قوه تخیل

هر کدام از ما رؤیاپردازی‌هایی داریم که اگر این تصورکردن و فانتزی‌داشتن به جنس مخالف مرتبط باشد، شروع ماجرایی است که شاید خدای‌ناکرده عاقبت خوشی نداشته باشد.

هرچقدر محاسبات و الگوریتم‌ها در ساخت اثر ادبی بیشتر صاحب نقش می‌شوند، به‌همان‌میزان، از سهم ذهن در تخیل‌ورزی کاسته می‌شود.

کتاب «اتاقی از آن خود» را می‌توان ماحصل جست وجو‌های ویرجینیا وولف درباره ادبیات نوشتاری زنان دانست، کتابی که توانست با سبکی متفاوت پاسخی تازه درباره گمنامی زنان در تاریخ ادبیات جهان پیش روی مخاطب بگذارد.

رؤیا‌ها می‌توانند بی‌حدومرز باشند و تنها چیزی که می‌تواند مرزی بر آن‌ها بگذارد، قوه تخیل ماست. همچنین رؤیا‌ها و آرزوها به‌خودی‌خود امکان تبدیل‌شدن به واقعیت را ندارند، مگر اینکه با تمرکز و سماجت آن‌ها را محقق کنیم.