من عاشق غواصی هستم. زیر آب یک سیاره دیگر است انگار و آدم هایی که تجربه کرده اند، می دانند از لحظه ای که سر آدم از سطح آب پایین تر می رود و تنفس با دستگاه غواصی اسکوبا شروع می شود، آدم از دنیای خودش منفک می شود. شنا توی دریا کلا با شنا توی استخر فرق دارد و شباهتی به هم ندارند؛ آدم توی دریا درگیر موج است و با جریان آب مبارزه می کند؛ جریانی نامرئی که به اندازه یک رودخانه بی صدا قدرت دارد و این لذت عجیبی دارد. اولین بار که غواصی کردم جزیره کیش بود؛ یک تجربه آماتوری که بیشتر شبیه دیدن یک فیلم سه بعدی بود تا غواصی، اما در تجربه های بعدی کمی استقلال داشتم و نفس غواصی و شنا در آب های آزاد را بیشتر درک کردم. تجربه منحصر به فرد من اما توی ریودوژانیرو رقم خورد، شنا در اقیانوسی غریبه که امواج قدرتمندتری داشت و جریان های نامرئی رفتارهای متفاوتی داشتند. مردم توی ساحل کوپاکابانا در ریودوژانیرو شنا نمی کنند، لب ساحل آب بازی می کنند و من که از تهران رفته بودم، دوست داشتم جایی شنا کنم که پاهایم ماسه های کف دریا را فراموش کرده باشند. خیلی از ساحل دور شدم، آن قدر که دیگر آدم ها لکه های کوچکی روی سطح آب بودند. چندمتری آن طرف تر یک نفر همپای من شنا می کرد و در این فاصله از ساحل فقط ما دو نفر بودیم. نیم ساعتی توی آب بودیم و بعد با هم بیرون آمدیم. شناگر دیگر روس بود و نشستیم و بابت علاقه مشترک به شنا با انگلیسی دست و پا شکسته با هم گپ زدیم؛ او از آب های سرد شمالی گله می کرد و من از آب های گرم جنوبی تعریف می کردم. می گفت از آن سر دنیا آمده این سر که فقط شنا کند و من می گفتم آمده ام که دنیای این طرف اقیانوس را ببینم. از لذت غواصی در جزایر خلیج فارس برایش گفتم، از مرجان های رنگی لارک، از دلفین های هنگام، از ماهی های کیش و خاک هرمز. دست آخر سؤالی پرسید که تا الان توی ذهنم مرور می کنم: «شما که خلیج فارس به آن خوبی را دارید، چرا می آیید تا اینجا؟!» قبل از این، بخش دوم سؤالش ذهنم را درگیر کرده بود که واقعا چرا می رویم تا آنجا! امروز اما به بخش اول سؤالش فکر می کنم، به آن بخش که خبری در آن مستتر بود؛ «شما که خلیج فارس به آن خوبی را دارید...» انگار که حواسم نباشد که ما خلیج فارس به این خوبی داریم و مثل یکی که از خواب بیدار شده باشم تازه یادم آمده که بله؛ خلیج فارس مال ماست و ما که خلیج فارسی به این خوبی داریم، کجا برویم بهتر از آن! ما مالک این آب هستیم. حالا قدر آن را بیشتر می فهمیم و آن را رها نمی کنیم. هیچ جای دنیا خلیج فارس ما را ندارد. و حالا اگر بنا باشد کسی جایی برود، آن ما نیستیم؛ حتی اگر آن دیگری ابرقدرت باشد.