سخنگوی دولت ۱۳ آبان را نمادی از سالها ظلم و جنایت به یک ملت حق طلب عنوان کرد و گفت: مشکل اصلی آمریکا هنوز هم همین حس استثناپنداری، خودبرتربینی مستکبرانه و خودستایانه آمریکایی است که تا امروز هم ادامه داشته است.
به گزارش شهرآرانیوز، به نقل ازپایگاه اطلاع رسانی دولت، علی ربیعی در نشست خبری امروز گفت: ۱۳ آبان از چند جهت برای ما و برای امروز و نسل آینده اهمیتی تاریخی دارد. مناسبتهای تاریخی در طول زمان معنای عمیق تری را به نمایش میگذارند. این یک رخدادی است که عقبه معین در تاریخ ما دارد. ما یک ۱۳ آبان در تاریخ معاصرمان نداریم. ما ۱۳ آبانها داریم. از ۱۳ آبان ۴۱ تا ۱۳ آبان ۱۳ آبان ۹۶. ۱۳ آبان تاریخی ما از سخنرانی استکبار ستیزانه امام خمینی علیه کاپیتولاسیون و برای استقلال و غرور ایرانی آغاز میشود و در دوران مدرن به دور جدید فشارهای امریکا بر ملت ایران باز میگردد که این بار هم در ۱۳ آبان ۹۶ ما را تحریم کرد و این تحریمها کاپیتولاسیون جدید و مدرن است. حجت ما برای روز ۱۳ آبان، که روز مبارزه با استکبار است، کودتای ۲۸ مرداد است، جنبش دانش آموزی و جنبش دانشجویی است. سالها کمکهای نظامی به صدام در هشت سال جنگ تحمیلی است، در ساقط کردن هواپیمای مسافربری ما و کشتار مردم بیگناه است، در کارشکنی و اعمال فشارهای غیرانسانی و غیربشری به ملت ایران است.
۱۳ آبان نمادی از دهها سال ظلم و جنایت یک دولت زورگو بر ملتی حق طلب و با عزت است. عزتی که آمریکاییها میخواستند با کاپیتولاسیون آن را له کنند و همین سبب شد تا اولین فریادهای استکبار ستیزی از سوی امام خمینی علیه واشنگتن و رژیم وابسته به آن در ایران بلند شود. تصور آمریکاییها در آن روز این بود که یک ملت استثنایی هستند و این حق را دارند که درهر جایی از دنیا دستم به ظلم و ستم بزنند و هیچ سیستم قضایی جز کشور خودشان ههم حق محاکمه آنها را نداشته باشد. مشکل اصلی آمریکا هنوز هم همین حس استثناپنداری، خودبرتربینی مستکبرانه و خودستایانه امریکایی است که تا امروز هم ادامه داشته است. امروز شکل دیگری از همان کاپیتولاسیون را شاهد هستیم. عمده اقدامات اخیر واشنگتن در خروجه از توافقات بین المللی از جمله برجام و زیرپا گذشتن حقوق ملتها و دولتهای جهان ناشی از همین احساس است که تا به امروز ادامه داشته و به طرز حیرت انگیزی دولت آمریکا به خود اجازه میدهد قوانین بین الملل را زیر پا بگذارد و بدترین جنایتها را علیه ملتها بدون بیم از پیگرد بین المللی مرتکب شود.
جنبش دانشجویی ایرانی زخم خورده و رنجور از همین خوی استکباری آمریکا بود که احساسات انقلابی خود را بروز دارد و آنچه در آن روزها گذشته هنوزمورد استناد آنها است، اما هرگز به جامعه و افکار عمومی خود توضیح نمیدهد که علل و ریشههای این اقدام در رفتارهای خود آمریکا بوده است.
