تیرماه هم دارد به آخر می رسد اما از پرداخت معوقه حقوق فروردین ماه خبری نیست. حقوق جامعه چهارمیلیون و نیم مستمری بگیر سازمان تأمین اجتماعی از اردیبهشت بر اساس سال1404 محاسبه و پرداخت شده است. فقط فروردین ماه، نرخ قبل از افزایش به حساب ها واریز شد. از آن زمان، مستمری بگیران هر ماه وعده پرداخت معوقه را می شنیدند و می خواندند اما به واپسین روزهای تیرماه رسیدیم و خبری نشد. در این میانه جنگی را از سر گذراندیم و کلی واقعه اتفاق افتاد. حتی نان گران شد اما سازمان محترم تأمین اجتماعی، معوقه را واریز نکرد. از فروردین تا امروز چند درصد قیمت ها افزایش یافته است؟ این را همه می فهمیم، اما اینکه چرا همان رقم مصوب باوجود کاهش قدرت خرید، همچنان مقیم کوی سکوت است، مسئله ای است که مسئولان باید با جوابی روشن حل کنند. البته برخی مسائل، جامعه مخاطب و کارگران بازنشسته را هم به سوی مارپیچ سکوت هدایت می کند اما در این میان کم نیستند افرادی که حق خود را طلب می کنند.
گفته هایشان در گروه های بازنشستگان در پلتفرم های گوناگون طعم تلخ دارد. خود را فراموش شدگانی می دانند که مورد نه کم لطفی که بی لطفی قرار گرفته اند. چون این را حق خود نمی دانند و در طلب حق خویش، گاه کلماتشان تند هم می شود. ما قصد بازخوانی و بازگویی این کلمات را نداریم بلکه به یاد می آوریم تا متولیان امر کاری کنند که در این سخت هنگامه پساجنگ، کلمات بوی جدل نگیرد. ما به بهتر گفتن و مهربان تر رفتار کردن در این «برهه حساس کنونی» نیازمندیم. باید زمینه اش را هم فراهم کنیم. نمی شود که حق مردم را نادیده گرفت اما توقع داشت که آنان ما را به مهر ببینند و برای قد و بالایمان اسپند دود کنند. مردم توقع دارند که خط الرسم رفتار مسئولان کلام رهبر انقلاب باشد. همان که در اوج جنگ و گرماگرم شلیک بمب و موشک ها همه ما را به زندگی کردن توجه دادند.
زندگی کردن هم بایستگی هایی را می طلبد که اگر مسئولان به شایستگی فراهم نکنند، نمی توان از زندگی جز زنده ماندن معنایی متفاوت و متعالی ارائه کرد. بازنشستگان هم که جان و جوانی خود را در راه اعتلای کشور گذاشته اند الان دست هایشان از همیشه خالی تر است. فقط رفتار برنامه مند و باکرامت می تواند این خالی را پُر کند. پرداخت معوقه فروردین ماه حقوقشان از این جمله است. امیدواریم این معوقه همراه حقوق تیرماه پرداخت شود. شاید گرهی هرچند کوچک از کلاف زندگی این جمعیت محترم باز کند. اینان حقشان بهتر زیستن و با آرامش روزها را سپری کردن است. هرچه به آشوب ذهنی شان دامن زند «ناحق»ی است که باید از آن پرهیز شود.