از تصادف مرگبار در بزرگراه میرزایی تا انفجار یک کارگاه خیاطی در نوغان + تصاویر (۷ شهریور ۱۴۰۴) زمین لرزه‌ای نسبتا شدید در عسلویه بوشهر( ۷ شهریور ۱۴۰۴) وام‌های جدید کمیته امداد دردسترس است | احداث ۱۴۵۰ نیروگاه برق خورشیدی به همت مددجویان ماجرای ترک کردن هواپیما توسط مسافران پرواز شیراز به تهران پرواز‌های عمره ایران‌ایر افزایش خواهد یافت هدف‌گذاری بهسازی و شاداب‌سازی ۱۱۰ هزار کلاس درس کشور در طرح شهید عجمیان رقابت بیش از ۸۰ هزار داوطلب در آزمون کاردانی به کارشناسی ۱۴۰۴ اجرایی شدن طرح میدان پویا برای توسعه ورزش دانش‌آموزی از اول مهرماه ۱۴۰۴ وزیر علوم: با افت رتبه علمی مواجه هستیم جذب ۷۰۰ محیط‌بان در دستور کار سازمان حفاظت محیط‌زیست خودکشی یک نظامی صهیونیستی در سرزمین‌های اشغالی فلسطین قطار سنندج-مشهد به صورت آزمایشی راه‌اندازی می‌شود آیا اتباع خارجی مشمول کمک‌هزینه ازدواج می‌شوند؟ افزایش سقف پرداخت نقدی خسارات منازل آسیب‌دیده در جنگ ۱۲ روزه تصادف زنجیره‌ای در جاده شیروان به فاروج ۳ مصدوم بر جا گذاشت (۶ شهریور ۱۴۰۴) آیا بابک زنجانی به پلیس فتا احضار شد؟ (۶ شهریور ۱۴۰۴) واکنش پلیس راهور به صدور گواهینامه موتورسیکلت برای بانوان: اقداماتی در حال انجام است + فیلم ویدئو | توقیف گواهینامه ۲۰ هزار راننده متخلف از ابتدای شهریور ۱۴۰۴ اعلام زمان نتایج نهایی آزمون دستیاری پزشکی ۱۴۰۴+ زمان ثبت نام ویژگی‌های یک شهر دوستدار کودک چیست | شهری که می‌خواهد صدای کودکان را بشنود ویدئو | دستگیری سارق سنگ قبر یک هنرمند از قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) تهران بهره‌برداری از هفت طرح بهداشتی در مشهد همزمان با هفته دولت فرآیند اعلام حضور داوطلبان در ارزیابی استخدام آموزش و پرورش ۱۴۰۴ آغاز شد گلایه دانشجویان دانشگاه آزاد به پرداخت شهریه زودهنگام و محدودیت انتخاب واحد ماجرای قتل وحشتناک مدیر ساختمان و همسرش توسط مرد همسایه جزئیات ساعات کاری کارمندان دولت پس از ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ + فیلم روند افزایش ظرفیت دانشجوی پزشکی باید متوقف شود جلوگیری از سقط بیش از ۱۰ هزار جنین در کشور با اجرایی شدن طرح نفس افزایش ۱۱۰ درصدی قیمت کتاب‌های درسی مردود است
سرخط خبرها

شاید دوباره نوبت به ما برسد...

  • کد خبر: ۶۱۹۱۵
  • ۱۲ فروردين ۱۴۰۰ - ۲۲:۴۵
شاید دوباره نوبت به ما برسد...
حسین بیات - روزنامه نگار
 تردید عجیبی به جانت می‌افتد وقتی بخواهی از سالی بنویسی که همه روزهایش را هم جوار مرگ، شانه به شانه، قدم زده و گور رفتگان را شمرده است. سالی که هرچه تلاش می‌کنم نمی‌توانم لحظه شوخی را از میان روزهایش بیرون بکشم تا مگر شادی، این طفل یتیم بی کس، کمی به خنده رنگ بگیرد. با چنین خصوصیاتی، این روز‌ها بیش از آنکه وقت انتظار بهار و زندگی باشد، هنگامه انتظار رفتن شومی است؛ هنگامه بسته شدن پرده نمایشی ناخوشایند.
 
همین است که بیش از آنکه ذوق تماشای تولد یک قرن تازه را بریزد در دلت، به تماشای لش محتضر به نفس افتاده‌ای می‌ماند که نمی‌دانیم بعد از مرگش چه باید کرد؟

اگر روزگار برقرار می‌بود، مستی هوای این روز‌ها چنان جان و زوری می‌داد که می‌شد همه مردم این شهر را به مهربانی بغل کنی. اما روزگار، روزگار نیست و آغوش فراموشمان شده است.

البته که فراموشی‌ها زیاد است، اما بیش از آنکه حسرت نبود و آرزوی تکرار دوباره آن‌ها را داشته باشیم، باید نگران این باشیم که ما، آدم‌های بعد کرونا، دوباره خواهیم توانست خودمان باشیم؟

جایی خوانده ام که بازمانده‌های جنگ جهانی دوم تا مدت‌ها نمی‌دانستند «چطور باید با هم رفتار کنند؟» جنگ با آوارشدنش هم خانمان و خانواده از مردم گرفته بود، هم شیوه انسانیت و برخورد انسانی را. حال حکایت ماست؛ آوار کرونا، هم جان گرفته است، هم مردمی را.

این است که در این روزها، حالا که بالای نعش سال ۹۹ ایستاده ایم، به تماشا باید به این هم فکر کنیم که آیا بلدیم دوباره خودمان باشیم؟ شاید سال ۱۴۰۰ کرونا رفت و نوبت، دوباره به ما رسید. شاید دوباره نوبت آدم بودن و مردم بودن ما برسد. شاید...
گزارش خطا
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
آخرین اخبار پربازدیدها چند رسانه ای عکس
{*Start Google Analytics Code*} <-- End Google Analytics Code -->