امریکا همزمان در آستانه ۱۳ آبان مدعی شده است: "چهلمین سالگرد ۱۳ آبان یادآور رفتار بدخواهانه رژیم ایران است" به واقع چه کسی رفتار بدخواهانه دارد؟ آن که تحریم غذایی و دارویی و محدود سازی حق زندگی و حق معطوف به سلامت شهروندان ایرانی را به یک ابزار جنگی و تروریستی به منظور شوراندن ملت و کشاندن تحریم زدگان به براندازی تبدیل کرده یا آن ملت که به دفاع از حق زندگی و حق صلح مقاومت ملی خود را به پیش میبرد؟
۱۳ آبان ۵۷ مرحله نوینی در اعتلای انقلاب اسلامی ما بود. در چنین روزی رژیم دیکتاتوری شاه با گشودن آتش به روی تظاهرکنندگان که عمدتا دارای ترکیب جوان و دانش آموزی بودند یک بار ماهیت خود را آشکار کرد. در آن ایام، جنبش انقلابی و اسلامی مردم ایران در مرحله پیشرفت خود بخشی از اقشار جامعه را وارد گردونه خود کرد. دانش آموزی شدن ۵۷ به طور نمادین حکایت از فراگیر شدن انقلاب از یکسو، و آینده داری انقلاب از سوی دیگر داشت. حضور پرتعداد عنصر دانش اموز یعنی اینکه اینده از ان نهضت اسلامی است. متاسفانه ما امروزدر انتقال حافظه تاریخی به نسلهای جدید دچار چالشهای فراوانی هستیم. زیرا مسئله ضرورت مقاومت در مقابل زورگوییها و قلدریها امریکا به طور صحیح و مستدل به نسلهای جدید منتقل نشده است. شما ملاحظه فرمودید که رهبر معظم انقلاب دیروز با چه دقتی سعی داشتند مستدل بودن موضع مقاومت بر ضد زورگوییهای امریکا را برای نسل جدید توضیح دهند. آری، قضیه ۱۳ آبان از ۱۳ آبان ۵۷ یا ۵۸ شروع نشده از ۲۸ مرداد سال ۱۳۲۱ و از زمان سرنگونی مرحوم دکتر محمد مصدق به مثابه تنها دولت منتخب و دموکراتیک در دوران پس از مشروطه شروع شده است. امروز اسناد تازه منتشر شده آن کودتای ننگین ابعاد جدیدی از آن جنایت تاریخی بر ضد آرمانهای مشروطه خواهی ملت ایران را به اثبات میرساند.
کارنامه عملکرد آمریکا در منطقه ما نشان میدهد که امریکا برای هیچ کشوری دموکراسی نیاورده است. مردم ما دموکراسی درپای صندوقهای رای و در جریان یک مبارزه پیگیر علیه یک نظام دیکتاتوری به کف آورده اند. از ۱۳ آبان برای ما چه چیزی مانده است؟ ما باید در هر دوران به این پرسش پاسخ جدید بدهیم. ما نباید ۱۳ آبان را تبدیل به یک مناسک کنیم. ما نباید برچسب «آمریکایی» را برای طرد و حذف دیگری به کار ببریم که اگر چنین کنیم در حق نسلهای جدید جفا کرده ایم و یک خیانت بزرگ برای انتقال تجربه و حافظه تاریخی به نسل جدید کرده ایم. آن هاکه شور انقلابی آن سالهای حماسی را به خاطر میآورند، میتوانند گواهی بدهند که این مقاومت بزرگ ملی یک مبارزه فراگیر بود و همه اقشار با همه سلایق و با همه گرایشها و مکتبهای فکری را شامل میشد. امروز برای مقابله با دور جدید تحریمهای امریکا علیه ملت در ۱۳ آبان ۹۶که آن را به تسلیم شدن ایران تعبیر میکنند و همان کاپیتولاسیون مدرن است، همه اقشار جامعه پای کار مبارزه با تحریمهای ظالمانه آمریکا علیه ملت ایران بیایند و پایمردی کنند. امروز مقاومت در مقابل زورگویی آمریکا یعنی تلاش «همه با هم و عموم ملی برای شکستن تحریم و به گوشه رینگ بردن آمریکا، یعنی دفاع از زندگی مردم یعنی افزایش سطح تاب آوری جامعه در مقابل تحریم. امروز هم به آن ظرفیت عظیم نیاز داریم و باید در این مسیر ایجاد هم افزایی و همگرایی کنیم نه واگرایی. روز ۱۳ آبان باید به مثابه روز وحدت ملی درمقابله با زورگوییها و یکجانبه گراییها و روز وحدت کلمه همه آحاد جامعه در «نه» گفتن به خواستههای نامشروع آمریکا از ملت ایران باشد و در این مسیر همه ملت ایران و مسئولین با یکدیگر هم قول و هم نظر هستند.
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
