مدرنیته (تجدد/ نوگرایی) مجموعه ای از مناسبات و ویژگی های تمدنی جدید است که در اروپا و آمریکای شمالی پدید آمد. این پدیده از قرن هفدهم یا هجدهم میلادی، هم زمان با عصر روشنگری، سر برآورد. رابطه دین، و به خصوص اسلام، با این پدیده از دغدغه های متفکران جهان اسلام بوده است، دغدغه ای بجا و البته ضروری. تحولات علمی و سپس صنعتی مغرب زمین مسلمانان را با پرسش هایی جدی از این دست مواجه کرده است: با وجود این همه پیشرفت، چگونه می توان دین دار بود؟ با رشد روزافزون علم، چه نیازی به دین وجود دارد؟ آیا می توان میان علوم جدید و دین سازگاری و سازش برقرار کرد یا هر یک حوزه ای جداگانه در زندگی دارد؟ آیا هر یک رسالتِ تاریخی ویژه ای دارند؟ این ها و پرسش های متعدد دیگر متفکران را به مطالعه رابطه این دو مقوله و مسائل پیرامونشان واداشته است.
عبدالمجید شرفی در «اسلام و مدرنیته»، با نگاهی مبتکرانه، به مقوله دین و مدرنیته می پردازد. کتاب در یک مقدمه، دو بخش و یک خاتمه سامان می گیرد. در مقدمه، از دو مفهوم «اسلام» و «مدرنیته» و رابطه آن ها بحث شده است. نویسنده، در توضیح مفهوم «اسلام»، سه مقوله را از هم جدا می کند: نصوص دینی، برداشت متفکران اسلامی و فرهنگ مسلمانان. بخش نخست کتاب، که در واقع بنیان این اثر است، در پنج فصل به تأثیر مدرنیته بر یکی از پنج شاخه اصلی از علوم اسلامی، یعنی کلام و تفسیر و حدیث نبوی و فقه و اصول فقه، پرداخته است. بخش دوم کتاب، با عنوان «اسلامی کردن مدرنیته یا مدرن سازی اسلام»، هم دو مسئله جدی در دوره تحولات را به بحث می گذارد: مسئله حکومت و مسئله زن.
درباره نویسنده
عبدالمجید شَرَفی (متولد ۲۴ ژانویه ۱۹۴۲)، نویسنده و اندیشمند تونسی، از سرشناس ترین پژوهشگران متخصص در تمدن و اندیشه اسلامی بر پایه رویکردهای نوین در پژوهش های علمی-آکادمیک است. او از چهره های معروف روشنفکری عرب است و سال ها به عنوان استاد دانشگاه سوربن مشغول تدریس بوده است. شرفی در آثار خود تلاش دارد میان «اسلام رسالتی» از یک سو، و «اسلام تاریخی» از سوی دیگر تمایز قائل شود.
«اسلام و مدرنیته»، نوشته عبدالمجید شَرَفی، ترجمه مهدی مهریزی، نشر هرمس، 236 صفحه، 222هزار تومان.