مسعود یوسف پور

‌می‌نشینم از قرار معلوم روی همان صندلی جلوی پنجره و دیگر نمی‌گویم آقا! هرچه می‌شود تلخ‌تر باشد و کم آب. صد و چند روز است که جلیل می‌داند قهوه صبح را به تلخی و سیاهی شبِ از دست دادن شما بریزد.