دو روی یک سکه
سیاه و سفید فعالیت انجمن اولیا و مربیان در گفتوگو با عضو، ولی و دانشآموز
استادی - چوپان- از شکلگیری انجمن اولیا و مربیان چیزی بیش از نیم قرن میگذرد. این انجمن آنطور که از اسم آن پیداست تلاشی برای پیوند خانواده دانشآموز با مدرسه و مدیر و معلمان است و مقدمهای است برای اداره هر چه بهتر مدرسه و تربیت هر چه بهتر دانشآموز. در کشورهای پیشرفته و جهان اولی انجمنها از قدرت زیادی برخوردارند و وظیفه آنها بیش از هر چیزی نظارت است. در ایران، اما داستان انجمن اولیا و مربیان مانند دیگر انجمنها کمی پیچیدهتر است، اینکه در مدرسههای منطقه ما به عنوان مشتی از خروار این شهر آیا انجمن اولیا و مربیان پوششی برای توجیه کارهای مدیر مدرسه است یا واقعا تلاشی برای مدیریت بهتر مدرسه، موضوعی است که ما از اولیا و دانشآموزان و حتی اعضای انجمن جویا شدیم و آنچه در ادامه میخوانید بخشی از این نظرات است.
خانم مجاور ۲ فرزند در حال تحصیل دارد و درباره فعالیت انجمنهای اولیا و مربیان در مدارس فرزندانش میگوید: با آغاز سال تحصیلی مدرسه از اولیایی که در زمینههای مختلف تخصص دارند و مایل به همکاری هستند برای شرکت در انجمن اولیا و مربیان دعوت میکند، این افراد در صورت تمایل عضو میشوند و از آنجا به بعد ارتباط با اولیا شروع میشود. اعضا شماره والدین را میگیرند و با آنها از طریق گروههای تلگرامی و ... در ارتباط هستند. وی ادامه میدهد: من تا به اینجا از فعالیت انجمن اولیا و مربیان در مدارس پسرانم راضی بودم، برای موارد مختلفی که مدرسه میخواهد انجام بدهد انجمن ما را در جریان میگذارد و برای مسائل مختلف از جمله اردوها و برگزاری کلاسهای تقویتی و مشاورهای و ... از اولیا نظرخواهی میکنند، به نظرم انجمن اولیا و مربیان تا آنجا که من با آن آشنا هستم برای اداره بهتر مدرسه موفق عمل کرده و رضایت اولیا را نیز از کارکرد مدرسه بالا برده است، از آن زمانها که دخترم به مدرسه میرفت ۱۰ سالی میگذرد و در این مدت واقعا پیشرفت را در فعالیت انجمنهای اولیا و مربیان شاهدم، با پیشرفتهتر شدن حوزههای ارتباطی و با استفاده از شبکههای اجتماعی امکان ارتباط هر چه بیشتر اولیا و مربیان و اعضای انجمن فراهم شده و نقش انجمن نیز پررنگتر و بهتر شده است. نظر اولیای متفاوتی را در باب فعالیت انجمنها در مدارس جویا شدیم، به تفاوت مدارس نارضایتیهایی وجود داشت، اما چیزی که در کل مشهود بود رضایت والدین از ارتباط تنگاتنگ با مدارس ناشی از فعالیت این انجمنها بود، البته نکته جالب ماجرا پاسخ اولیا بود به این سؤال ما که چرا شما عضو انجمن نشدید؛ «عضویت در انجمن اولیا و مربیان چیزی جز دردسر نیست!» این جمله ما را بر آن داشت تا به سراغ اعضای انجمن برویم...
