شریف شیر زاد| بسیارند کسانی که فکر می کنند فیلمی که ایده خوبی داشته باشد نصف راه را رفته است. چنین کسانی، اگر پای تماشای «قصیده گاو سفید» بنشینند، شاید تجدیدنظر کنند. اینکه یک قاضی بنابه شهادت شهود و باتوجه به شواهد حکم به اعدام یک متهم به قتل بدهد و پس از یک سال دریابد که اشتباه کرده است و به هم بریزد و درصدد جبران برآید و ازآنجاکه مکافات ابدا ممکن نیست، سعی کند بدون آنکه خود را به خانواده متوفی بشناساند همه جوره به آن ها کمک کند و در این کار چندان پیش رود که مقام و موقعیت و اعتبار و آبروی خود را نیز از دست بدهد ایده خوبی است، اما از این چه سود، که بهتاش صناعی ها، کارگردان و فیلم نامه نویس، و نویسندگان همکارش ابدا نتوانسته اند سروشکل درستی به ایده خوب خود بدهند؟! اگر از خواندن این جمله نفستان گرفت، باید بگویم که دیدن و شنیدن «قصیده گاو سفید» از این هم نفس گیرتر است! «نفس گیر» نه به معنایی که در تحسین فیلم های پرجزئیات یا پرتحرک یا پرهیجان می گویند، بلکه به معنای «تحمل ناپذیر»، «خسته کننده»، «توان فرسا». اگر کسی در دفاع بگوید اصلا قصیده همین است، در جوابش خواهم گفت حتما قصیده خوب نخوانده است، وگرنه می دانست که قصاید فرخی یا منوچهری یا سنایی یا انوری یا خاقانی یا همین ملک الشعرای خودمان نفس گیرند، اما به واسطه آن هجوم و فشار احساسی که منتقل می کنند، نه هیچ چیز دیگر. ضمنا، این نکات ِ بدیهیِ ویکی پدیایی را هم یادآور می شوم که قصیده باید قصدمند باشد و خالقش در آن چند بخشِ مهم را لحاظ کرده باشد. اما «قصیده گاو سفید» فیلمی است بیهوده طولانی و بی قصد و غرضی روشن در ساختاری نامنسجم: بیهوده طولانی است، برای اینکه قصه ای ندارد و خالقان آن صرفا با ایجاد گره هایی غیرواقعی فیلم خود را پیش برده اند؛ قصد و غرضی روشن ندارد، به این دلیل که سازندگان آن می خواسته اند با یک دست چند هندوانه بردارند و هیچ کدام را سالم به مقصد نرسانده اند؛ ساختاری نامنسجم دارد، به واسطه اینکه آفرینندگان آن کوشیده اند عناصری ناهمگون را درکنار یکدیگر قرار دهند. آخر به یادنداشتن شماره حساب و شماره کارت و پیدانکردن آن ها چه منطقی دارد که به واسطه آن کار را به بانک بکشانیم و زمینه آشنایی بیشتر کاراکترهای اصلی با یکدیگر را فراهم آوریم؟! آخر چطور می توانیم به واسطه اشتباهی قانونی دین و عرف را این قدر نامعقول و سطحی نقد کنیم؟! آخر چگونه قادریم این طور ساده زندگی متلاشی شده یک قاضی متشرع را به زندگی نابسامان یک زن بیوه مستقل پیوند بزنیم؟!