علی ودایع

قدرت‌های مداخله‌گر همواره نگاهی ویژه به گسل‌های اجتماعی دارند. در جریان جنگ دوازده روزه به شکل تلویحی، دشمن روی برخی گسل‌های اجتماعی حساب باز کرده بود، اما در‌نهایت با بیداری دوباره و پرشور احساسات ملی مواجه شد.

راهبرد ایران در برابر نقش قدرت‌های جهانی در تنش‌های منطقه‌ای و فشار‌های آمریکا از سوی دیگر یکی از مباحثی است که این‌روز‌ها باید مورد واکاوی دقیق قرار بگیرد.

منطقه امروز در وضعیتی قرار گرفته است که نه می‌توان از ثبات سخن گفت و نه از جنگی تمام‌عیار. آنچه اکنون بر فضای سیاسی و امنیتی غرب آسیا سایه انداخته، نوعی «تعادل ناپایدار در لبه پرتگاه جنگ» است.

«حق غنی‌سازی» خط مقدم منافع ملی ایران محسوب می‌شود و فعالیت پس از اعمال مکانیسم ماشه، در عمل نبرد اراده‌هاست که سرنوشت پرونده اتمی ایران را تعیین خواهد کرد.

تروئیکای اروپایی در پرونده اتمی ایران به‌دنبال کسب پرستیژ است. آلمان، بریتانیا و فرانسه که دیگر جایگاه ویژه در روابط بین‌الملل را از‌دست‌رفته می‌بینند، می‌خواهند کنترل چالش را در دست داشته باشند.

برخی رخداد‌ها نه‌تنها واقعیت‌های جاری، بلکه لایه‌های پنهان قدرت ملی را آشکار می‌کنند. جنگ دوازده‌روزه اخیر یکی از همین بزنگاه‌ها بود.