در تابلوی این مکان این سه اسم دیده می شود: آبارعلی و ذوالحُلَیفه و مسجد شجره. اما بیشتر معروف به آبارعلی است. منطقه ای پوشیده از نخلستان، در حدود هشت کیلومتری جنوب مدینه، که در آن، چاه های آبی منسوب به علی بن ابی طالب(ع) وجود دارد.
در کتاب های مناسک حج و آثار فقهی شیعه و اهل سنت، اسمش را اَبیار و آبیار علی هم گفته اند؛ چاه های علی. خیلی از نویسندگان اهل سنت از قرن نهم هجری به بعد، آبارعلی و ذوالحلیفه و مسجد شجره را اسم یک مکان و میقات مردم مدینه دانسته اند. ( میقات جایی است که عمره گزاران احرام می بندند.)
منطقه اى در حاشیۀ مدینه در محدودۀ مسجد شجره که داراى چاه هایى بود که على(ع) براى استفادۀ زائران خانۀ خدا حفر کرده بود. حضرت على(ع) در دوران غربت و انزوا از صحنۀ سیاسى بعد از وفات پیامبر(ص)، بخشى از اوقات خود را به کار در باغ و مزرعه و حفر چاه و چشمه و آبادسازى زمین مى گذراند و آب آن چاه ها و چشمه ها را وقف فقرا مى کرد. وقف نامه هاى حضرت براى صدقه قرار دادن آن چشمه ها و چاه هاى احداث شده در کتاب های تاریخ ثبت شده است. حضرت در منطقۀ ینبع هم چاهى ایجاد کردند و وقتی به آب رسید، فورى وقف نامه اى نوشتند و آن را صدقه براى زائران و فقیران قرار دادند.
چه بسا این همان چاه هایی است که علی(ع) بعد از پیامبر(ص) و فاطمه زهرا(س) حفر می کردند و با آن ها درد دل می کردند و از روزگار می نالیدند. همین چاه ها بعد از رسیدن به آب به دست علی (ع) وقف همین مردم شدند.