آقای رضوانی، از اعضای شورای انجمن اولیا و مربیان آموزش و پرورش ناحیه ۷، است. او که در سازمانهای مختلف فعالیتهای فرهنگی متنوعی انجام داده است
۲ سال نیز رئیس کمیسیون فرهنگی پارلمان اولیا در آموزش و پرورش ناحیه ۷ بوده است. رضوانی درباره فعالیت در انجمن میگوید: ۴ سال پیش وارد انجمن شدم و همان ابتدا طرحی برای استعدادیابی دانشآموزان ارائه دادم، در ابتدا همکاریها خوب بود و ما هم طرح را به خوبی پیش میبردیم، اما رفته رفته شاهد یک سری سنگاندازیها شدیم و برخی به بهانه موازیکاری نگذاشتند طرح را ادامه دهیم و خودشان هم آن را پیش نبردند، به طور کلی در انجمن در ابتدا خیلی خوب با اعضا برخورد میشود و به نظر میرسد که از ایدهها استقبال خواهد شد، اما در ادامه کار این طور نیست.
وی ادامه میدهد: احساس من این است که مدارس به انجمن تا حدی که در راستای اهداف خودش و مطابق با همان برنامهها باشند اجازه پیشروی میدهد نه بیشتر. روال انجمنها در کشور ما صحیح نیست و برای مثال همین انجمن اولیا و مربیان فقط در حد پوششی برای توجیه کارهای مدرسه و در حد امضا برای رسمیت اقدامات آن است و جایی که پای اجرایی کردن ایدههای بزرگ و خوب میرسد متأسفانه حمایتی نمیشود.
عرفان به تازگی دوران دانشآموزی خود را پشت سر گذاشته است و درباره فعالیت انجمن اولیا و مربیان در طول تحصیل خود میگوید: این موضوع دو جنبه دارد، اختیارات و وظایف. متأسفانه در ایران تصمیمات تا حدی که بودجه اجازه بدهد و البته کسی هم به زحمت نیفتد عملی میشود و از این حیث حدود اختیارات انجمنها آنطور که باید گسترده نیست. وی ادامه میدهد: موضوع دیگری که وجود دارد، اما این است که در انجمن به کسانی اجازه تصمیمگیری و دخالت داده میشود که خودشان به واسطه تحصیل فرزندشان در آن مدرسه
ذی نفع هستند و این باعث میشود در نهایت تصمیماتی گرفته شود که در درجه اول به نفع دانشآموزان و والدین آنها باشد و این موضوع اتفاقات خوبی است. عرفان اضافه میکند: در نهایت میتوانم بگویم انجمن در اصل اتفاق خوبی است و در این شکی نیست، تا الان هم پیشرفت خوبی داشته است و من در تمام طول سالهای تحصیلم پیشرفت آن را شاهد بودم، اما خب مثل همیشه مشکلات زیادی هم وجود دارد که امیدوارم در راستای بهبود عملکرد این انجمن و رفع مشکلات آن اقدامات اساسی از طرف آموزش و پرورش و با همکاری مدارس انجام شود.
خانم مجاور ۲ فرزند در حال تحصیل دارد و درباره فعالیت انجمنهای اولیا و مربیان در مدارس فرزندانش میگوید: با آغاز سال تحصیلی مدرسه از اولیایی که در زمینههای مختلف تخصص دارند و مایل به همکاری هستند برای شرکت در انجمن اولیا و مربیان دعوت میکند، این افراد در صورت تمایل عضو میشوند و از آنجا به بعد ارتباط با اولیا شروع میشود. اعضا شماره والدین را میگیرند و با آنها از طریق گروههای تلگرامی و ... در ارتباط هستند. وی ادامه میدهد: من تا به اینجا از فعالیت انجمن اولیا و مربیان در مدارس پسرانم راضی بودم، برای موارد مختلفی که مدرسه میخواهد انجام بدهد انجمن ما را در جریان میگذارد و برای مسائل مختلف از جمله اردوها و برگزاری کلاسهای تقویتی و مشاورهای و ... از اولیا نظرخواهی میکنند، به نظرم انجمن اولیا و مربیان تا آنجا که من با آن آشنا هستم برای اداره بهتر مدرسه موفق عمل کرده و رضایت اولیا را نیز از کارکرد مدرسه بالا برده است، از آن زمانها که دخترم به مدرسه میرفت ۱۰ سالی میگذرد و در این مدت واقعا پیشرفت را در فعالیت انجمنهای اولیا و مربیان شاهدم، با پیشرفتهتر شدن حوزههای ارتباطی و با استفاده از شبکههای اجتماعی امکان ارتباط هر چه بیشتر اولیا و مربیان و اعضای انجمن فراهم شده و نقش انجمن نیز پررنگتر و بهتر شده است. نظر اولیای متفاوتی را در باب فعالیت انجمنها در مدارس جویا شدیم، به تفاوت مدارس نارضایتیهایی وجود داشت، اما چیزی که در کل مشهود بود رضایت والدین از ارتباط تنگاتنگ با مدارس ناشی از فعالیت این انجمنها بود، البته نکته جالب ماجرا پاسخ اولیا بود به این سؤال ما که چرا شما عضو انجمن نشدید؛ «عضویت در انجمن اولیا و مربیان چیزی جز دردسر نیست!» این جمله ما را بر آن داشت تا به سراغ اعضای انجمن برویم...
