وقتی برای کودک

16مهر، روز جهانی کودک نام گرفته است؛ روزی که در آن پدران، مادران، مربیان و دست‌اندرکاران حوزه کودک، فرصت می‌یابند تا درباره کودک و دنیای زیبای آن بیندیشند و افق‌های زیباتری برای آینده کودکان ترسیم کنند. در این روز سعی می‌شود برنامه‌های تلویزیون و مدارس متناسب با نیاز و سلیقه کودکان باشد تا لحظات خوشی را در ذهنشان ثبت کنند. برخی والدین هم در این روز هدیه‌ای برای فرزندانشان می‌گیرند تا شیرینی این روز را بیشتر کنند، اما روز بعد، روز از نو و روزی از نو، باز هم همان رفتارهای قدیم تکرار شده و دنیای کودکان به فراموشی سپرده می‌شود. انگار سهم کودکان از زندگی ما بزرگ‌ترها همان یک روز است. پدر و مادر از اول صبح تا آخر شب با عجله به کارهایشان پرداخته و درنهایت لابه‌لای امور زندگی وقتی برای فرزندانشان می‌گذارند.
به‌عنوان والد با خودتان فکر کرده‌اید چند بار در کوچه و خیابان به دنبال فرزندتان دویده‌اید و با او لی‌لی بازی کرده‌اید. چقدر روی جدول راه رفته‌اید تا او به عدم تعادل شما بخندد. این بازی‌ها نه هزینه‌ای دارد و نه وقت‌گیر است که بخواهید بگویید بازی با کودک و شادی و نشاط او نیاز به هزینه و درآمد بالا دارد، نه این‌طور نیست مهم‌ترین بهایی که باید برای او بپردازید وقت است که همه ما به‌نوعی از فرزندانمان دریغ کرده و در این دنیای پرتلاطم آن‌ها را تنها رها می‌کنیم.
ما بزرگ‌ترها آن‌قدر در مشکلات خودمان غرق شده‌ایم که پس از گذشت سال‌ها، اکنون از خودمان می‌پرسیم چرا نسل امروز این‌طوری هستند و از اصطلاحاتی مانند «گودزیلا» برایشان استفاده می‌کنیم. فراموش کرده‌ایم این نتیجه تربیت غلط خودمان است و ناخواسته به آن‌ها با القاب ناپسند توهین می‌کنیم.
کودکان سرمایه‌های ما هستند که باید توجه ویژه‌ای به آن‌ها داشته باشیم. مسئله مهم در زندگی رشد و تربیت آن‌هاست که در ابتدا برعهده خانواده و سپس به جامعه است اما خودمان را راحت کرده و این‌بار مسئولیت را بر دوش مهدکودک و مدرسه گذاشته‌ایم. روز جهانی کودک درواقع بهانه‌ای است برای ورود به دنیای کودکان و همراه شدن با آن‌ها. اینکه ما ببینیم کودکان هم وجود دارند و در زندگی مدرنیته خودمان غرق نشویم و با دادن یک گوشی موبایل به دستشان از آن‌ها نخواهیم یک گوشه بی‌صدا بنشینند.
فراموش کرده‌ایم خودمان چقدر شیشه شکسته و وسیله خراب کرده‌ایم تا به این سن رسیده‌ایم. شاید بگویید نه من که شیشه نشکسته‌ام، اما اگر بیشتر خاطراتتان را مرور کنید حتما فهرست بلندبالایی از وسایلی را که خراب کرده‌اید به خاطر خواهید آورد. حداقل با خودتان صادق باشید.
مسئله دیگر این است که آیا تابه‌حال از خودتان پرسیده‌اید تا چه اندازه به فرزندتان احترام می‌گذارید. پیامبر اکرم(ص) سفارش کرده‌اند به کودکان خود احترام بگذارید چرا که بی‌توجهی و بی‌احترامی به آنان باعث بروز مشکلات عاطفی زیادی می‌شود و همچنین در روایتی از پیامبر اکرم(ص) آمده است: « فرزندانتان را زیاد ببوسید، به‌راستی که برای شما در برابر هر بوسه درجه‌ای در بهشت است.» این سفارش برای تربیت کجا و شیوه تربیتی ما که ناخواسته فرزندانمان را لوس کرده و تصورمان این است که به آن‌ها احترام می‌گذاریم، کجا؟ شاید بزرگ‌ترین مشکل ما این است که خودمان هم درست تربیت نشده‌ایم و حاضر نیستیم مسیر درست تربیتی را از دیگران بیاموزیم. بیاییم از امروز سهمی برای کودکانتان در زندگی قائل شده و آن‌ها را ببینیم نه اینکه با پول و گوشی همراه آن‌ها را از خود دور کنیم.