برای خیلی از ما ادای حقالناس مهم است. هنوز آنقدر اعتقاداتمان کمرنگ نشده است که بگذاریم حقی از مردم بر گردنمان بماند؛ اما دامنه حقالناس خیلی وسیعتر از آن چیزی است که تصورش را داریم. رعایت نکردن نوبت در صف نانوایی، اتوبوس، حتی مراعات برای آلوده شدن هوایی که نفس میکشیم و ...
خیلی از ما غافلیم از حقی که ضایع میشود از دیگران و گناهش به گردن ماست و خیلی راحت از کنارش رد میشویم؛ بیآنکه ککمان بگزد. شاید هم از آن غافلیم و نمیدانیم چقدر همین اشکالات کوچک، مشکلات بزرگی سر راه دیگران میگذارد.
ماشین را در پیادهرو پارک میکنیم و فکر عابر پیاده نیستیم که این فضا اختصاص به تردد و عبور او دارد. این عبور گاهی آنقدر سخت و کلافهکننده است که عابر ترجیح میدهد، مسیرش را به خیابانی کج کند که هر آن احتمال اتفاقی در آن میرود.
پارک دوبل یکی از عرفهای رانندگی است، برخی جاها به سوبل هم کشیده میشود. حالا پارک دوبل در خیابانهای عریض کمی قابل تأملتر است، اما در برخی خیابانها که به اندازه تردد دو خودرو هم فضا ندارد، دور از انصاف است.
خیابان وحید در منطقه ما یکی از خیابانهایی است که با این مشکل بزرگ گریبانگیر است. نقطهای استراتژیک که بهدلیل واقع شدن دو مرکز درمانی امامحسین(ع) و هاشمینژاد پرتردد و رفت و آمد است؛ بهویژه در ساعات ملاقات بیماران.
گاهی آنقدر ترافیک قفل میشود که فکر نمیکنند راه را بر عدهای بستهاند. موضوعی که سبب ترافیک و راهبندان میشود.
حتی اگر از دوربین پلیس هم خبری نباشد، حتی اگر نیروی بازدارندهای از راهنمایی و رانندگی سد راه اعمال خلافمان در این حوزه نباشد، کلاهمان را قاضی کنیم و ببینیم این عمل ولو برای مدتی کوتاه چقدر میتواند حق دیگران را ضایع کند. یک پارک دوبل تا چه اندازه رانندهای را به زحمت میاندازد. راه چند ماشین پشت سر را میگیرد؟
کمی با خودمان فکر کنیم، ببینیم چقدر حق مردم را به این شکل ضایع کردهایم. چقدر این حق به گردنمان مانده است. اگر قرار باشد هر کسی فقط به فکر خودش باشد و راه افتادن کارش، سنگ روی سنگ بند نمیشود.
آقا و خانم هممحلهای، شما شهروند عزیزی که مسیرت به این سمت از شهر افتاده است. ساختار شهری این محدوده همین خیابانهای کمعرض است که نمیشود آن را تغییر داد. لااقل به این زودیها، اما چیزی به نام قانون و بعدتر از آن وجدان است که میتواند تسهیلکننده مشکلات زندگی ما در این حوزه باشد.
اگر خواستید دوبل پارک کنید به فکر شهروندی باشید که قرار است به ملاقات بیمار بدحالش برود. انصاف جای دوری نمیرود!