آقای رضوانی، از اعضای شورای انجمن اولیا و مربیان آموزش و پرورش ناحیه ۷، است. او که در سازمانهای مختلف فعالیتهای فرهنگی متنوعی انجام داده است
۲ سال نیز رئیس کمیسیون فرهنگی پارلمان اولیا در آموزش و پرورش ناحیه ۷ بوده است. رضوانی درباره فعالیت در انجمن میگوید: ۴ سال پیش وارد انجمن شدم و همان ابتدا طرحی برای استعدادیابی دانشآموزان ارائه دادم، در ابتدا همکاریها خوب بود و ما هم طرح را به خوبی پیش میبردیم، اما رفته رفته شاهد یک سری سنگاندازیها شدیم و برخی به بهانه موازیکاری نگذاشتند طرح را ادامه دهیم و خودشان هم آن را پیش نبردند، به طور کلی در انجمن در ابتدا خیلی خوب با اعضا برخورد میشود و به نظر میرسد که از ایدهها استقبال خواهد شد، اما در ادامه کار این طور نیست.
وی ادامه میدهد: احساس من این است که مدارس به انجمن تا حدی که در راستای اهداف خودش و مطابق با همان برنامهها باشند اجازه پیشروی میدهد نه بیشتر. روال انجمنها در کشور ما صحیح نیست و برای مثال همین انجمن اولیا و مربیان فقط در حد پوششی برای توجیه کارهای مدرسه و در حد امضا برای رسمیت اقدامات آن است و جایی که پای اجرایی کردن ایدههای بزرگ و خوب میرسد متأسفانه حمایتی نمیشود.
عرفان به تازگی دوران دانشآموزی خود را پشت سر گذاشته است و درباره فعالیت انجمن اولیا و مربیان در طول تحصیل خود میگوید: این موضوع دو جنبه دارد، اختیارات و وظایف. متأسفانه در ایران تصمیمات تا حدی که بودجه اجازه بدهد و البته کسی هم به زحمت نیفتد عملی میشود و از این حیث حدود اختیارات انجمنها آنطور که باید گسترده نیست. وی ادامه میدهد: موضوع دیگری که وجود دارد، اما این است که در انجمن به کسانی اجازه تصمیمگیری و دخالت داده میشود که خودشان به واسطه تحصیل فرزندشان در آن مدرسه
ذی نفع هستند و این باعث میشود در نهایت تصمیماتی گرفته شود که در درجه اول به نفع دانشآموزان و والدین آنها باشد و این موضوع اتفاقات خوبی است. عرفان اضافه میکند: در نهایت میتوانم بگویم انجمن در اصل اتفاق خوبی است و در این شکی نیست، تا الان هم پیشرفت خوبی داشته است و من در تمام طول سالهای تحصیلم پیشرفت آن را شاهد بودم، اما خب مثل همیشه مشکلات زیادی هم وجود دارد که امیدوارم در راستای بهبود عملکرد این انجمن و رفع مشکلات آن اقدامات اساسی از طرف آموزش و پرورش و با همکاری مدارس انجام شود.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
