم وارد شام دهم میشویم. صدای اذان از گلدستههای مساجد شهر که پخش میشود شهر حال و هوایش هم عوض میشود. دستههای عزاداری بعد از آنکه صبح را به طواف حرم امام رضا (ع) و خیابانهای شهر مشهد گذراندهاند و در محضر امام رئوف، سینهزنی کردند و این مصیبت عظمی را تسلیت گفتند، دوباره به رسم همه ساله لباس رزم به تن کردهاند و حسین حسین گویان، در دستههای بزرگ و کوچک و شکل و آیینهای مختلف، خود را به خیابانهای منتهی به نقطه امن ایران و جهان، حرم سلطان سریر ارتضاء میرسانند تا همگی یکصدا باز هم بخوانند «مکنای صبح طلوع» و دوباره نوحه محتشم را بازخوانی کنند آنگاه که میگوید «باز این چه شورش است که در خلق عالم است، باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است».
امسال، بعد از شهادت سیدالشهدای ایران، هیچ روزی شبیه قبل از خودش نبود، نه آن زمان که نوروز را بدون قائد امت سپری کردیم و نه لحظهای که نماز عید فطر را بدون او اقامه کردیم و نه حالا که نخستین محرم و تاسوعا و عاشورا را داریم بدون حضور پر برکت شهید آیتالله سیدعلی خامنهای میگذرانیم تا باز هم مداحان و مبلغان با ایشان دیدار داشته باشند و سخنانشان، مسیر آنها را هموار سازد. امسال همه مردم بیش از پیش، غم از دست دادن علمدار، رهبر و راهبری که پشتوانه یک ملت بود را درک میکنند. این را میشود از شعارها، از دلتنگیها و از پرچمهای ایران و حزبالله لبنان که در کنار پرچم سرخ حسینی «یا لثاراتالحسین» در دستان زائر و مجاور قرار دارد فهمید.
از موکبها و ایستگاههای صلواتی، نوای نوحههای وطنی و حماسی به گوش میرسد، حماسهای که مسلمانان و شیعیان از کربلا و اقتدار مولایشان حسین بن علی (ع) و دلاورمردیهای علمدار کربلا آموختهاند.
از ابتدای دهه اول محرم، نزدیک به چهارهزار هیئت مذهبی، در گوشه و کنار شهر، به اندازه وسع خود پرچم عزای اباعبدالله الحسین (ع) را به پا کردهاند. ۸۰ المان هنریِ موضوعی با محوریت نمادهای عاشورایی، از جمله کتل، یادمانهای سپر، دست، پرچم اباعبدالله، احبالحسین، علم و کتل، در نقاط مختلف شهر جانمایی شدهاند. صدها و هزاران پرده و آویز ستونی با اشعار حسینی و حماسی بر در و دیوار شهر نصب شده است.
موکبهای مردمی از جمله جنتالحسین (ع)، چایخانه امام هادی (ع)، موکب عشاقالفاطمه (س)، فاطمهالزهرا (ع) و دهها و صدها موکب دیگر شبها بی وقفه خدمترسانی کردند تا پرچم عزای حسین در شهر مشهد باشکوهتر از سالهای گذشته برپا شود و نقطه اوج این عزاداریها، حریم نور و معرفت امام هشتم است، زائران ومجاوران قبل از غروب و نماز مغرب و عشاء، خود را به این محل آمد و شد فرشتگان الهی رساندهاند تا شهادت امام و یاران کربلا را به محضر امام رئوف تسلیت بگویند و با شرکت در مراسم خطبهخوانی که از آیبنهای عزاداری حرم مطهر رضوی است برای ظهور منتقم خون حسین (ع) دست به دعا بردارند.