شواهد فسیلی فراوان حاکی از آن است که جثه جانوران در گذشته بسیار بزرگ تر از جثه جانوران امروزی بوده است. دانشمندان ایده هایی درباره علت این مسئله مطرح کرده اند. مدت ها پیش، جانوران بزرگ جثه پیش از تاریخ، زمین را اشغال کرده بودند. این جانوران بزرگ شامل دایناسورهای بسیار بزرگ، پتروسورهایی به اندازه هواپیما، کروکودیل ها و مارهای بزرگ و حتی آرمادیلوهایی به اندازه خودرو بودند. بااین حال، امروزه فقط چند گونه حیوان بزرگ روی زمین وجود دارد. چه اتفاقی افتاد؟ چرا دیگر غول های زیادی روی زمین وجود ندارند؟
به گفته آقای اریکسون، دانشمند دیرینه شناسی زیستی مهره داران در دانشگاه ایالتی فلوریدا و متخصص درزمینه خزندگان باستانی ، شواهد فسیلی فراوانی وجود دارد که نشان می دهد در گذشته واقعا حیوانات بزرگ تری وجود داشتند و این جانوران به طور متوسط از موجودات امروزی بزرگ تر بودند. از زمانی که دانشمندان اولین گنجینه ای از استخوان های دایناسورها را در قرن نوزدهم کشف کردند، ایده هایی برای توضیح این موضوع ارائه شده است که چرا میلیون ها سال پیش جانوران بزرگ فراوان بودند، اما امروزه بسیار کمترند. باوجوداین، کسی نمی تواند پاسخ قطعی ارائه کند و به گفته اریکسون، چند عامل در این مسئله مؤثر است. با این حال، چندین تفاوت بزرگ بین دایناسورها و بزرگ ترین حیوانات امروزی، یعنی پستانداران، ممکن است به توضیح علت کاهش فراوانی حیوانات غول پیکر کمک کند.
همراه با دیگر خزندگان غول پیکر، دایناسورها وقتی در طول زندگی بزرگ تر می شدند، می توانستند با کنام های متفاوتی سازگاری پیدا کنند و در خردسالی طعمه های کوچک تر و در بزرگ سالی قربانیان بزرگ تر را شکار کنند. آن ها قدرت انجام این کار را داشتند؛ زیرا دندان هایشان در طول زندگی عوض می شد. اریکسون گفت: دندان های آن ها مانند کوسه ها دائما جایگزین می شد؛ اما در طول این مسیر، نوع دندان ها نیز تغییر می کرد. برای مثال، دندان های کروکودیل ها از دندان های سوزنی شکل به دندان های محکم تری تغییر می کند. پستانداران این توانایی را ندارند. به عبارت دیگر، وقتی برخی خزندگان جوان بالغ می شدند، دندان های نسبتا ضعیف دوران جوانی خود را با سلاح های بزرگ تری عوض می کردند که به آن ها اجازه می داد برای تأمین سوخت بدنشان وعده های بزرگ تری را شکار کنند.
استیو بروست، دیرینه شناس دانشگاه ادینبورگ، گفت در دایناسورها کیسه های هوایی احتمالا از ریه ها تا استخوان هایشان امتداد داشت و داربست های محکم، اما سبکی ایجاد کرد. بدین ترتیب، دایناسورها اسکلت هایی داشتند که قوی و درعین حال انعطاف پذیر و سبک بود. این ویژگی به آن ها کمک می کرد همان طور که آسمان خراش ها به دلیل ساختار پشتیبان درونی خود می توانند بسیار بزرگ شوند، بزرگ و بزرگ تر شوند. کیسه های هوایی به ایجاد استخوان های قوی و سبک کمک می کند؛ اما هیچ حیوانی نمی تواند به اندازه آسمان خراش بزرگ شود.
طبق توضیح نیل دگراس تایسون، فیزیک دان، علت آن است که با افزایش اندازه جانور، وزن بدن سریع تر از استحکام استخوان رشد می کند. بروست نیز گفت پستانداران این کیسه های هوایی را ندارند که استخوان را فرا بگیرد و آن را سبک تر کند. بنابراین، اندازه فیل یا کمی بزرگ تر از آن ممکن است مرزی باشد که پستانداران دست کم در خشکی می توانند به آن دست پیدا کنند. نمی توانید پستانداری را داشته باشید که به اندازه دایناسور باشد. این باور وجود دارد که اندازه فیل ممکن است تقریبا همان حد نهایی ای باشد که پستانداران خشکی می توانند تا آن اندازه بزرگ شوند.
منبع:دیجیاتو