بدرود مدال‌آور جهانی

سعید جلائیان - راضیه شیرمحمدی، قهرمان رشته‌ تیراندازی با کمان کشورمان در حالی که خود را برای حضور در آخرین مسابقات آماده می‌کرد از دنیا رفت. او قصد داشت با کسب مدال در مسابقات پارالمپیک، تیروکمان را برای همیشه کنار بگذارد و وقت خود را بیشتر در کنار خانواده‌ به‌ویژه 2دخترش صرف کند. در هفتمین روز در گذشت این بانوی ورزشکار طرقی، محسن شیرمحمدی، برادر مرحومه، در ابتدا علت درگذشت خواهر خود را همچنان نامعلوم بیان می‌کند و بیان می‌دارد: تا زمانی که پزشکی قانونی دلیل فوت خواهرم را به صورت قطعی اعلام نکند، نمی‌توانیم چیزی بگوییم.برادر قهرمان سابق تیراندازی کشور از علت و چگونگی معلولیت خواهر خود می‌گوید: خواهر من تنها یک سال و نیم از عمرش گذشته بود که هر2 پایش را در یک سانحه در محل کار پدرم از دست داد. پای راست او از بالای زانو و پای چپش از زیر زانو در این حادثه قطع شد. خواهرم از کودکی علاقه‌ زیادی به فعالیت‌های فیزیکی داشت، از این رو پدرم او را تشویق به فعالیت در رشته‌ ورزشی والیبال نشسته کرد و خیلی زود با اراده‌‌ای که خواهرم داشت، تبدیل به کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان شد. اما متأسفانه مهره‌های کمر او پس از مدتی دچار آسیب دیدگی شدند و پزشکان به او گفتند که باید ورزش را به‌طور کامل کنار بگذارد چرا که ممکن است دچار ضایعه نخاعی شود و بالا تنه‌ او نیز فلج شود. آن مرحومه با توجه به این موضوع والیبال را رها کرد و خیلی زود به رشته‌ تیراندازی با تیرو کمان روی آورد و توانست پیشرفت کند و به جایگاه تیم ملی کشور برسد. همه بازیکنان زمانی که از اردو باز می‌گردند به استراحت می‌پردازند اما او به محض رسیدن تماس می‌گرفت و سالن را برای تمرینش هماهنگ می‌کرد و می‌رفت. خانواده به او اعتراض که می‌کردند پاسخ می‌داد: «نمی‌توانم بنشینم و استراحت کنم. ورزش استراحت من است.» در واقع ورزش تمام زندگی خواهرم بود.شیرمحمدی به فعالیت‌های خواهرش در محله طرق اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: خواهرم در محله طرق بسیار فعال بود و برای ورزشکار شدن بانوان این شهرک تلاش می‌کرد. او حتی از بین بانوان خانه‌دار این محله یک تیم تیراندازی تشکیل داده بود و از فدراسیون این رشته تعدادی کمان برای تمرین دادن بانوان به امانت گرفته بود. او با تمام گرفتاری‌هایی که داشت مدام به این تیم می‌رسید و حتی با آن‌ها در مسابقاتی که خود با همکاری هیئت استان ترتیب داده بود، شرکت می‌کرد. شیرمحمدی با قدردانی از شهروندان شهرک طرق می‌گوید: زمانی که خواهرم در مسابقات شرکت می‌کرد ما در کوچه بنر می‌زدیم و مراسمی را در منزل برگزار می‌کردیم. روز اولی که خواهرم درگذشت در کوچه مشغول نصب بنر خبر درگذشتش بودیم، که بانوانی که از آنجا عبور می‌کردند، فکر می‌کردند خواهرم در مسابقات جهانی دیگری مدال کسب کرده است و ما برای او داریم پرده نصب می‌کنیم. آن‌ها می‌پرسیدند خواهرت کی از مسابقات بازخواهد گشت؟ زمانی که می‌گفتیم او از دنیا رفته است، بهت‌زده ما را نگاه می‌کردند و فکر می‌کردند به آن‌ها دروغ می‌گوییم. در کوچه و خیابان طرق همچنان می‌بینم که شهروندان در بهت درگذشت او به سر می‌برند.در بین شهروندان طرقی مطالبه‌ مبنی بر تغییر نام مکان تمرینی این قهرمان به نام او شکل گرفته است. شیرمحمدی با اشاره به محل تمرین خواهرش بیان می‌دارد: محل تمرین خواهرم سالن ورزشی شهید رفیعی طرق بود. او به بخش بانوان این سالن می‌رفت و در آنجا به تمرین می‌پرداخت. من در این مدت که خواهرم از دنیا رفته است از تعداد زیادی از شهروندان این محله شنیدم که خواستار تغییر نام این سالن ورزشی شدند اما تصمیم نهایی آن با مسئولان است و آن‌ها باید تصمیم بگیرند.شیرمحمدی در نهایت با تشکر از مردم طرق و مسئولانی که در این مدت همراه او و خانواده‌اش بودند، می‌افزاید: از تمام شهروندان خوب طرق، اداره ورزش و جوانان استان و هیئت ورزش جانبازان و معلولان و هیئت تیروکمان استان و سازمان مردم نهاد نوآوران تشکر می‌کنم که در این مدت همراه ما بودند. به آن‌ها می‌گویم ما دوست داشتیم در شادی کسب مدال طلای مسابقات پارالمپیک2020 و خداحافظی خواهرم از ورزش، از شما پذیرایی کنیم، اما متأسفانه این پذیرایی به خداحافظی خواهرم از این دنیا رسید.