زیارتِ امام حسین(ع) با اجازه حضرت عباس(ع) گروه موسیقی «BTS» قانون سربازی کره‌ جنوبی را تغییر می‌دهد! افزایش ۴۴ درصدی تقاضای دنیا برای سریال‌های ترکیه بر ما خوش است آنچه مقدر نموده دوست معرفی و بررسی چند غزل عاشورایی از راضیه رجایی درباره چگونگی خلق رمان «یک روز از زندگی ایوان دنیسوویچ» شاهکار کوتاه الکساندر سولژنیتسین نگاهی به وضعیت شعر عاشورایی در آثار شاعران مهاجر ساکن مشهد صفحه نخست روزنامه‌های کشور - چهارشنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۱ رونمایی از آخرین اثر مرحوم کریمخانی با آهنگسازی آریا عظیمی‌نژاد اولین کسی که از اصطلاح «آ با کلاه» استفاده کرد درگذشت + بیوگرافی مداحی و نوحه خوانی حاج محمود کریمی در محرم ۱۴۰۱ + دانلود صوت «ابلق» نرگس آبیار و «شب طلایی» یوسف حاتمی‌کیا به زودی اکران می‌شوند تقدیر سفارت سوئیس در تهران از همایون شجریان ویدئو | نگاهی به مشکلات سینمای مشهد در گفتگو با سینماگران مشهدی اولین تریلر سریال انیمیشنی «ماشین‌ها» Cars on the Road معرفی هیئت مجنون الحسین مشهد | جریان مکتب حسین در زندگی روزمره
خبر فوری

زیارتِ امام حسین(ع) با اجازه حضرت عباس(ع)

  • کد خبر: ۱۱۹۹۱۹
  • ۱۲ مرداد ۱۴۰۱ - ۱۱:۵۸
زیارتِ امام حسین(ع) با اجازه حضرت عباس(ع)
غلامرضا بنی اسدی - روزنامه نگار

روایت سفر را باید لحظه نگاری کرد. حکایتی است بلند که کوتاه نمی‌توان نوشت. هر نفسش شرحی دارد. پلک زدنش را قصه‌ای است. به دریا می‌ماند و همان ضرب المثل معروف ایرانی؛ «آب دریا را اگر نتوان کشید/ هم به قدر تشنگی باید چشید» این چند خط را هم از همین منظر بخوانید... ما در سفری که با نجف آغاز می‌شد راهی عراق شدیم. بخش پایانی سفر کربلا بود. هرچه نزدیک‌تر می‌شدیم بی تابی‌ها افزون می‌شد.

این را در نگاه همه زائران می‌شد دید. پیش‌تر هم خوانده بودم و از زبان زائران هم می‌شنیدم که در رسیدن چگونه باید زیارت را آغاز کرد. برخی می‌گفتند باید همان اول به خدمت ارباب رسید و دست در مشبک‌های ضریح او به التجا گره زد. برخی هم می‌گفتند باید به حرم علمدار رفت. اجازه زیارت گرفت که عباس، باب الحسین است.

من هر دو گزاره را می‌پسندیدم، اما برای خودم کار را حواله کردم به آنچه عشق تقدیر می‌کند. گفتم «آدرس نپرسیده» می‌روم تا ببینیم پسند جانان را. هیجان اولین زیارت هم جوری است که تاب پرسیدن هم نمی‌گذارد. وسایل را در هتل که گذاشتیم به شتاب رفتیم در راهی که به حرم می‌رسید به قاعده عاشقانه «خود راه بگویدت، چون باید رفت...» رفتیم و خود را در حرم حضرت علمدار یافتیم.

انگار باید اجازه زیارت را، اجازه رفتن به حرم را از کسی می‌گرفتیم که به نام مانای «عباس» در کربلا هم حریم دار بود. اجازه دست اوست. زیارتنامه خواندیم و نماز. جانی تازه گرفتیم برای تشرف به محضر حضرت حسین (ع) که اوج زیارت است. از حرم حضرت عباس (ع) تا امام حسین (ع) است که می‌شود «بین الحرمین» را تجربه کرد. عجب عظمتی است در این ملکوتی که بر زمین باریده است.

در رفتن به حائر حسینی، باز ناخودآگاه در همان مسیری قرار می‌گیریم که در روضه‌ها شنیده ایم؛ برای رفتن به سلام امام حسین (ع) باید اول به حبیب بن مظاهر سلام داد. در برگشتن هم باز باید از گذر سلام او گذشت. به او سلام می‌کنیم که در بازخوانی نسبت فامیلی باید خویشاوندی داشته باشیم.

او بزرگ قبیله بنی اسد بود. طایفه‌ای که در کربلا چند شهید داشت. او را عمو می‌خوانم و می‌خواهم مرا به ارباب برساند و در گامی دیگر به ضریح شش گوشه می‌رسم که جهان را زیر انوار دارد. در حائر حسینی دست به آسمان می‌برم که می‌گویند دعا در این حریم، به استجابت نزدیک‌تر است. دعا برای زیبا شدن همه زندگی ها. برای ظهور مصلح کل که جهان را جانی تازه خواهد بخشید. دعا به سلام می‌رسد در اولین تشرف؛ السلام علیک یا ابا عبدا...!

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پربازدید
{*Start Google Analytics Code*} {*End Google Analytics Code*}